Rozdział 52 - Cuda i wiara

Helia powoli podniósł swoje powieki. Pierwsze co ujrzał, to bardzo jasne światło nad nim. Po ułamku sekundy usłyszał rozmowy ludzi na około. Wykonał głęboki wdech i wypuścił powietrze wolno ustami. Poruszył jednym z palców prawej dłoni bez problemu. Następnie uniósł głowę i rozejrzał się po pomieszczeniu. Wtedy zorientował się, że leży na łóżku w szpitalu. Widział innych pacjentów obok niego. Nie rozumiał, dlaczego się tutaj znalazł, gdyż czuł się w porządku. Zerwał się z łóżka i poszedł rozejrzeć się po budynku. Kilka chwil zajął mu jeden z lekarzy, który go zatrzymał. Wypytywał o to, jak się czuje i tym podobne rzeczy. Magik zapewniał, że jest całkowicie zdrowy, choć serce bolało go ze względu na ukochaną. Dowiedział się również gdzie są jego najbliżsi i tam się najpierw udał.

W tym samym czasie, pozostali specjaliści dalej przebywali na Linphei. Dostali zadanie od Kodatorty, żeby odnaleźć Winx i kryjówkę Kallisto. Zajęli się najpierw tą pierwszą częścią. Biegli truchtem po lesie i rozglądali się za czarodziejkami. Trafili na nie w mgnieniu oka. Widzieli jak powoli dochodzą do siebie. Dalej miały mało energii życiowej, jednak statek, który przyleciał po Florę, był zaopatrzony w przeróżne napoje lecznicze. Specjaliści przewidzieli, że mogą się przydać, dlatego zabrali ich trochę nim wehikuł odleciał. Każda czarodziejka otrzymała po jednej miksturze. W przeciągu paru chwil, Winx poczuły się o niebo lepiej.

— Dziękuję, Sky — odezwała się Bloom.

— Drobiazg. Cieszę się, że nic wam nie jest — odpowiedział zwyczajnie książę Heraklionu.

— Martwiliśmy się o was — dodał Brandon.

— Mamy to już za sobą. Całe szczęście, że nic nam się nie stało — odparła Stella z ulgą.

— Jak potoczyła się walka? Co z Kallisto i Florą? — pytała Layla.

— Właśnie, opowiedzcie nam wszystko! — nalegała Musa.

— Winx! Już po wszystkim? — Drobna siostrzyczka Flory wybiegła z gęstego lasu.

— Hej, Miele! — przywitała ją Bloom.

— Tak, wygraliśmy. Zaraz przedstawimy wszystko dokładniej. Mamy jeszcze za zadanie odnaleźć kryjówkę Kallisto i ją przeszukać — wyjaśnił Sky. Każdy wyruszył w drogę. Wtedy magicy zaczęli mówić o wydarzeniach, które miały miejsce przez ostatnią godzinę. Jak nietrudno przewidzieć, najbardziej bolesny moment nastąpił, kiedy przyszło opowiadać co z Florą. Winx bardzo to dotknęło, a już w szczególności Miele.

Helia spotkał Saladina, Kodatortę, Faragondę oraz Gryffin siedzących przed salą, w której przebywała czarodziejka natury. Nic nie mówili, dopóki nie zauważyli magika.

— Jesteś! Cały i zdrowy! — zaczął uśmiechnięty Saladin.

— Przecież od początku taki byłem, prawda? Jak z Florą? — spytał Helia z troską.

— Lekarze nic nie mówią — odparł poważnie jego wujek.

— Wszyscy się martwimy, jednak liczymy, że zrobią co w ich mocy, by wróciła do nas — mówiła Faragonda.

— W życiu nie słyszałem o tak honorowej czarodziejce. Gdyby to był magik, jak najbardziej chcielibyśmy takiego w Czerwonej Fontannie — przyznał Kodatorta. Helia usiadł obok reszty. Przypomniała mu się historia, kiedy udał się samotnie do obozu bandytów, aby uwolnić swoją ukochaną. Zachował się jak prawdziwy bohater. Prawie przypłacił swoim życiem, jednak teraz wiedział, iż to naprawdę nic, jeśli robi się to dla najważniejszej osoby, jaką jest dla niego Flora. Zastanawiał się, ile jeszcze czeka go takich niebezpiecznych przygód.

Upłynęło parę minut. Specjaliści i czarodziejki dotarli na miejsce i weszli do jaskini Kallisto. Timmy oświetlił jej wnętrze. Magicy poszli przodem i zachowali czujność na wypadek, gdyby mag zastawił na nich wcześniej jakąś pułapkę. Najpierw trafili do jego komnaty, choć nie znaleźli tam niczego groźnego. Zabrali ze sobą jakieś tajemniczo wyglądające mikstury oraz księgę należącą do Kallisto i wyszli.

— Poznajesz może te napoje? — spytał Brandon.

— Nigdy takich nie widziałem. Kto wie, może to jakaś wyjątkowa zdobycz — spekulował Sky.

— Weźmiemy je do Alfei. Profesor Palladium pewnie nam coś o nich powie — oznajmiła Bloom.

— Dobra, damy je wam, jak będziemy wracać — obiecał Sky. Wszyscy zeszli jeszcze niżej i trafili do komnaty, w której stała klatka. Czarodziejki spostrzegły Alex i Iris zamknięte razem.

— Iris, co ty tu robisz? — zapytała z niedowierzaniem Musa.

— Kallisto mnie tu zamknął, mówię poważnie — tłumaczyła Iris. Czuła się zaprawdę bardzo głupio.

— I my mamy ci uwierzyć po tym wszystkim, co zrobiłaś? — Stella bardzo nie lubiła Iris.

— Flora mnie tu wsadziła, kiedy Kallisto znów nią zawładnął. Ona to potwierdzi! Dlaczego nie ma jej z wami? — spytała.

— Poświęciła się, żebyś ty mogła żyć, smarkulo! — powiedziała głośno Stella.

— Nie tylko Iris, ale my wszyscy — dodał Brandon. Iris nagle zebrało się na płacz. Zdała sobie właśnie sprawę z tego, do czego doprowadziła. Czarodziejka natury od początku chciała dla niej dobrze. Nawet zaproponowała współpracę, ale Iris ją odrzuciła. Gdyby podjęła inną decyzję, wszystko pewnie lepiej by się potoczyło. Myślała, że zachowała się jak ostatni tchórz, trzymając z Kallisto.

— Uwolnijmy je — zasugerował Timmy i podszedł otworzyć klatkę. By to zrobić musiał skorzystać ze swoich gadżetów.

— Bloom, a gdzie je Flora? — Alex podeszła do jednej z nauczycielek.

— Zabrano ją do szpitala w Magix — odpowiedział Sky. W tym samym momencie zadzwonił jego telefon.

— Słucham? Poważnie? Jest tak źle? Ok, rozejrzymy się. Zaraz będziemy — przeprowadził krótką, ale jakże poruszającą wszystkich rozmowę, książę Heraklionu.

— Lekarze nie mają pewności co do tego, jak pomóc Florze. Podtrzymują jej funkcje życiowe, ale to za mało. Potrzebują rzadkiego leku, lecz nie wiedzą, gdzie on może być. Mamy go znaleźć i dostarczyć. Tak chce Saladin — wytłumaczył Sky.

— Dostaną ten lek — powiedziała zdecydowanie Stella.

— Może te mikstury, które zabraliśmy, na coś się przydadzą? — Brandon sobie właśnie o nich przypomniał.

— Zrobię zdjęcie i wyślę. Lepsze to niż polecieć i stracić czas, prawda? — Timmy wziął się do roboty. Sky w tym czasie wezwał statek z Czerwonej Fontanny. Za minutę zadzwonił Saladin. Potwierdził, iż jest to prawdopodobnie ten lek, o który lekarzom chodzi. Poprosił, żeby szybko przylecieli. Poza

Winx i specjalistami, na pokładzie znalazły się jeszcze Miele, Alex, a także Iris. W przypadku tej ostatniej dziewczyny, trudno było zdecydować, czy ją wziąć ze sobą. Bloom jednak przekonała wszystkich mówiąc, co by Flora zrobiła w tych okolicznościach.

Helia nie mógł znieść siedzenia w jednym miejscu. Ciągle martwił się o Florę. Wstał i poszedł się przejść na mały spacer. Szedł sobie korytarzami szpitala pogrążony we własnych myślach i obawach.

— Flora to twoja ukochana? — Helia wyciągnął ręce z kieszeni, kiedy usłyszał pytanie obcego mu człowieka. Mężczyzna stojący naprzeciw niego miał około dwudziestu lat. Nosił na sobie żółtą koszulkę i czarne spodnie. Bił od niego spokój i opanowanie. Sprawiał wrażenie człowieka zadowolonego z życia.

— Tak, tak. Skąd to wiesz? — spytał magik.

— Domyśliłem się, kiedy na ciebie spojrzałem. Lekarze mówią, że bardzo ciężko z tą czarodziejką — oznajmił zwyczajnie.

— Prawda, dlatego tak się o nią boję. Mam tylko nadzieję, że lek, który przyniosą moi przyjaciele zdziała cuda. Kim jesteś?

— Jestem Axilr, cudotwórca. Chociaż, to tylko moje zdanie. Nie istnieje taki tytuł oficjalnie. Chcę jednak, żebyś wiedział, że sam lek to nie wszystko.

— Axilr, mógłbyś wyrażać się bardziej konkretniej?

— Tą drugą rzeczą jest całkowita i niezachwiana wiara, rozumiesz?

— To przecież oczywiste. — Helia aż się uśmiechnął.

— Każdy, kogo spotykam tak mówi, wiesz? Dlaczego chodzisz taki zdruzgotany, skoro jest w tobie wiara? — Magik nic przez moment nie odpowiedział.

— Czyli... Można sprawić, że ktoś wstanie z grobu, jak się w to uwierzy?

— Bez przesady. Ja tu nie przeczę naturze. Nawet nie próbuję. Taka jest kolej rzeczy. Przychodzimy na świat i umieramy, a właściwe, wchodzimy na inny poziom. Nasze życie tutaj jest tylko przejściowe, jednak nie o tym przyszedłem z tobą rozmawiać. Chcę ci pomóc.

— Nie obraź się, ale to wszystko wydaje mi się trochę dziwne. Jesteś pewien, że to, o czym mówisz ma sens i działa? — Helia posmyrał się po głowie.

— Ty właśnie musisz zobaczyć w tym sens. Chodź ze mną — poprosił Axilr. Helia na krótką chwilę się zawahał, ale zdecydował się pójść z nowo poznanym człowiekiem.

Axilr prowadził przez całą drogę. Wyglądało na to, że znał miasto Magix jak własną kieszeń, a przynajmniej pewne jego okolice. Szedł wąskimi alejkami i zatrzymał się w pewnej chwili przed wysokim murem porośniętym bluszczem. Usiadł na ziemi.

— To tutaj kiedyś poległem. Moje życie wydawało się nie mieć żadnego sensu. Czułem, że nic nie osiągnę, ale zjawił się ktoś, kto mnie wyprowadził z tego błędu — odezwał się Axilr.

— Kto to był? — spytał zaciekawiony magik.

— Powiedziałbym, że prawdziwy cudotwórca. Zupełnie odmienił moje życie, a raczej moją mentalną stronę. To było niesamowite. Ja sam dużo pracowałem, żeby się zmienić. Bywało ciężko, ale działałem wytrwale i doszedłem do miejsca, w którym jestem obecnie. Teraz czuję spokój i opanowanie. Mam harmonijne myśli. Cieszę się każdą chwilą. Życie jest piękne, a ja od miesięcy to dostrzegam — mówił inspirująco Axilr.

— Chcesz mnie zmienić?

— Nikt tego nie może zrobić. Pamiętaj, że to ty musisz tego chcieć. Zmieniać możesz się tylko sam. Ja jestem tutaj po to, by wskazać ci drogę. Dzisiaj zobaczysz, jakie cudowne potrafi być życie.

— Często czerpię inspirację z natury do moich rysunków. Wydaje mi się, że wiem, czym jest piękno.

— To świetnie! Chodź za mną! — Axilr wyciągnął przed siebie dłoń i powstało okrągłe przejście na drugą stronę muru. Mężczyźni szli przed siebie. Znaleźli się w bezgłośnym i sielankowym miejscu. Helię zaskoczyło to, co ujrzał. Zobaczył dosyć stary, lecz zadbany i ładny pociąg, którego dach przysłonięty był przez bujną roślinność. Zastanawiał się tylko nad jednym i zaraz usłyszał odpowiedź.

— Wsiadaj. Wejdź sobie na dach i połóż się tam. Zaraz do ciebie dołączę i wyruszymy w podróż — uśmiechnął się do niego Axilr. Następnie poszedł do osoby siedzącej za sterem i szybko wrócił. Helia ułożył się wygodnie na leżaku pośród roślin i zamknął oczy, zupełnie jak jego towarzysz. Za chwilę pojazd zaczął pracować. Powoli ruszył do przodu i w przeciągu paru chwil opuścił Magix. Znalazł się na otwartym terenie i jechał pośród łąk, lasów i jezior. Helia podniósł powieki i ujrzał niebo, a obok pięknie pachnące rośliny. Patrzył w chmury i delektował się chwilą. Poczuł relaks i odprężenie.

— Kiedy myślimy, kreujemy naszą rzeczywistość. To, jaka ona będzie, zależy od tego, jakie to są myśli. Dlatego odpuść i zapomnij o wszelkich obawach. Wyobraź sobie Florę całą, zdrową i szczęśliwą. Przypomnij sobie te wspaniałe chwile, które z nią spędziłeś i spójrz na wasz związek w przyszłości. Niechaj będzie obfity w miłość, gdyż tego właśnie pragniesz, nieprawdaż? — przekonywał Axilr, a Helia przyjmował jego sugestie. Wkrótce ponownie przymknął oczy i dalej wizualizował to, co sprawiało mu tak wielką radość i przyjemność.

W międzyczasie, do szpitala przybyła reszta zespołu. Faragonda wyjątkowo ucieszyła się na widok Winx. Nie tylko o samą Florę się martwiła, lecz także o resztę swoich najbardziej utalentowanych i doświadczonych czarodziejek. Sky dostarczył lekarzom wszystkie mikstury, jakie magicy zebrali w kryjówce Kallisto. To właśnie obudziło nadzieję w całej grupie. W końcu trafił się lek, który miał szansę pomóc przeżyć czarodziejce natury. Wkrótce go jej podano. Wszyscy czekali w ciszy na decydujący moment, choć ten nie nadszedł. Właściwie, nie było widać żadnych pozytywnych efektów, wskutek czego, każdego ogarnęły ciemne myśli i, poniektórych, rozpacz. Iris oraz Alex zapomniały o przeszłości i połączyły się w bólu. Winx zupełnie nie mogły uwierzyć w to, co się dzieje. Miele klęczała obok łóżka czarodziejki, wodziła palcem po twarzy swojej siostry, a łzy spływały jej strumieniem po policzkach. Specjaliści nic nie mówili, tylko przyglądali się całemu wydarzeniu. Oni również nie spodziewali się takiego zakończenia życia czarodziejki. Zupełnie nie mieli pojęcia, jak się ustosunkować do obecnej sytuacji. Saladina trapiła jeszcze jedna rzecz. Helia nie był wśród nich. Dyrektor Czerwonej Fontanny zaczął więc zastawiać się, gdzie jego bratanek poszedł i czy nie zrobił najgorszego. Staruszek opuścił pomieszczenie w milczeniu. Szedł po korytarzach i rozglądał się za Helią. Pytał także przypadkowych ludzi, czy go nie widzieli. W ten sposób dowiedział się, że magik opuścił szpital. Saladin wyszedł na dwór i usiadł na jednej z ławek w pobliżu małego skrawka zieleni. Żałował, ponieważ spuścił z oczu swojego bratanka. Teraz zupełnie nie wiedział, gdzie on jest i co z nim się stało. Mimo tego wszystkiego, wierzył w jego mądrość i w to, że nie zrobi niczego głupiego.

Podróż Helii i Alxira po godzinie dobiegła do końca. Magik czuł się nadzwyczajnie opanowany i spokojny. Patrzył pozytywnie w przyszłość.

— Dziękuję, to było naprawdę wyjątkowe doświadczenie — powiedział na pożegnanie.

— Jakbyś chciał to kiedyś powtórzyć, zaczekaj tu, pod murem porośniętym bluszczem, lub przejdź się miastem i uwierz, że mnie znajdziesz — mówił uśmiechnięty Axilr.

— Tak, wiara czyni cuda. Będę pamiętał. Trzymaj się! — odpowiedział rozpromieniony magik. Helia udał się z powrotem do szpitala. Niczego się nie obawiał, a wręcz przeciwnie. Ujrzał swojego zmartwionego wujka na ławce i podszedł do niego.

— Dlaczego siedzisz tutaj sam? — spytał.

— Helia, czekałem na ciebie. Zniknąłeś na tyle czasu i nikogo nie uprzedziłeś. Martwiłem się — oznajmił Saladin i wstał.

— Wiesz, muszę cię zmartwić. Lek, który przynieśli magicy nie pomógł twojej Florze. Przykro mi — dodał po chwili.

— Niemożliwe! Chodźmy to sprawdzić! — Optymizm Helii zadziwiał Saladina. Obydwaj weszli do budynku i udali się do sali z Florą i jej przyjaciółmi. Magik podszedł do swojej ukochanej, chwycił jej dłoń. Każdy spodziewał się, że on zaraz się załamie. Brandon podszedł i położył rękę na jego barku.

— Przykro nam — powiedział poważnym tonem głosu. W tej samej chwili, Flora powoli podniosła powieki. Wszyscy wyglądali na zdumionych. Dla nich wydarzył się właśnie cud, ale magik spodziewał się już wcześniej takiego obrotu zdarzeń. Nie rozumiał, czego inni się spodziewali, skoro snuli w swoich głowach najgorszą z możliwych wersję wydarzeń. Czarodziejka z natury wstała z łóżka i przytuliła się do Helii. Każdy podszedł bliżej, żeby z radością powitać Florę całą i zdrową. Trwało to kilka minut. Następnie podeszła do niej Iris.

— Pani Floro, ja chciałabym zostać z panią sama i coś powiedzieć — odezwała się uczennica.

— W porządku, ale nie musisz mi mówić „pani”. Wystarczy „Flora”, tylko nie „Florek”, proszę — śmiała się nauczycielka.

— Znowu ją porwie! — Stella wskazała palcem na niegdyś niesforną dziewczynę, a wszystkim zebrało się na śmiech.

— Myślę, że się zmieniła — oznajmiła Bloom.

— Czarne charaktery nigdy się nie zmieniają — odparła Stella. Tym samym uraziła Zack'a i Han'a, obecnych wśród nich. Najwyraźniej o nich zupełnie zapomniała.

— Wypraszamy sobie — odpowiedział humorystycznie Han.

— Stello, ona jest dobra. Kallisto i Trix ją szantażowali, dlatego tak się zachowywała — broniła swojej uczennicy Flora.

— Iris wróci do Alfei? — spytała Musa.

— Hmm... Biorąc pod uwagę, że to Flora zna ją najlepiej i Iris należy do jej klasy sądzę, że pozwolę, aby to właśnie ostateczna decyzja należała do niej — stwierdziła Faragonda. Uczennica i nauczycielka opuściły salę, że zostać sam na sam. Gdy tylko tak się stało, Iris szczerze przeprosiła Florę. Czarodziejka natury przytuliła ją do siebie i wiedziała, że dziewczyna od teraz zawsze będzie dobra. Osiągnęła w końcu swój cel. Jednocześnie cieszyła się, że wszelkie problemy zostały rozwiązane. Wreszcie poczuła ulgę.

Cała misja wywołała zamieszanie nie tylko w Alfei, ale i także pozostałych dwóch szkołach. Wszyscy docenili wkład naszych bohaterów w pokonanie kolejnych wrogów. Jeszcze tego samego wieczoru, Faragonda postanowiła zorganizować w swojej szkole imprezę, żeby świętować zwycięstwo i powrót Flory. Plac Alfei był oczywiście pięknie dekorowany. Każda uczennica brała aktywnie udział w przegotowaniach. Winx zajmowały się właśnie wieszaniem balonów na sznurkach. Jak nietrudno się domyślić, towarzyszyło im bardzo dobre samopoczucie.

— Wiesz co, Floro? Dalej nie potrafię zrozumieć, jak to się stało, że „ożyłaś”, kiedy przyszedł Helia? — spytała z zainteresowaniem Bloom.

— Magia? Tylko, co to może znaczyć, prawda? Albo on wiedział, co robi? Sama nie jestem pewna. Zaskoczył mnie i was. — Dziewczyna powiesiła kolejny, zielony balon.

— Stał się prawdziwy cud, zdecydowanie! — stwierdziła Stella.

— Helia nie tylko ocalił Florę, ale i pokonał Kallisto — oznamiła Musa.

— Tak, tylko szkoda, że jest tak mało doceniany. Powinien dostać jakieś wyróżnienie, nie sądzicie? — pytała Flora.

— To prawda. Walczył naprawdę dzielnie — przyznała Layla.

— Jaką podjęłaś decyzję odnośnie Iris? — spytała Tecna.

— Wróci do Alfei i będzie się tu dalej uczyć. Na jednej z moich przyszłych lekcji wytłumaczę całej klasie, dlaczego tak się zachowała. Oprócz tego, pomogę Iris nadrobić wszystkie zaległości — odpowiedziała czarodziejka natury.

— Jesteś dla niej zbyt łagodna. Zaraz pewnie znowu wejdzie ci na głowę, zobaczysz — palnęła Stella.

— Stella i to jej poczucie humoru — skomentowała Musa.

— Ty lepiej wieszaj te balony! — Zaśmiała się księżniczka Solarii i rzuciła w Musę nadmuchanym balonem. W ten oto sposób rozpoczęła się bitwa na balony. Za chwilę dołączyły się do niej pozostałe Winx. Uczennice przyglądały się nauczycielkom z pewnym zainteresowaniem. Griselda natychmiast podbiegła do czarodziejek.

— Dość tego, przestańcie! — zwróciła im uwagę rozzłoszczona kobieta. Winx rozejrzały się dookoła. Wszyscy je oglądali i patrzyli na nie jak na małe dzieci.

— Rany, jaki wstyd — pisnęła cicho do przyjaciółek Flora.

— Pięknie. Nauczycielki bawiące się balonami — mówiła żartobliwie Bloom.

— Chyba szybko nas zdejmą i wrócimy na drugą stronę biurka — zażartowała sobie Stella i rozluźniła atmosferę.

Nadszedł wieczór. Alfea wyglądała wspaniale. Każdy bardzo się postarał w przygotowaniach. Świętowanie miało zacząć się niebawem. Do szkoły przybywali właśnie uczniowie i uczennice z pozostałych szkół. Tymczasem, wszystkie czarodziejki miały ostatnią chwilę, aby się stosownie ubrać. W wyborze sukni dla każdej z Winx pomagała Stella. Dbała, aby tego wieczoru jej przyjaciółki prezentowały się szczególnie ładnie. Blisko pół godziny później, Winx zaczęły opuszczać swój pokój. Ostatnia została Flora. Stała jeszcze przed lustrem i czesała włosy. Przypomniała sobie o swojej ulubionej kokardce. Natychmiast ją założyła, co dodało jej więcej uroku. Helia powiedział kiedyś, że bardzo mu się podoba. Od tamtej pory, zawsze stara się mieć ją na sobie, kiedy spodziewa się z nim zobaczyć. Przejrzała się w lustrze raz jeszcze i stwierdziła, że wygląda naprawdę pięknie. Nagle usłyszała głos Faragondy.

— Witajcie wszyscy w tym wspaniałym dniu. Dziękuję za wasze przybycie. Dzisiaj świętujemy zwycięstwo czarodziejek i magików! Zapraszam Winx na scenę! Oklaski proszę! — Rozlegał się głos dyrektorki przez uchylone okno w pokoju.

— Ładnie. Spóźnię się. — Flora wyszła szybkim krokiem na zewnątrz. Winx stały już koło dyrektorki i rozglądały się za ich przyjaciółką. Czarodziejka natury weszła powoli na scenę i od razu usłyszała brawa dla niej. Faragonda zaprosiła ją do siebie gestem dłoni.

— Niezmiernie cieszymy się, że jesteś dzisiaj obecna z nami. Do ciebie należy decyzja, czy nasza była uczennica wróci do Alfei, dlatego słuchamy cię! — powiedziała Faragonda i przekazała mikrofon dziewczynie. Ta z kolei nie przepadała za przemawianiem publicznym i ręka trochę jej drżała.

— Zdecydowałam, że Iris wróci do naszej szkoły! Chciałabym jeszcze bardzo pogratulować całemu zespołowi za trud włożony w to zwycięstwo. I chyba najważniejsza rzecz. Helia, dzięki tobie jestem tutaj! Nie jeden raz mnie uratowałeś, ale dzisiaj dokonałeś prawdziwego cudu. Kocham cię! Proszę o wielkie brawa dla niego, jak i również pozostałych specjalistów, a także Winx! — Rozległy się głośne oklaski. Kiedy Flora mówiła o swoim ukochanym, patrzyła prosto na niego. Naprawdę go kochała, tak jak i on ją. Helia dojrzał zieloną kokardę w jej włosach. Wiedział, z myślą o kim ją założyła. Dziewczyna trzymała mikrofon obydwiema dłońmi przy klatce piersiowej. Stała jeszcze na scenie w ciszy i wodziła powoli wzrokiem po tłumie ludzi, którym na niej zależało. Proszę, wyobraźcie to sobie. Spójrzcie na Florę tak, jakby stała tyłem do was, na scenie. Zobaczcie przed nią te czarodziejki, magików i wiedźmy. To wszystko wraz z pięknie przyozdobioną Alfeą, a także niebem usypanym gwiazdami. Zaprawdę niezapomniane przeżycie. Flora dołączyła do Winx, które również dostały czas, by dodać coś od siebie. Następnie na scenę weszli Kodatorta i Saladin. Zaprosili grupkę specjalistów „stworzoną do trudnych zadań”. Każdy z nich otrzymał wyróżnienie, a Helia największe za pokonanie potężnego maga i, choć o tym nikt nie wspominał, uratowanie Flory. Wreszcie mógł poczuć się doceniony. Na tym jednak się nie skończyło. Zaproszono jeszcze trzy osoby, a były nimi Tellan, Zack oraz Han. Ta trójka również otrzymała stosowną nagrodę. Poza tym, Zack i Han dostali propozycję dołączenia do Czerwonej Fontanny, choć nie proszono ich o natychmiastową decyzję. Mogli dać znać kiedy tylko chcieli.

— Wspaniale! Świętujcie i bawcie się! — powiedziała Faragonda w wyśmienitym nastroju, a potem wszyscy zgromadzeni na scenie zeszli na dół. Rozpoczęła się huczna impreza. W międzyczasie, pojawiło się kilka osób z Rady Magicznych Szkół. Znaleźli oni Florę wśród przyjaciół i chcieli porozmawiać z nią na osobności. Czarodziejka odstawiła kieliszek na stół i poszła z nimi.

— Chcielibyśmy przeprosić cię za wszystkie oskarżenia wobec ciebie. Masz pełne prawo dalej uczyć w Alfei. Udowodniłaś nam, że jesteś wzorem godnym naśladowania — powiedziała to ta sama kobieta, z którą wcześniej czarodziejka się pokłóciła w gabinecie Faragondy.

— Bardzo wam dziękuję i ciebie przepraszam. Niepotrzebnie tak się uniosłam tamtego dnia, gdy ostatni raz się widziałyśmy — zwróciła się czarodziejka do kobiety.

— Naprawdę nic się nie stało — uśmiechnęła się odpowiadając.

— Ok, wszyscy szczęśliwi. My będziemy już wracać — oznajmił jeden mężczyzna z Rady.

— Zostańcie z nami! To wyjątkowy dzień! — zachęcała Flora. Członkowie Rady nie mieli nic przeciwko, więc dołączyli do grona imprezowiczów. Każdy bawił się na całego. Nie brakowało pozytywnej i energicznej muzyki, świetnych i wartościowych ludzi, wielkiego humoru, pysznego jedzenia, ani dobrego alkoholu, oczywiście w granicach zdrowego rozsądku. Zabawa trwała do bardzo późna. Dobiegła końca dopiero około trzeciej w nocy.

Helia na pożegnanie zabrał Florę na spacer po lesie. Para cieszyła się swoim towarzystwem. Obydwoje szli przed siebie i trafili na jezioro Roccaluce. Zatrzymali się przed nim. Flora przyglądała się gwiazdom odbijającym się w tafli wody. Magik wziął znienacka swoją ukochaną na ręce wbiegł z nią do wody.

— Helia! — krzyknęła rozbawiona czarodziejka. Próbowała się wydostać, lecz jej działania sprawiły tylko, że mężczyzna stracił równowagę i przewrócił się wraz z nią prosto do wody. Skądś już pamiętał podobną sytuację, dlatego odrobinę się przestraszył. Flora pierwsza wynurzyła się spod wody. Zaczekała na Helię.

— Patrz, jaka fala! — powiedziała ostrzegając go. Szybko skierowała dłońmi wodę na twarz ukochanego. Następnie przejęła inicjatywę i zaczęła pełen uczucia pocałunek. Obydwoje byli przemoczeni do suchej nitki, ale żadnemu z nich to nie przeszkadzało. Bardzo się kochali. Ich związek rozkwitł. To była chwila tylko nich samych. Spędzili ją naprawdę przyjemnie. Jednakże, wszystko kiedyś się kończy i w ten oto sposób nadeszła ta słynna chwila rozstania. Helia odprowadził ukochaną pod Alfeę. Na miejscu usłyszał, jak przyjaciele go wołają. Przytulił Florę raz jeszcze. Następnie pocałował ją w czoło.

— Już zawsze będziemy razem, obiecuję — powiedział jej prosto w oczy i odszedł. Ona czuła tą szczerość w jego głosie. Helia wrócił ze swoimi przyjaciółmi do Czerwonej Fontanny. Ci na okrągło go pytali, co on robił z tą czarodziejką, że jest taki mokry. Jego ukochana patrzyła za nim, dopóki statek nie odleciał. Plac Alfei był już pusty, a Winx smacznie spały. Dziewczyna udała się do pomieszczenia jej i Bloom. Zdjęła mokre ubrania i założyła na siebie piżamę. Miała już zgasić lampkę na jej szafce nocnej, jednak ujrzała kopertę z wyrysowanym czerwonym sercem. Helia zawsze ją czymś zaskakiwał. Flora ze szczególną ciekawością chwyciła piękną kopertę i otworzyła ją. Wyciągnęła z niej złoty pierścionek i karteczkę. Było na niej napisane tylko jedno — „Wyjdziesz za mnie?”.

— Tak! — pisnęła głośno z zachwytu Flora. Ucieszyła się do tego stopnia, że aż podskoczyła. Założyła pierścionek na palec i poprzysięgła sobie nigdy go nie zdejmować. Następnie położyła się do łóżka, w którym w ogóle nie mogła zasnąć — taka czuła się szczęśliwa, a uśmiech trzymał się na jej twarzy, jakby został wyrysowany na stałe niezmywalnym flamastrem.

---

Hej!

Na wstępie chciałbym bardzo podziękować Wam za wiarę we mnie i Wasze zainteresowanie tym opowiadaniem. Myślę, że bez Was bym tutaj nie zaszedł. Dziękuję jeszcze raz.

Ten oto rozdział jest ostatnim drugiej serii, a może i ogółem, choć jeszcze wrócę do tego. Zdaję sobie sprawę, że może niektóre osoby oczekiwały ślubu na zakończenie. Wybaczcie, jeśli was zawiodłem. Stwierdziłem, że ślub jednak mi tu nie pasuje. I prawdopodobnie nie umiałbym go tak opisać, żebym sam był z tego zadowolony, dlatego zrezygnowałem. Mimo wszystko wierzę, że zakończenie choć odrobinę przypadło Wam do gustu. ;)

Teraz chyba najtrudniejsze pytanie, jakie można mi zadać. Pytaliście w komentarzach, albo na maila - "Czy będzie trzecia seria?". Moja odpowiedź wiele się nie zmieniła od tamtego czasu, ale ją trochę rozszerzę. Przede wszystkim, możliwe, że to już koniec opowiadania. Taka sytuacja jest możliwa. Obecnie nie mam jakichś ciekawych pomysłów na trzecią serię i nie wiem, czy kiedykolwiek się to zmieni. Kolejna rzecz to nauka. Jak wiemy, wrzesień tuż tuż. Nie lubię przedkładać szkoły nad to, co jest dla mnie ważne, ale warto o niej pomyśleć i lepiej przygotować się choćby do matury, która czeka na mnie w przyszłości. Poza tym, mam również inne zainteresowania i bardzo chcę się nimi zajmować. Też jestem człowiekiem i nie na wszystko znajdę czas. Niewykluczone, że pojawią się ważniejsze rzeczy od pisania opowiadania. Wierzę tutaj, że mnie zrozumiecie. Nie skreślam całkowicie trzeciej serii. Po prostu nie będzie ona dla mnie takim priorytetem w życiu. Powiedzmy, że chowam ten pomysł jak na razie do szuflady. ;)

Jak Wam się podobał ten rozdział? Bardzo pragnę poznać jeszcze Waszą opinię na temat całego opowiadania, dlatego utworzyłem specjalną ankietę. Jest ona anonimowa. Myślę, że jej wypełnienie zajmie około kwadransa, albo i krócej, gdyż nie wszystkie pola są wymagane. Dlatego, jak masz wolną chwilę i przeczytałeś/aś chociaż jedną serię, wypełnij proszę ankietę. ;-)

Przejdź do ankiety

Do zobaczenia! Komentarze są jak zawsze do Waszej dyspozycji! ;-D

Rozdział 51 - Poświęcenie

Czarodziejka natury dopiero się obudziła. Powoli otworzyła oczy i rozejrzała się naokoło. Przypuszczała, że Kallisto ją uśpił, ponieważ pamiętała ostatnie wydarzenia i czuła się w porządku. Obecnie przebywała pod ziemią. Jedną z pierwszych rzeczy, jakie ujrzała, była klatka, w której przebywała. Jej pręty świeciły na niebiesko. Flora wstała i podeszła przyjrzeć im się z bliska. Skierowała dłoń ku jednemu z nich. Pomiędzy palcami a prętem, wytwarzało się pole energetyczne.

— Magiczna klatka... Coś mi mówi, że lepiej jej nie dotykać... — powiedziała sama do siebie.

— Nie, nie rób tego! Stanie ci się krzywda — odezwał się słaby głos za jej plecami. Czarodziejka natury podeszła do tej osoby.

— Alex, jak się cieszę! Bałam się, że coś ci zrobili. Wyglądasz na wyczerpaną... Właściwie, ledwo żyjesz. Kiepsko z tobą — mówiła coraz wolniej do leżącej na ziemi uczennicy.

— Nie mam siły się ruszyć. Jestem głodna i chce mi się pić. Dostaję posiłek i wodę tylko raz na dwa dni. Na dodatek dotknęłam pierwszego dnia tej klatki... Och, głupia ja — odpowiedziała zasmucona.

— Widzę, że okropnie cię tu traktowali, ale nie obawiaj się. Jakoś damy sobie radę. Innego wyjścia nie mamy. Wyczaruję ci trochę jedzenia. — Flora starała się użyć swojej magii, choć nadaremnie. Zupełnie, jak gdyby straciła swoją moc.

— To nic nie da, bo w tej klatce nie działa magia. Oszczędzaj siły.

— Tak też uczynię. Nie martw się. Niedługo moi przyjaciele nas uwolnią — mówiła z nadzieją czarodziejka. Spędziła ze swoją uczennicą parę najbliższych minut w zupełnej ciszy, czyli do czasu, aż usłyszała czyjeś kroki. Siedziała sobie spokojnie w siadzie skrzyżnym i oczekiwała. Spodziewała się wizyty Kallisto.

— Witaj, droga Floro — odezwała się wyrzucona z Alfei uczennica, ale wcale nie usłyszała odpowiedzi od swojej nauczycielki.

— Nie zamierzasz się ze mną przywitać? Może jesteś na mnie zła? Nie radzę. Ode mnie zależy, jak cię potraktuję, więc bądź grzeczną dziewczynką — mówiła złośliwie Iris.

— Daruj sobie, proszę. Wiem, że masz teraz nade mną przewagę, bo jestem uwięziona, ale zwracaj się do mnie z szacunkiem, gdyż taki stan rzeczy wcale nie potrwa tak długo, jak ci się wydaje. Powiedz mi lepiej, co chcesz osiągnąć? — odezwała się, po chwili namysłu, Flora.

— Zemsta jest słodka, nieprawdaż? Cóż, musisz się pogodzić ze swoim losem. I nie, przyjaciółki nie przyjdą ci na pomoc. To przykre? Pewnie tak, ale prawdziwe. Trix już się z nimi rozprawiły. Specjaliści polegli z ręki Kallisto. Teraz rozumiesz, w jakiej jesteś beznadziejnej sytuacji? — odparła.

— Ktoś mi kiedyś próbował wmówić, jaka jestem naiwna. To chyba twoje słowa, jednak pomyliłaś się. Nie wierzę ci, w ogóle. I dalej nie odpowiedziałaś na moje pytanie, więc zapytam cię jeszcze raz. Co chcesz osiągnąć?

— Osiągnęłam już to, o co mi chodziło. Od teraz twoje życie się zmieni. Będę cię męczyć do końca twoich dni — mówiła, dość mało przekonująco, Iris.

— Prędzej ci się to znudzi i sama umrę, jeśli tego właśnie pragniesz. Wydaje mi się, że ty wcale taka nie jesteś. To jest właśnie w tym wszystkim najciekawsze. Co ty na to?

— Nie bardzo rozumiem, o czym mówisz.

— Iris, chcę dla ciebie dobrze. Spójrz na mnie i opowiedz mi całą prawdę. Wiem, że możesz się bać. Szczególnie, jeśli padłaś ofiarą szantażu, ale...

— Przestań, bo źle skończysz! — zagroziła dziewczyna.

— Pamiętam, jak mnie potraktowałaś tamtego dnia w Alfei. Zapamiętałam każde słowo, nawet z ankiety. Możesz nie zdawać sobie z tego sprawy, jak mnie to dotknęło. Jednak, ja chcę dla ciebie dobrze, mówię poważnie. Zemsta nie jest rozwiązaniem. Chciałabym wiedzieć czy wszystko, co do tej pory mi zrobiłaś, było twoją szczerą intencją? — Flora czekała dość długo, ale nie doczekała się odpowiedzi.

— Bądź ze mną szczera. Rozumiem twój strach, ale warto go przezwyciężać. Możesz teraz snuć czarną wizję o tym, co się stanie, gdy wszystko opowiesz, ale wiedz, że w ostateczności, tylko na tym zyskasz. Ja i Winx oraz specjaliści, damy sobie radę z każdym wrogiem. To nasze zadanie już od naprawdę dawna. Jeśli ktoś cię do czegoś zmusił, powiedz nam o tym. Bo niby dlaczego masz grać kogoś złego, kim nie jesteś, i ponosić konsekwencje, na które nie zasługujesz, skoro w głębi duszy masz dobro? Zastanów się nad tym, nawet jakby miało to potrwać dłuższą chwilę. Jest sporo czasu, ja poczekam. — Flora ponownie usiadła w siadzie skrzyżnym i wyciszyła się. Iris odeszła na bok. Oparła się plecami o ścianę, założyła ręce na piersi i zamknęła się w sobie. To, co powiedziała do niej jej nauczycielka, wydawało się mieć dla niej sens, ale za każdym razem, kiedy pragnęła się przełamać, przemawiał przez nią strach przed konsekwencjami. Nie radziła sobie z opanowaniem własnych emocji. Zdarzyło się, że płakała. Flora nie przerywała swojego milczenia i nie próbowała pocieszać. Zależało jej na tym, aby Iris sama zdecydowała, jak woli postąpić, a nie pod wpływem przymusu. Czarodziejka natury uznała, że zrobiła wszystko, co mogła. Teraz tylko czekała na ruch swojej uczennicy.

W tym samym czasie, do Alfei zawitał jeden z przedstawicieli z Rady Magicznych Szkół. Jak to każdy z nich miał w zwyczaju, czyli zwiady bez uprzedzenia, obszedł cały teren szkoły. Szukał przede wszystkim Flory. Nie znalazł jej, dlatego pomyślał, że zgodnie z wcześniejszym nakazem, została wydalona. Nie ominął również gabinetu Faragondy. Pod jej nieobecność, to Griselda tam przebywała. Reprezentowała dyrektorkę, a także sprawowała kontrolę nad całą szkołą. Późnego popołudnia usłyszała pukanie do drzwi.

— Proszę — pozwoliła wejść kobieta.

— Witam ponownie — rozpoczął rozmowę mężczyzna z Rady. Jego głos wskazywał na zadowolenie.

— Dzień dobry. Pan przychodzi z Rady Szkół? — spytała miłym głosem. Wolała stworzyć przyjazną atmosferę, choć tak naprawdę, to nigdy nie przepadała za tą organizacją.

— Zgadza się. Nauczycielka Flora została już wydalona, prawda? Nie znalazłem jej. Mam nadzieję, że się nie ukrywa, bo to nie ma najmniejszego sensu — mówił spokojnie.

— Zgodnie z nakazem, opuściła tę szkołę.

— W porządku, a co z tą zaginioną uczennicą, Alex? Wasze czarodziejki już ją uratowały?

— Jakiś czas temu, wyruszyły na misję właśnie w tym celu. Ta sprawa jest dla nas wyjątkowo poważna, dlatego zaangażowaliśmy również Czerwoną Fontannę do pomocy. Paru najlepszych i wyjątkowo uzdolnionych specjalistów, a także Saladin i Kodatorta nas wspierają. Nawet pani dyrektor Faragonda wraz z Gryffin z Chmurnej Wieży udały się na tę misję. Dochodzą mnie słuchy o licznych powodzeniach i spodziewamy się szybkiego powrotu Alex. — Griselda radziła sobie całkiem sprawnie na tym stanowisku. Perfekcyjnie dawała o sobie znać, że ma wszystko pod kontrolą i panuje nad sytuacją.

— Też na to liczymy. W przeciwnym wypadku, sprawa będzie musiała trafić na policję.

— Rozumiem. Chciałabym wiedzieć, czy Flora jest w kręgu podejrzanych o porwanie?

— Jest. Właściwie, miałem zadać jej parę pytań. Mogłaby ją pani tutaj sprowadzić?

— Niestety, to nie jest możliwe. W momencie, w którym została wydalona zdecydowała, że znajdzie Alex. W dużym skrócie, ona również została porwana, ale nie mogę określić gdzie i przez kogo. Podejrzewam tylko wydaloną Iris, z jej klasy. To wszystko.

— Pierwszy raz, a pracuję dla Rady naprawdę długo, słyszę historię o porwaniu nauczycielki przez jej własną uczennicę. Brzmi niewiarygodnie. Mam ochotę to sprawdzić. W każdym razie, potrzebujecie więcej wsparcia?

— Nie sądzę. Jak już mówiłam, słyszałam o sukcesach naszej drużyny. Jestem pewna, że wygrają, a Alex wróci. Gdy to się już stanie, Flora będzie mogła ponownie pełnić funkcję nauczycielki?

— Tak uważam. Jednakże, moim obowiązkiem jest także sprawdzić autentyczność tych wydarzeń, dlatego poproszę o dokładną lokalizację, w której znajduje się wasz zespół. Udam się tam osobiście i będę śledził postępy misji.

— Oczywiście. Skontaktuję się z Czerwoną Fontanną i otrzyma pan dane, o które prosi.

Flora, Alex oraz Iris dalej spędzały czas w tym samym miejscu. Była uczennica Flory jeszcze chwilę się zastanawiała, jak postąpić. Nadszedł w końcu ten moment, w którym zdecydowała. Stanęła przed klatką i spojrzała na Florę. Ta otworzyła oczy i wstała z ziemi, a następnie podeszła do swojej uczennicy.

— Przemyślałam wszystko i możesz zapomnieć, że nawiążesz ze mną jakąkolwiek współpracę. Właściwie, nie powinnam zdradzać ci żadnych szczegółów, ale skoro i tak spędzisz tu resztę swojego życia, to co mi tam, prawda? — zaczęła mówić Iris.

— Dlaczego nie chcesz być po naszej stronie? — spytała zdziwiona Flora.

— Tak mi jest bezpieczniej i wygodniej. Widzisz, Kallisto jest potężny. Nawet na tyle, żeby przejąć nad tobą kontrolę. Poza tym, również nie jesteś bez winy. Pamiętam, jak mnie potraktowałaś na ostatniej swojej lekcji w Alfei. Zrobiłaś ze mnie wielkie pośmiewisko. Wywyższałaś się nade mną. Potraktowałaś mnie jak śmiecia. Fakt, możesz mieć więcej doświadczenia w życiu ode mnie oraz sukcesów. Tylko, ja sądzę, że każdy człowiek, bez względu na to, jaki by on nie był, jest równy — odpowiedziała.

— Źle zrobiłam, przyznaję to. I całkowicie się z tobą zgadzam. Wszyscy jesteśmy równi. Wcale nie jesteś gorsza ode mnie. Przepraszam cię.

— Tylko teraz na to za późno, szkoda.

— Nie rozumiałam cię. Myślałam, że jesteś zagubiona, ale to kiepskie wytłumaczenie. Mogłaś mi powiedzieć, w jakiej znalazłaś się sytuacji. Zrobiłabym wszystko, aby tylko ci pomóc. Nadal tego chcę. Nie mów, że za późno, bo to nie prawda. Uwolnij mnie, znajdź na to sposób, a razem pokonamy Kallisto — przekonywała ją Flora.

— Odpuść sobie. Nie znasz jego potęgi. Prędzej staniesz się jego sługą niż przeciwnikiem, taka jest prawda. Widziałam, jak łatwo wziął cię na swoją stronę. Kto wie, może jeszcze nam się na coś przydasz?

— Spróbuję nie dać przejąć nad sobą kontroli. — Flora postarała się, aby jej odpowiedź zabrzmiała wątpiąco. W rzeczywistości uważała, że już uodporniła się na to zaklęcie, ale nie chciała tego zdradzić Iris. Jak dla niej było jeszcze za wcześnie, aby nawrócić tę dziewczynę.

— Może i jesteś najsłabsza z Winx, ale każda pomoc nam się przyda — mówiła z uśmiechem Iris.

— Na czym to wnioskujesz?

— Kallisto tak twierdzi, Trix zresztą też. Najsłabsze ogniwo to właśnie ty. Dobrze, ta pogawędka trwa już za długo. Do zobaczenia! — Iris zniknęła w mroku.

Udała się do komnaty Kallisto. Mag siedział przy biurku. Pomieszczenie oświetlało kilka magicznych kul, które sam wcześniej utworzył magią. W obecnej chwili czytał jakąś grubą księgę, dopóki nie pojawiła się jego wspólniczka.

— I jak? Postraszyłaś ją trochę? — spytał, wstając i podchodząc do niej.

— Pewnie. Jest wykończona — koloryzowała Iris.

— Naprawdę tak dobrze sobie poradziłaś? Rzucę okiem. — Kallisto skierował się do wyjścia. Chwycił Iris w magiczną bańkę i niósł ją obok siebie, wywołując przy tym zdziwienie dziewczyny.

— Co ty robisz? — spytała zaskoczona i zaniepokojona.

— Mam złą wiadomość. Trix zostały pokonane. Nie dostałem od nich żadnej wiadomości. Ta trójka wiedźm to nieudacznice. Spodziewałem się ich klęski, ale przynajmniej osłabiły trochę naszych wrogów. Jednak nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, dlatego od teraz ja tu rządzę. Pozwoliłem sobie podsłuchać twoją rozmowę z Florą. Dochodzę do wniosku, że nie bardzo mogę ci ufać. Wahasz się, a to nie wróży niczego dobrego. Prędzej czy później, zdradzisz mnie, a ja wolę jakoś temu zapobiec — mówił przez całą drogę Kallisto. Śmiał się pod koniec przerażająco.

— Czekaj, ja naprawdę jestem po twojej stronie! — próbowała wybronić się Iris. Mag jej nie słuchał. Za chwilę obydwoje znaleźli się obok klatki z Florą i Alex. Kallisto otworzył wejście i wszedł do środka. Chwycił pewnie czarodziejkę natury za rękę i zabrał ją z klatki. Ta wyszła z nim posłusznie. Objął swoimi rękoma jej głowę i wypowiedział w myślach zaklęcie. Po kilku sekundach, Flora wyglądała, jakby znowu poddała się woli Kallisto. Mężczyzna odsunął się od niej. Wyrzucił Iris na podłogę z bańki.

— Kwiatuszku, wsadź ją do klatki. Na nic nam się już nie przyda, ale z ciebie będzie pożytek. — Czarodziejka wykonała polecenie Kallisto. Mag zamknął z powrotem klatkę i opuścił z Florą swoją kryjówkę. Zaczął powoli rozglądać się za przyjaciółmi czarodziejki natury.

Ci z kolei zbliżali się nieustannie do celu. Nie mogli już doczekać się prawdopodobnie ostatecznego starcia z samym Kallisto. W przeciągu paru minut przybył człowiek z Rady Magicznych Szkół, który wziął się do pracy i rozpoczął śledzenie zespołu. Wszystko skrupulatnie dokumentował. Minęło kilka minut, a wszyscy poczuli mocne trzęsienie ziemi. Nikt nie miał wątpliwości, co się dzieje — mag rozpoczął atak. Winx wykonały transformację, a specjaliści pobiegli przed siebie. Co ciekawe, w pobliżu nie było widać kryjówki Kallisto. Natomiast lokalizator Timmy'ego wskazywał, że Flora jest gdzieś w pobliżu. Helia podbiegł do specjalisty od technologii.

— Daj mi to! — powiedział stanowczo i zabrał mu gadżet. Sam poszedł znaleźć Florę.

— Zatrzymaj się, chłopcze! — krzyknął za nim Kodatorta.

— Helia, nie odłączaj się od grupy! Zawróć! — dołączył się Saladin. Magik nie posłuchał żadnego z nich. Szybko dojrzał swoją ukochaną, lecz w towarzystwie maga. Cała reszta zespołu pobiegła za nim.

— Pomiędzy odwagą a głupotą jest tylko cienka linia — rzekł Kallisto i cisnął w Helię energetycznym pociskiem. Mężczyzna poleciał do tyłu. Upadł tuż przed Kodatortą.

— Dobrze wiem, jak zależy ci na tej czarodziejce, ale przez swoją nierozwagę mogłeś źle skończyć. Opanuj się i walcz razem z nami. Wstawaj! — Trener podał mu rękę. Kallisto wywołał energetyczną falę, która odrzuciła wszystkich na parę metrów.

— Jest naprawdę silny... — powiedziała Musa i wstała. Po paru chwilach, reszta zespołu również stanęła na nogi. Wokół wszystkich magików wyrosły grube pnącza, które w krótkim czasie uformowały się w klatkę.

— Smoczy płomień! — krzyknęła Bloom i uderzyła kulą ognia w nowo powstały obiekt. Zaczął się palić. Było to dosyć ryzykowne zagranie, bo magicy mogli się usmażyć, ale na szczęście udało im się w porę uciec ze zniszczonej klatki.

— To sprawka Flory. Ten Kallisto znowu ją kontroluje — odezwał się do wszystkich Riven.

— Helia, jak poprzednio ją odczarowałeś? — spytał go Sky.

— Musiałbym być blisko niej, ale ten mag nie odstępuje jej na krok — odpowiedział magik.

— Uważajcie! — powiedziała głośno Stella, widząc kilka ożywających drzew. Jakby tego było mało, Kallisto zaczął szaleć na całego i cisnął na okrągło kulami energii. Co ileś strzałów kogoś trafiał. Winx również atakowały maga, choć uważając przy tym, by nie zrobić krzywdy czarodziejce natury. Layla uwięziła ją w klatce Morfixu i zabrała od Kallisto.

— Helia, szybko! Layla zabrała tu Florę! Możesz ją przywrócić do normalności — krzyknął Nabu. Ten pobiegł sprintem w kierunku ukochanej, która została uwolniona z Morfixu. Magik zdążył ją pocałować i dziewczyna uspokoiła się. Pomyślał, że już wszystko w porządku, lecz wielce się pomylił. Nagle oberwał zielonym pociskiem. Flora przetransformowała się i pofrunęła z powrotem do Kallisto. Mag wyglądał na bardzo zadowolonego.

— Helia, co się stało? — spytał go zdziwiony Brandon, ale magik nie znał odpowiedzi. Zaczął zastanawiać się, czy to możliwe, aby przejąć nad kimś kontrolę na wieczność. Nie tylko on się zmartwił. Również jego przyjaciele nie widzieli obecnie żadnego rozwiązania problemu.

Czas jednak naglił. Bitwa jak dotąd polegała tylko na wymianie ciosów i ich unikaniu. Specjaliści nawet nie mogli zbliżyć się do Kallisto, dlatego zajęli się ożywionymi drzewami. Średnio im to szło, ale walczyli najlepiej, jak potrafili. Od czasu do czasu, Flora szykowała kolejne utrudnienia. Taka bitwa nie miała większego sensu. Każdy tracił siły, choć Kallisto wcale na osłabionego nie wyglądał. Tym bardziej dziwiło to magików, bo wcześniej nie sprawiał wrażenia tak trudnego przeciwnika jak obecnie. Należało podjąć zdecydowane kroki, nim cały zespół opadnie z sił. Inicjatywę przejęły Winx. Odleciały na pewną odległość, zostawiając resztę grupy, żeby się naradzić.

— Jak szybko czegoś nie wymyślimy, to przegramy — rozpoczęła rozmowę Musa.

— Doskonale zdajemy sobie z tego sprawę — odpowiedziała zdegustowana Bloom.

— Potrzebujemy czegoś potężnego, co zwali Kallisto z nóg! — stwierdziła zdecydowanie Stella.

— Nie zapominajmy o Florze! Trzeba skorzystać z precyzyjnego ataku, który unicestwi tamtego typa — oznajmiła Layla.

— Macie rację. Chyba najwyższa pora postawić wszystko na jedną kartę! — odezwała się Tecna, wyjątkowo emocjonalnie jak na nią.

— Jeśli tym sposobem pokonamy Kallisto, to nie mamy innego wyjścia. Mów — nalegała Stella.

— Stracimy na to całą naszą magiczną moc. Rozwiązaniem jest pełna konwergencja. Wytworzymy olbrzymią dawkę energii i nakierujemy ją na Kallisto! — mówiła zdecydowanie Tecna.

— To jak, wchodzimy w to? — zapytała Bloom reszty. Nastała chwila ciszy, a potem wszystkie czarodziejki przytaknęły. Winx zbliżyły się do pola bitwy. Poprosiły Faragondę i Gryffin, aby utworzyły barierę, która pozwoli im bez ryzyka wykonać konwergencję. Następnie chwyciły się za ręce, tworząc przy tym okrąg. Zaczęły wypowiadać magiczną formułę i unosić się mimowolnie ku górze. W samym środku okręgu kreowała się kula jasna jak słońce. Ciągle przybierała na rozmiarze. W końcu wypełniła całe miejsce między czarodziejkami.

— Proszę, proszę... Niebezpiecznie pogrywają — powiedział do siebie Kallisto. Flora przyglądała się swoim przyjaciółkom i wykonała parę kroków do tyłu. Wiedziała, co się szykuje. W tym samym czasie, Winx określiły już imię celu, który miała zniszczyć ich magiczna kula. Poleciała ona w kierunku Kallisto, który wyciągnął rękę przed siebie.

— Odwrócenie czaru! — wypowiedział zaklęcie zdecydowanie i potężny pocisk zmienił kierunek. Czarodziejki zaczęły uciekać najszybciej, jak tylko potrafiły, przed ich własnym dziełem. Mag się z tego śmiał. Helia podbiegł do niego, jednak nim zdążył cokolwiek zrobić, oberwał z kuli energii. Kallisto nakazał Florze uwięzić wszystkich w klatce. Czarodziejka wykonała rozkaz. Tylko Helii nie schwytano, ponieważ odłączył się od grupy. Tymczasem, reszta czarodziejek z Winx padła ofiarą ich czaru. Każda z nich upadła na ziemię. Pozbawione zupełnie energii życiowej, zemdlały.

Helia podniósł się szybko z ziemi. Natychmiast pobiegł w kierunku maga, ale skończył tak samo, jak ostatnim razem, jednak siły miał coraz mniej. Na dodatek nikt nie mógł mu pomóc. Został w pojedynkę przeciwko Florze i Kallisto.

— Flora! — krzyknął słabo, jakby chciał zwrócić jej uwagę, że tu jest.

— Ten mężczyzna ma na ciebie zły wpływ. Wolałbym mieć pewność, że pozostaniesz taka, jaką jesteś obecnie, wiesz? — Kallisto chwycił czarodziejkę za podbródek, kiedy do niej mówił. Spojrzał jej w oczy.

— Użyj swoich pnączy. Niech oplotą jego ciało aż do szyi i go uduszą. Helia skończy swój nędzny żywot — kontynuował, a jego głos stał się naprawdę mroczny. Kallisto szykował się na najciekawszą chwilę. Nagle, Flora uderzyła go, najmocniej jak mogła, pięścią w oko i odskoczyła na metr czy dwa. Mag był zszokowany, czuł silny ból. To go zdezorientowało, a czarodziejka stworzyła najgrubsze pnącze, jakie tylko dała radę i zaczęła oplatać nim Kallisto. Działała z pełną determinacją.

— Legendarna Siła! — wypowiedział głośno zaklęcie i odnalazł w sobie moc, żeby rozerwać rośliny czarodziejki natury. Tym sposobem uwolnił się.

— Oszukałaś mnie, ty namiastko czarodziejki! Pożegnaj się życiem! — Kallisto błyskawicznie wyczarował kulę energii i cisnął nią we Florę, która przy kontakcie z nią, upadła. Mag na tym nie skończył. Wyciągnął prędko dłoń w jej kierunku i szedł do niej. Nagle, z jego palców uwolniły się elektryczne pioruny, które swoje zakończenie znalazły na ciele Flory. Dodał jeszcze drugą dłoń do pomocy, a czarodziejka krzyczała z niewyobrażalnego bólu. Mężczyzna wpadł w furię i nie przestawał robić krzywdy dziewczynie. Helia zdążył dobiec do niego i położył temu kres, wbijając swój miecz w plecy tyrana. Kallisto padł na ziemię i polała się kałuża krwi. Tak oto zakończył się żywot najpotężniejszego z magów, z jakim musieli zmierzyć się nasi bohaterowie. Helia, zamiast świętować, pobiegł do Flory i przykucnął przy niej.

— Czyli czar Kallisto nie miał na ciebie żadnego wpływu? Tylko udawałaś, żeby pomóc go pokonać w odpowiednim momencie? — zadawał pytania, dotykając jej twarzy. Dziewczyna miała zamknięte oczy i usta. Oddychała tak słabo, że ledwo wyczuwalnie. Reszta zespołu wydostała się. Każdy pobiegł do Helii, za wyjątkiem Winx oczywiście.

— Cholera jasna! Ona umiera! — powiedział donośnie Kodatorta po krótkiej diagnozie. Nie minęło więcej niż kilka sekund, a już wezwał statek medyczny. W czasie rozmowy bardzo ponosiły go emocje. Krzyczał do swojego rozmówcy, żeby szybko kogoś przysłał. Zapewniono go, że statek zjawi się najszybciej, jak tylko może.

— Nie, nie! Dlaczego akurat ty?! Nie możesz umrzeć! Nie, nie! — krzyczał magik i uderzał przy tym pięścią w ziemię. Przytulił się do czarodziejki i łzy same popłynęły z jego pełnych bólu oczu. Załamał się. W ułamku sekundy, jego życie straciło dotychczasowy sens. Ona była dla niego wszystkim. Helia podniósł się z ziemi. Miał przy sobie nóż. Szybko go wyciągnął, żeby zrobić nim ostatnią rzecz w jego życiu. Kodatorta odruchowo zareagował i uderzył go mocno w twarz. Nóż wypadł magikowi z dłoni. Helia stracił orientację pod wpływem potężnego uderzenia. Nim jeszcze ją odzyskał, Saladin chwycił go za barki i potrząsnął nim energicznie.

— Nigdy więcej tak nie rób, zrozumiano? Są na tym świecie ludzie, dla których jesteś ważny, dociera to do ciebie? — Saladin brzmiał poważnie i przekonująco. Był wściekły na swojego bratanka za czyn, którego chciał dokonać. Helia pokiwał tylko głową na potwierdzenie. Jego twarz wyglądała jak sto nieszczęść. Magik położył się obok ukochanej. Gładził jej piękne włosy i dalej nie wierzył, że to wszystko dzieje się naprawdę. Nie godził się z tym wcale.

Rozdział 50 - Wyzwanie

Winx, Gryffin i Faragonda toczyły walkę z Trix, a magicy biegli w tym samym czasie do Helii i Tellana. Spotkali ich za kilka minut, nie spotkała ich żadna niespodzianka po drodze. Mieli wątpliwości co do tego, czy powinni sami iść do kryjówki bez czarodziejek. Kallisto to w końcu silny mag, a specjaliści lepiej wojują mieczem i pistoletem niż magią. Czas jednak naglił, więc mężczyźni nie zwlekali zbytnio i weszli do środka. Szli przez kilka chwil schodami w dół. Co parę kroków robiło się ciemniej, do momentu w którym znaleźli się w oświetlonej lekkim, ciepłym światłem, komnacie. Każdy rozejrzał się po wnętrzu. Magicy przyuważyli Kallisto siedzącego samotnie na samym środku sali w siadzie skrzyżnym. Z początku myśleli, że nie zdawał sobie sprawy z ich obecności, dopóki nie wstał i ich nie przywitał. Specjaliści już szykowali się do trudnej batalii. Mag również nie próżnował i natychmiast rozpoczął atak. Magicy wdali się w wir walki, lecz Helia postanowił zrobić coś innego. Odłączył się od grupy i zaczął biegać po kryjówce Kallisto.

Miał on na celu odnalezienie Flory i przywrócenie jej do normalności. Nie wiedział, w jaki sposób to zrobi, ale to go wcale nie powstrzymało. Po paru chwilach trafił do jednej z komnat. Chodził po niej spokojnym krokiem i rozglądał się za jego ukochaną. Wszędzie dostrzegał roślinność, a podłogę stanowiła gleba. Mężczyzna domyślił się, że dobrze trafił. Spojrzał na koniec długiej sali. Ujrzał tam dość niskie schody. Prowadziły one do tronu, na którym siedziała Flora, we własnej osobie. Wyglądała na spokojną i opanowaną, a przy tym niezbyt przyjaźnie nastawioną do Helii. On jednak czuł zadowolenie, ponieważ ją odnalazł. Zaczął iść w jej kierunku, bez żadnego planu. Liczył na swoją intuicję.

— Hej, Floro! — przemówił, ale nie doczekał się odpowiedzi. Trochę głupio musiało to zabrzmieć, biorąc pod uwagę, że ona nie była sobą.

— Wiem, jesteś pod wpływem czaru Kallisto. Przyszedłem jednak po to, by cię z stąd uwolnić i nic mnie nie powstrzyma — kontynuował zdecydowanym tonem.

— Uwolnić? Ty chyba postradałeś zmysły. Lepiej zawróć, póki jeszcze możesz — zagroziła czarodziejka.

— Przyszedłem tutaj dla ciebie, dlatego właśnie nie mogę odejść. Widzisz, nie mam innego wyjścia — mówił, idąc przed siebie.

— Jest mi tu dobrze. Nie martw się o mnie. Żegnaj — zabrzmiała pewnie.

— Już niedługo wszystko będzie jak dawniej, obiecuję — po tym zdaniu nastała cisza. Mężczyzna szedł dalej, przyśpieszył krok. Flora, nadal siedząc sobie wygodnie na tronie, ruszyła ręką i użyła swojego sprawdzonego i prawdopodobnie ulubionego czaru, czyli pnączy. Te wyrosły z ziemi w pobliżu Helii, który przed nimi uciekał, a gdy nadarzyła się tylko okazja, ścinał je mieczem. Czarodziejka natury szybko zrozumiała, że jej ukochany nie zamierza łatwo się poddać i potrzeba czegoś więcej, aby go pokonać, dlatego utworzyła wokół Helii gęsty pył. Docierał on do dróg oddechowych magika i mocno utrudniał mu oddychanie. Specjalista pobiegł kawałek przed siebie, żeby wydostać się z chmury pyłu. Udało mu się to, lecz za chwilę upadł na ziemię. Flora stworzyła przed nim pnącze, o które się potknął. Mężczyzna w prędko podniósł się z ziemi. Kasłał przez parę chwil, zanim doszedł do siebie. Czarodziejka przyszykowała dla niego w tym czasie kolejne utrudnienie. Ożywiła dwa pobliskie drzewa. Kierowały się one w kierunku Helii, by z nim skończyć. Tutaj sprawa wyglądała trochę gorzej dla magika, gdyż ten zupełnie nie wiedział, jak sobie z nimi poradzić. Przez blisko minutę po prostu biegł w ich pobliżu, unikając ciosów, a także pnączy i chmur pyłów. Ostatecznie, Helia spróbował wykorzystać mocniejszą linkę, żeby związać niespokojne drzewka. To je na chwilę zatrzymało, ale całkiem szybko się uwolniły. Magik spodziewał się lepszych rezultatów, ale nie miał zapasowego planu, więc biegł do Flory, trzymając kilka metrów za sobą efekty jej czarów. Czarodziejka natury wyciągnęła dwie ręce przed siebie. Zamieniła glebę pod Helią w ruchome piaski. To sporo utrudniło mu życie. Długo męczył się, nim się z nich wydostał, ledwo mu się to udało. Zaraz jak to zrobił, oberwał od jednego drzewa z gałęzi. Poleciał parę metrów do przodu. Wstał cały obolały dopiero po parunastu sekundach. Momentalnie stracił całą nadzieję. Brakowało mu już zwyczajnie siły. Ledwo trzymał się na nogach. Flora siedziała około dwudziestu metrów przed nim, na tronie. Patrzyła na niego z politowaniem. Ten z kolei nigdy by nie przypuszczał, że jego ukochana tak dobrze posługuje się magią. Nie docenił jej. Helia starał się nie tracić swojej wytrwałości. Olał ból. Poszedł dalej przed siebie. Poruszał się bardzo powoli. Czarodziejka zastanawiała się, czym potraktować mężczyznę. Ten przerwał jej rozmyślanie.

— Floro, już wystarczy. To ja, Helia! Nie poznajesz mnie? — zapytał, patrząc jej w oczy, które nic się nie zmieniły, nawet pod wpływem zaklęcia Kallisto. Helia miał wrażenie, jakby stał tuż przed nią, choć w rzeczywistości dzieliła ich pewna odległość.

— Sama zdecyduję, kiedy skończę — odpowiedziała po chwili namysłu. Myślała, czy oby na pewno dobrze robi, traktując w ten sposób magika. Wprawdzie była pod wpływem czaru, ale jej sumienie, odezwało się. Wstała z tronu, zabrała życie drzewom i zniwelowała resztę swoich czarów. Helia już pomyślał, że się opamiętała. Po chwili, Flora uniosła go ku górze magią i trzymała w powietrzu przed sobą, na odległości kilku metrów. Mężczyzna patrzył na nią i czuł, że gdzieś w głębi niej samej, toczy się walka między nią, a jej złą stroną. Widział niezdecydowanie malujące się w jej oczach.

— Przyszedłem tu po ciebie. Czy naprawdę nie widzisz, jak się staram, żeby cię uwolnić? — spytał za parę sekund. Dalej wisiał w powietrzu. Nic innego nie mógł zrobić, niż tylko mówić do niej.

— Starasz się? Raczej na próżno, ale mam wątpliwości, czy cię zabić — przyznała trochę cichszym tonem, patrząc na niego. Helia dojrzał niepewność i słabość w jej oczach.

— Bardzo się staram, żebyś znów była sobą! Nie możesz mnie zabić! Nie wolno ci, słyszysz?! Dociera to do ciebie?! Nie możesz zabić tego, kto cię kocha! Floro, ja cię kocham! — mówił naprawdę głośno i przepełnionym szczerością głosem, aby dobitnie trafić w jej uczucia.

— Zamknij się natychmiast! — wrzasnęła najgłośniej, jak potrafiła. Machnęła z całej siły ręką w dół. Helia uderzył o ziemię i odbił się od niej co najmniej kilka razy. Jęknął wyraźnie z bólu. Flora już nie wytrzymywała walki z samą sobą. Upadła na kolana i podparła się rękoma. Płakała i cała drżała. Magik nie był w stanie ustać na nogach. Czarodziejka go porządnie poturbowała. Zaczął się szybko czołgać w jej kierunku. Potem wszedł po schodach i znalazł się tuż przed czarodziejką. Ta pośpiesznie wstała. Helia przemógł się i zrobił to samo. Flora chciała zrzucić go ze schodów, popychając go rękoma, ale to on pierwszy odepchnął ją w kierunku tronu. Nim jeszcze zdążyła upaść, chwycił ją mocno, a ona poddała się jego uściskowi. Helia oparł się z nią o tron. Chwycił głowę dziewczyny i zatopił się w jej ustach. Całował ją namiętnie i z uczuciem. Jak dotąd, to był ich najdłuższy, niezwykle przyjemny pocałunek. Cały świat stracił dla nich znaczenie. Na moment zniknął każdy problem. Helia zobaczył szczęście na twarzy swojej Flory i nie miał wątpliwości co do tego, że wszystko już wróciło do normy. Znaczy, powiedzmy, że prawie wszystko, ponieważ w innej komnacie czaił się tamten nawiedzony mag — Kallisto, a Alex sama się nie uwolniła i Iris ma się pewnie całkiem dobrze. W każdym razie, parę chwil potem, czarodziejka natury przypomniała sobie wszelkie ostatnie wydarzenia. Czuła się zła na siebie, co było zresztą do przewidzenia.

— Bardzo cię przepraszam. Wiem, powiesz, że to wina Kallisto, ale mnie to nie usprawiedliwia. Helia, ja tak bardzo cię kocham — przytuliła się do niego mocno czarodziejka.

— Nie martw się, wyzdrowieję. Najważniejsze, że ty jesteś znów sobą. — Mężczyzna gładził włosy dziewczynie.

— Czekaj, to ci pomoże. — Flora dotknęła go dłonią. W jeden moment, Helia poczuł się o niebo lepiej, a czarodziejce zakręciło się w głowie. Magik chwycił ją, żeby nie upadła. Naprawdę docenił jej gest, chociaż wolałby, żeby nie oddawała mu swojej energii życiowej, jak to właśnie uczyniła. Za kilka minut, razem poszli opuścić komnatę.

— Co z Miele? — spytał Helia.

— Hmm... Myślę, że dalej jest pod wpływem czaru. Pozwól, że tym zajmę się ja, chociaż najpierw przydałoby się ją znaleźć, nie sądzisz? — spytała z uśmiechem na twarzy.

— Przypuszczam, że jest w tej drugiej komnacie, obok twojej — oznajmił i obydwoje udali się właśnie tam. Oczywiście, zrobili to w taki sposób, żeby Kallisto nic nie zauważył. Pozostali specjaliści wyglądali na zupełnie wyczerpanych. Helia cenił ich za wytrwałość w walce. Nawet mag wyglądał na zmęczonego. Za kilka chwil, Flora i Helia ujrzeli Miele w dość małej komnacie. Siostrzyczka czarodziejki natury miała nieobecne spojrzenie. Flora podeszła do niej. Miele próbowała użyć magii na swoją starszą siostrę, ale ta była, jak na wiek przystało, bardziej doświadczona i niwelowała te czary. Flora stanęła przed siostrą i objęła jej głowę dłońmi. Zamknęła oczy. Potrwało to kilka chwil, ale zachowanie młodej czarodziejki uległo zmianie. Wyglądało więc na to, że czar prysł i faktycznie tak też się stało.

Flora, Miele i Helia dołączyli do reszty specjalistów. Mina zaskoczonego Kallisto, gdy oberwał od ruchomego drzewa była wprawdzie bezcenna, lecz na tym wcale się nie skończyło. Mag trochę się rozzłościł, szybko wstał i teleportował ze sobą samą Florę.

— No nie! — Helia wprost nie mógł uwierzyć w to, co się właśnie stało. Dopiero, co ją ocalił, a już ją stracił.

— To zwykły tchórz. Prawie go pokonaliśmy, a on tak po prostu uciekł — stwierdził Sky.

— Jestem wykończony — przyznał Brandon i rozłożył się wygodnie na podłodze.

— Jak ci poszło, Helia? — zapytał, najbardziej zainteresowany, Riven.

— Nie widziałeś? Flora jest już po naszej stronie. Przynajmniej, dopóki Kallisto znów jej nie zaczaruje. Oby tylko nie zrobił jej krzywdy. Jest teraz osłabiona — martwił się Helia.

— Słuchajcie, nie jest tak źle. Wiem, gdzie są! — pochwalił się Timmy, pokazując wszystkim ekran jednego ze swoich gadżetów.

— Jak to zrobiłeś? — spytał zaciekawiony Helia.

— Zdjąłem z ubrania swój lokalizator. Rzuciłem nim we Florę, przyczepił się do niej. Coś czułem, że temu magowi będzie na niej zależało. W końcu, to nie pierwszy raz, kiedy została porwana. Swoją drogą, mi też szkoda Flory — mówił Timmy.

— Jakie to szczęście, że jesteś z nami! Co my byśmy bez ciebie zrobili? Daleko są? — spytał Helia.

— Blisko dwa kilometry drogi na północ, ale śmiem przypuszczać, że to ich główna kryjówka — stwierdził magik.

— Chodźmy najpierw zobaczyć, jak poradziły sobie Winx — zaproponował Sky. Timmy poprowadził wszystkich. Tak się złożyło, że czarodziejki też szły w ich stronę. Obydwie grupy spotkały się za kilka minut. Winx, wraz z Faragondą i Gryffin, niosły wspaniałe wieści. Udało im się pokonać Trix. Było niezwykle ciężko, lecz dały radę, a wiedźmy zostały wysłane do galaktycznego więzienia. Specjaliści cieszyli się ogromnie z ich zwycięstwa. Nie spodziewali się pójdzie im tak łatwo. Co jednak najważniejsze to to, że wszyscy mieli jeden problem z głowy. Wobec tego, pozostawało jeszcze tylko udać się do Kallisto, Iris, Alex i Flory.

Pełen zespół wyruszył gęstym lasem. Tecna i Timmy prowadzili ich do celu. Każdy liczył na prawdziwe i ostateczne starcie. W szczególności tyczyło się to Helii. On najbardziej nie lubił Kallisto, bo ten uwziął się na jego Florę. Obawiał się właśnie o nią. Chciał zakończyć ten rozdział raz na zawsze i mieć pewność, że czarodziejka natury już zawsze będzie mogła się czuć się wolna i bezpieczna, choć gdzieś w głębi siebie czuł, że nigdy tak do końca nie będzie. Przeznaczeniem czarodziejek z Winx jest ochrona magicznego wymiaru, a to zawsze wiąże się z pewnym niebezpieczeństwem.

— Hej, Bloom — podszedł Sky do rudowłosej dziewczyny.

— Ach, cześć. Miło, że w końcu odważyłeś się ze mną porozmawiać. Nie masz zamiaru uciekać, jak ostatnim razem? — spytała go z wyrzutem Bloom.

— Nawet mi to przez myśl nie przeszło. To było kompletnie nie w moim stylu. Wiem, jak się musiałaś czuć. Przepraszam. Jestem dorosły, ale czasem zachowuję się jak zwykły dzieciak — przyznał.

— Musiałeś się mnie nieźle wystraszyć, prawda? — spytała z uśmiechem.

— Tak, rzeczywiście. Wolę nie myśleć, jaką byś mi mogła zrobić krzywdę. Jak to mawiają, nie zadzieraj z Bloom, bo dostaniesz baty. — Czarodziejka, słysząc to, roześmiała się. Atmosfera między parą poluzowała się.

— Zawsze o tym pamiętaj, dobrze ci radzę, jeśli nie chcesz źle skończyć, choćby jako kupka popiołu — mówiła żartobliwie.

— Pewnie. Skoro już jesteśmy przy tej aferze, to chciałbym jeszcze przeprosić Zack'a i Han'a — powiedział do nich głośniej, żeby to usłyszeli.

— Nic się nie stało — odpowiedział skromnie i miłym głosem Han.

— To zrozumiałe. Chcieliście dobrze. To my kiedyś byliśmy tymi złymi, czyż nie? Raczej trudno tak od razu komuś zaufać. Jak dla mnie, dobrze zrobiliście. Mieliście na celu ochronę przede wszystkim Bloom i jej matki. Nie musicie się nam z niczego tłumaczyć — oznajmił jasno Zack.

— Fajnie, że się na nas nie gniewacie. Jesteście w porządku i doceniamy to, że nam pomagacie — powiedział do nich Sky.

— Świetnie się spisałeś, Helia. Chcę ci przyznać, że zrobiłeś na mnie wrażenie — powiedział Riven do Helii.

— Od kiedy stałeś się taki... miły? Aczkolwiek, dziękuję. Jak widać, moje starania, przynajmniej po części, poszły na marne. Kallisto znów ją porwał i pewnie zaczarował. — Magik miał czarne myśli.

— Chyba nie doceniasz naszej kwiatowej wróżki. Drugi raz na to sobie nie pozwoli. Pewnie już się uodporniła na ten czar — stwierdziła Musa, która szła obok Rivena.

— Dokładnie to samo przyszło mi do głowy, kiedy musiałem się przed nią bronić. Nigdy nie przypuszczałem, że tak dobrze używa magii. Myślałem, że jest bardziej delikatna, ale... To też prawda. Może i jest potężna, ale ona sama, w środku, jest delikatna, zupełnie jak... kwiat — mówił, zastanawiając się przy tym, Helia.

— Całkiem dobrze ją znasz, myślicielu — przyznał mu Riven.

— Też ją znamy i on ma rację — powiedziała Musa i na tym właściwie skończyła się ta rozmowa.

— Pamiętajmy, że oprócz Kallisto, pozostaje nam zmierzyć się z Iris. To dziwne, że jeszcze jej nie spotkaliśmy, prawda? — spytał Nabu Laylę.

— Ukrywa się. Być może szykuje coś wielkiego, albo to ona pociąga za sznurki. Pewnie sama wszystko zorganizowała — przypuszczała czarodziejka.

— Myślisz, że to zgodne z prawem, żeby zamknąć ją w galaktycznym więzieniu?

— To jest ciekawe pytanie. Jak wiemy, Iris nie jest pełnoletnia, jednak dla Trix zrobiono już wyjątek. Flora nie chciałaby tego. Ona woli ją nawrócić na dobrą ścieżkę. Interesujące, ale to pierwszy raz w historii Alfei, kiedy jakaś uczennica tak źle się zachowała. W każdym razie, jeszcze za wcześnie, żeby decydować, co z nią zrobić — stwierdziła Layla. Cały zespół szedł dalej przed siebie, a drogi pozostało niewiele.

Rozdział 49 - Nowa motywacja

W Alfei wieści nadzwyczaj szybko się rozchodzą. Następnego ranka, uczennice tej szkoły dowiedziały się o porażce naszych bohaterów. Na okrągło rozmawiały o tym na korytarzach i szeptały między sobą w czasie zajęć. Zaczęły tracić wiarę w możliwości Winx. A przecież, znane nam doskonale czarodziejki stanowią pewnego rodzaju wzór do naśladowania dla nowych pokoleń czarodziejek. Reprezentują nie tylko siebie, ale i poziom nauczania w Alfei. Całą sprawę wzięła bardzo na poważnie również dyrektorka. Nie spodziewała się takiej klęski, chociaż liczyła się z tym, że zawsze mogło być gorzej. Flora i Miele mają się zapewne całkiem dobrze, lecz są po stronie wroga. To właśnie najbardziej trapi Winx, siedzące właśnie na tej samej łące, co przed rozpoczęciem tego roku szkolnego.

— To nasza przyjaciółka. Nie chcę z nią walczyć. — Bloom bawiła się jakimś kwiatkiem wyrwanym z ziemi.

— Ona jest pod wpływem czaru Kallisto. Mam nieodparte wrażenie, że nasza kwiatowa wróżka nie da nam taryfy ulgowej — przyznała Musa.

— Zgadza się. My też nie możemy być jak ofiary losu i musimy z nią walczyć. Wiem, że nie wolno nam jej skrzywdzić, ale trzeba się bronić, bo wybije nas jak muchy. — Stella zachowywała się, jakby przybrała rolę liderki zespołu.

— W jaki sposób odwrócimy czar Kallisto? Faragonda o nim nigdy nie słyszała i mówiła nam, że w bibliotece nie ma nic na temat magii, którą się posługiwał — przypomniała Tecna.

— Nie mam pojęcia. To wszystko wygląda beznadziejnie. Nie damy rady. Jeszcze te Trix... — Bloom zaczęła się załamywać.

— Przestań tak mówić i nawet nie próbuj myśleć w ten sposób! Jak chcemy osiągnąć nasz cel, powinnyśmy wierzyć, że nam się uda — motywowała Stella.

— Sama wiara to nie wszystko. Żeby czegoś dokonać, potrzeba również działania. Wygląda na to, że jesteśmy zwyczajnie za słabe, aby pokonać naszych wrogów. Możemy wierzyć i łudzić się, że wygramy. Jak dotąd, zawsze odnosiłyśmy same sukcesy. To rzeczywiście wspaniale, jednak i nasza moc ma pewne granice i chyba właśnie je poznałyśmy — mówiła zdesperowana Bloom.

— Wczoraj prowadziłyśmy zaciętą potyczkę. Magicy i reszta Winx walczyła z bandytami, a my zostałyśmy same. Kallisto nas przecież zaskoczył. Teraz bardziej go znamy i lepiej przygotujemy się do kolejnej walki. Poprzedni dzień się nie udał, ale jak wyciągniemy wnioski, to zyskamy cenne doświadczenie. Porażka to nic złego. Można się na niej wiele nauczyć. Nie poznaję cię, Bloom — odpowiedziała Stella, patrząc ze zdziwieniem na swoją najlepszą przyjaciółkę.

— Przyszło mi do głowy, że mogłybyśmy spróbować poszukać czegoś w Chmurnej Wieży — odezwała się Layla.

— Całkiem niezły pomysł. Chodźmy natychmiast, zamiast siedzieć tutaj bezczynnie! — Stella pokierowała przyjaciółki do działania. Te szybko zerwały się z miejsca i wyruszyły za nią.

W tym samym czasie, w Czerwonej Fontannie wcale nie powodziło się najlepiej. Helia wyglądał na zagubionego. Dalej nie mógł pogodzić się z wczorajszym dniem. Siedział sobie na łóżku i trzymał w dłoniach kilka fotografii z Florą i z nim. Od początku dnia myślał tylko o swojej czarodziejce. Był zamyślony, dopóki nie oberwał znienacka poduszką w głowę.

— Zgłupiałeś?! — rozzłościł się Helia.

— Orientuj się! Już pora, żebyś przestał użalać się nad sobą. Twoja Flora nie jest teraz sobą, dlatego marnujesz czas, rozmyślając o niej — mówił Riven. Sprawiał wrażenie pełnego energii i bardzo pewnego siebie. Helia natomiast wyglądał na osłabionego.

— To jest mój czas i ja zdecyduję, na co go przeznaczę. Do widzenia, Riven — pożegnał go stanowczo mężczyzna.

— Wyruszamy wkrótce na kolejną misję, bądź gotowy — mówił, przechadzając się po pokoju i ignorując polecenie.

— Co? Kiedy? — pytał zdezorientowany.

— Nie wiem. Może dzisiaj, lub jutro. W każdym razie, pokażesz, na co cię stać.

— Co masz na myśli?

— Sam do tego dojdziesz, myślicielu. Na razie. — Riven wyszedł z pomieszczenia śmiejąc się przy tym cicho. Helia, jak to było w jego typie, zaczął dogłębnie analizować słowa Riven'a. Szukał w nich wskazówek oraz krytyki jego osoby.

Winx za pół godziny dotarły do Chmurnej Wieży. Dyrektorka tej szkoły, Gryffin, nie miała nic do zaoferowania, żadnych rad, ani pomysłu na zdjęcie zaklęcia z Flory. Pozwoliła na szczęście przejrzeć zbiory w bibliotece. Czarodziejki ucieszyło to. Liczyły, że znajdą coś, co pomoże im w ich misji — cokolwiek. Większa część czarów była dla nich bezużyteczna, ponieważ nikt z Alfei nie potrafił zrobić użytku z czarnej magii. Dziewczyny nie dowiedziały się też niczego o Kallisto i czarze rzuconym na Florę oraz Miele. Dziewczyny opuściły więc Chmurną Wieżę z pustymi rękoma. Straciły tam około półtorej godziny. Gryffin jednak obiecała, że pomoże w ich misji. Gdyby to samo zrobiła Faragonda, szanse na zwycięstwo kilkukrotnie by się zwiększyły. Do tego jeszcze doszli by Saladin i Kodatorta — wyjdzie naprawdę zgrana drużyna. Tak pomyślały właśnie nasze czarodziejki. Zaproponowały to Faragondzie. Dyrektorka zastanawiała się przez dłuższą chwilę, ale ostatecznie, zgodziła się. Czerwona Fontanna również potwierdziła, że weźmie udział w misji. Jeszcze później ustalono jej termin rozpoczęcia na następny dzień, z samego rana. Pod wieczór, Bloom zadzwoniła do Han'a. Poprosiła, aby przyszedł na misję razem z Zack'iem. Jak nietrudno zgadnąć, z chęcią się zgodził, ponieważ lubił czarodziejkę Smoczego Płomienia.

Wczesnym rankiem, do Alfei przybył olbrzymi, czerwony i latający pojazd, prosto z Czerwonej Fontanny. Poza Winx i grupą specjalistów „stworzonych do trudnych zadań”, do załogi dołączyli jeszcze Faragonda, Gryffin, Saladin, Kodatorta, a także kilka uzdolnionych osób ze wszystkich tych szkół — więc, między innymi, Tellan. Nie zabrakło także Zack'a i Han'a. Brak Flory wśród czarodziejek z Klubu Winx dawał się im we znaki, ale jednym z ich celów było uwolnienie jej, więc motywacji w zespole nie brakowało. Statek wyruszył do tego samego miejsca, gdzie skończyła się poprzednia misja — Linphea, gdzieś w środku wielkiego lasu.

— Aha, chyba zaczynam rozumieć. Ten kwiatuszek, Flora, i jej siostra zostały zaczarowane, a teraz chcemy je uwolnić? — Han uciął sobie małą pogawędkę z Bloom, zaraz po wyjściu ze statku.

— Mniej więcej. Flora i Miele są, jak gdyby, naszymi wrogami. To wszystko przez Kallisto. Tylko, to nie jest jedyny problem. Musimy jeszcze rozprawić się z Trix. To są wiedźmy. Niegdyś uczęszczały do Chmurnej Wieży, ale zostały wydalone za ich karygodne zachowanie. Od kiedy grasują na wolności, nikt nie jest do końca bezpieczny, a już szczególnie my, Winx. Nienawidzą nas. Przez parę ostatnich lat walczyłyśmy z nimi, ale te zawsze wracają.

— Rozumiem. Walka z Trix to wasze przeznaczenie?

— Walka z każdym, kto zagraża bezpieczeństwu magicznego wymiaru jest naszym, nie da się ukryć, obowiązkiem. Tylko, że to z Trix miałyśmy najwięcej styczności. Później zaczęły szukać sobie wspólników. Z każdym kolejnym naszym spotkaniem, było nam coraz trudniej. Teraz szykuje się najtrudniejsza walka — opowiadała rudowłosa dziewczyna.

— Obawiasz się? Spokojnie, damy radę! Jest nas wielu i nie jesteśmy byle jakim zespołem. To najlepsza drużyna w magicznym wymiarze. Żadne wiedźmy, ani Kallisto nie pokonają nas — mówił motywująco Han.

— Właściwie, jest jeszcze dziewczyna o imieniu Iris. Pochodzi z klasy Flory. Została wydalona z Alfei za swoje zachowanie wobec naszej nauczycielki natury. Udało nam się ustalić, że współpracuje z Trix. Oprócz tego, maczała palce w porwaniu innej uczennicy, Alex. Ta również należy do klasy Flory. Przyjaźniła się z Iris.

— Widzę, że to trochę większa sprawa. Dawno temu została porwana?

— Minął już z tydzień. Stało się to, ostatnio, kiedy przebywałyśmy na Ziemi. Wiesz, Florę również chciano porwać. Helia ją uratował z obozu bandytów i nawet poznał z widzenia wczorajszych złoczyńców. To wszystko jest ze sobą powiązane. Czeka nas ciężka misja.

— Niewątpliwie, ale jestem pewien naszego zwycięstwa.

— Cóż, czas pokaże. Mam nadzieję, że masz rację — powiedziała Bloom i właściwie na tym skończyła się ich rozmowa. Dalej szli pozostając w ciszy.

— Bloom jest na ciebie obrażona? — zapytał Brandon, idąc obok Sky'a.

— Raczej tak. Irytuje mnie to, że ciągle gada z Han'em.

— Polubiła go, to wszystko — powiedział zwyczajnie Brandon.

— To mi się właśnie nie podoba. Ta znajomość nie powinna mieć miejsca — mówił lekko zdenerwowany Sky.

— Uspokój się. Ostatnie, czego tu chcemy, to kłótnia w zespole — sprowadził go na ziemię Riven.

— Od kiedy jesteś tak pokojowo do nich nastawiony, Riven? — spytał go Sky.

— Nie o to chodzi. Mamy ważne zadanie, rozumiesz? Im będziemy lepiej zgrani, tym lepiej sobie z nim poradzimy. Doceń to, że ci dwaj chcą nam pomóc. Również dobrze mogliby nas olać za to, że im nie ufaliśmy, lecz są tu — gadał całkiem mądrze Riven.

— On ma rację. Han i Zack są w porządku, można im zaufać. Zmień swoje nastawienie, Sky. Co do Bloom, to szczerze z nią porozmawiaj, gdy będzie już po wszystkim lub jak znajdziesz czas — zaproponował Nabu.

— Ok, przepraszam. Zachowuję się jak jakiś dzieciak, wybaczcie — przyznał książę Heraklionu.

— Powiem ci coś, Tellan — odezwał się pierwszy raz Helia. Do tej pory szedł przybity.

— Słucham? — spytał zainteresowany magik.

— Sprowadzę Florę całą, zdrową i „normalną” — obiecał specjalista. Wyglądał na pewnego swoich słów.

— Hmm. To naprawdę dobra decyzja. Jak zrzucisz z niej ten czar?

— Skąd mam to wiedzieć? To teraz zupełnie nieistotne. Obecnie mam taki cel. Jak będę wytrwały, to rozwiązanie przyjdzie samo. Instynkt mi mówi, że mam rację.

— Co z Miele? Mam się nią zająć? Wprawdzie znamy się krótko, ale przyznam, że ją polubiłem... — mówił ciut nieśmiało Tellan.

— Zaimprowizujmy. Pamiętaj tylko, że więcej chcieć, to więcej móc.

— Dziewczyny, czy my zmierzamy w jakimś konkretnym kierunku? — spytała głośniej Musa.

— Szukamy czegoś nadzwyczajnego. Nic innego nam nie zostaje, czyż nie? — odpowiedziała jej Bloom.

— Bądźmy wszyscy czujni, przyjaciele — zalecił Kodatorta do przedstawicieli magicznych szkół.

— To trochę nierozsądne. Idąc tylko przed siebie, jest większa szansa na to, że wpadniemy w zasadzkę — stwierdziła Faragonda.

— Już niedługo się okaże. Wyczuwam silną, mroczną magię. Zaraz coś się wydarzy — zapowiedziała Gryffin.

— Zatrzymać się! — powiedział głośno Kodatorta. Każdy wykonał rozkaz.

— Co się dzieje? — spytał po chwili Sky.

— Szykujcie się do walki — nakazał Saladin. Specjaliści wyciągnęli broń, a Winx przeszły transformację. Wszyscy ustawili się bliżej siebie. Wypatrywali wroga.

Kallisto przechadzał się powoli po lesie. W rzeczywistości, nawet nie spodziewał się, że ktoś szykuje się do potyczki. Trzymał koszyk pełen grzybów. Parę chwil później, natrafił na nasz zespół. Wielkie było jego zaskoczenie, gdy go ujrzał.

— Wy też przyszliście na grzyby? — spytał zwyczajnie — Zostawcie coś dla mnie — dodał krótko.

— Czy my nie powinniśmy z nim walczyć? — zapytał szeptem Brandon pozostałych.

— Gdzie jest Flora i jej siostra? — wyszedł przed grupę Helia.

— Wracaj, Helia! — nakazał Kodatorta. Magik olał rozkaz.

— Pewnie gdzieś sobie spacerują. To nie jest przecież nic złego, prawda? — odpowiedział sucho mag.

— Mam do ciebie propozycję. Zawołaj do mnie Florę i zostaw nas sam na sam, ok?

— Ona chyba nie chce z tobą rozmawiać. Mówiła mi o sprzeczce, która wynikła między wami. Nie zdziwiłbym się, gdyby chciała zrobić ci krzywdę, dlatego, dla twojego bezpieczeństwa, nie zostawię was samych — oznajmił Kallisto. Helia przeczuwał, że tak łatwo nie pójdzie, ale wolał chociaż spróbować niż siedzieć cicho. Mag odwrócił się tyłem i zaczął znikać w lesie. Winx natychmiast zaczęły go atakować magią. Mężczyzna osłonił się tarczą.

— Ale wy jesteście nerwowi. Chciałem zaprosić was na herbatkę, lecz wy, jak widać, preferujecie inny sposób spędzania wolnego czasu — powiedział i wywołał trzęsienie ziemi. Specjaliści byli na to lepiej przygotowani niż ostatnio. Szybko rzucili się do ataku. Winx ponownie zaczęły cisnąć czarami. W pewnej chwili, wpadły na pomysł, aby wykorzystać magię konwergencyjną. Helia i Tellan wykorzystali całe zamieszanie, aby uciec z pola walki i na własną rękę poszukać Flory i Miele. Jeśli Kallisto był choć odrobinę szczery, powinni szybko znaleźć te dwie czarodziejki. Biegli sobie truchtem między drzewami, krzakami i różnorodnymi roślinami. Oglądali przy tym okolicę, ale przez parę minut nikogo nie znaleźli. Tymczasem, Kallisto dalej zmagał się z większą grupą magików i czarodziejek. Pomimo swojej dużej mocy, wiedział, że z tyloma przeciwnikami nie poradzi sobie całkiem sam. Postanowił się wycofać. Wykorzystał do tego celu zaklęcie teleportacji. W ułamku sekundy znalazł się w dużej, podziemnej kryjówce, którą sam zamieszkiwał, a od pewnego czasu, dołączyły do niej również Flora i jej siostra. Wnętrze miało naprawdę spore rozmiary i dzieliło się na kilka komnat. Z racji tego, że Kallisto nie miał jak zagospodarować takiej przestrzeni, dał po jeden komnacie dla każdej czarodziejki. W tym samym momencie, Winx oraz reszta zespołu trochę dziwiła się tchórzliwemu zachowaniu maga. Dawało to jednak nadzieję na to, że Kallisto nie jest wcale niepokonany. Dość szybko zespół zauważył brak Helii i Tellana. Wcześniej było ustalone, że wszyscy powinni trzymać się w jednej drużynie, dlatego rozpoczęto natychmiastowe poszukiwania dwójki magików, które nie zapowiadały się aż tak ciężko. To dlatego, że Timmy zrobił dla każdego miniaturowy lokalizator. On i Tecna posiadali urządzenie, na którym wyświetlało się przybliżone położenie każdego z nich. Gadżet spisywał się przyzwoicie. Udało się określić miejsce, w którym są Helia i Tellan. Cała grupa szła za nimi. Tamci z kolei natchnęli się przypadkiem na wejście do podziemnej kryjówki Kallisto. Chcieli wejść tam sami, ale po chwili namysłu, doszli do wniosku, że lepszym wyjściem będzie zaczekać na resztę magików i Winx.

Czarodziejki i specjaliści od pewnego czasu podążali za dwójką magików. Pozostało im najwyżej kilkadziesiąt metrów wędrówki. Każdy spodziewał się, że wszystko pójdzie w miarę gładko, ale nagle pojawiło się drobne utrudnienie i stare koleżanki z Chmurnej Wieży.

— Witajcie, Winx — powitała swoim mrożącym krew w żyłach głosem Icy.

— Trix — zareagowały, jak to miały w swojej tradycji, Winx.

— Jak się wydostałyście na wolność? — zapytała Bloom.

— Powiedzmy, że zawsze damy sobie radę — odparła Darcy.

— Co macie wspólnego z Iris? — zadała kolejne pytanie Stella.

— I gdzie przetrzymujecie Florę, Mielę i Alex? — pytała dalej Musa.

— Iris to nasza dobra znajoma. Flora z Miele zdecydowały, że nie warto się z wami zadawać, dlatego dołączyły do nas. Natomiast Alex... Alex to już inna historia — mówiła Icy. Gdy tylko skończyła, Trix zaczęły się głośno śmiać.

— Myślicie, że coś zrobiły Alex? — spytała Bloom resztę czarodziejek, cichym, trochę zmartwionym głosem.

— Szkoda czasu z nimi gadać. I tak niczego się nie dowiemy. Będą się tylko z nami bawić — stwierdziła Musa.

— Raczej zależy im na tym, aby zająć nam trochę czasu — oznajmiła Layla.

— Specjaliści niech idą za Helią i Tellanem. My zostaniemy z Trix — zarządziła Stella.

— Dobry pomysł. Walka z nimi może potrwać — powiedziała Bloom.

— Ja z Gryffin zostajemy z wami — zdecydowała Faragonda.

— Powodzenia! Chodźcie, Kodatorta, Han, Zack! — pokierował Saladin. Winx, a także dyrektorki Alfei i Chmurnej Wieży, zaatakowały razem wiedźmy. Starcie z czarownicami wyglądało zaprawdę widowiskowo. Ciągle dało się zobaczyć kule energii, magiczne pociski, czary Winx, a od czasu do czasu, także błyskawice, wichury i resztę zaklęć Trix. To była największa jak dotąd potyczka czarodziejek i czarownic w historii.

---

Cześć!

Jak Wam mijają wakacje? Mam nadzieję, że spędzacie je przyjemnie i pożytecznie. Ja przez lipiec miałem sporo do zrobienia, lecz sierpień będę miał już wolny. Osobiście, czuję się świetnie. Liczę, że i Wy również. Przepraszam za to opóźnienie z tym rozdziałem. Na kolejny nie będziecie musieli tyle czekać, a powiem, że zapowiada się szczególnie interesująco. Patrzę teraz sobie na drugą serię i widzę, że bardzo dużo miejsca poświęciłem bohaterom takim jak Flora, Helia, Tellan. Wiem, że może część z Was wolałaby poczytać coś o Musie i Rivenie, albo Bloom i Sky'u lub o innych. Z tym, że przyjemnie mi się o nich pisze, najzwyczajniej w świecie. Jestem zadowolony z tej serii. Mam wrażenie, że jest dużo lepiej dopracowana od poprzedniej. No i, oczywiście, inna. Pomyśleć, że planowałem skończyć na pierwszej. Trochę by było szkoda, czyż nie? Zapewne. Ok, to wszystko, co na dzisiaj dla Was przygotowałem. Życzę Wam wspaniałych wakacji!

Do następnego rozdziału! ;-)

Rozdział 48 - Inna Flora

Każda czarodziejka i wszyscy specjaliści obawiali się spotkania z Trix. Nikt nie miał wątpliwości co do tego, że szykują coś wielkiego. Flora nie myślała o tych trzech wiedźmach. Zdawała sobie sprawę, że trzeba je za wszelką cenę pokonać, lecz bardziej zależało jej na tym, żeby nawrócić Iris. Uważała, że jest dla niej jeszcze nadzieja. Zupełnie inaczej sądziły jej przyjaciółki. Dla nich, młoda czarodziejka była takim samym wrogiem jak wiedźmy. W każdym razie, całą grupą przewodziły Flora i Miele. Pełniły one rolę przewodniczek, ponieważ mają świetny kontakt z naturą. Winx i specjaliści bezgranicznie im ufały i podążały za nimi bacznie obserwując okolicę. Tylko Stella narzekała w czasie wędrówki, szczególnie na bagiennych odcinkach drogi. Księżniczka Solarii, przez tyle lat, tak naprawdę nie zmieniła się pod tym względem. Dalej miała na uwadze to, żeby się nie ubrudzić i wyglądać olśniewająco. Najgorzej to znosił Brandon, gdyż czarodziejka ciągle narzekała przy nim, jak nienawidzi takich wędrówek i bagien. Mężczyzna zapewniał ją, że zaraz będą na miejscu, ale nie mógł tak mówić w nieskończoność. Po kolejnej godzinie spaceru po Linphei, Stella zaprotestowała i wymusiła przerwę. Nikt zbytnio się jej nie sprzeciwiał, bo ten pomysł był akurat trafiony. Każdy chciał się napić i coś zjeść.

— W porządku, zatrzymamy się tutaj na kwadrans — zdecydował Sky. Wszyscy znaleźli sobie miejsca, aby usiąść. Zaczęli wyjmować kanapki, przekąski, wody mineralne. Helia spostrzegł, że ich dwie przewodniczki idą dalej przed siebie. Prędko wybiegł przed nie.

— Hej, mamy przerwę! — zwrócił im uwagę. Flora spojrzała na niego pustym wzrokiem. Miele patrzyła tylko przez siebie i nie zwracała na niego uwagi. Za moment zjawił się Tellan.

— Co robicie? — spytał i zjadł kawałek kanapki.

— Wygląda na to, że przewodniczki nie mają ochoty odpoczywać. Wydają się być jakby... zahipnotyzowane? Dziwne — oznajmił Helia i chwycił swoją dziewczynę za rękę. Zabrał ją do reszty grupy. Z początku czuł opór, ale czarodziejka szybko wyszła z transu. Tellan zajął się Miele.

— Wszystko ok? — spytała Layla, która pierwsza zauważyła dziwne zachowanie obydwu czarodziejek.

— Dobre pytanie. Sam jestem ciekaw, co się z wami działo, Floro, Miele — zaczął Helia.

— Nic nam nie jest. Możecie wyjaśnić, o co chodzi? — spytała zaskoczona Flora.

— Sky wyraźnie powiedział, że pora na odpoczynek, a wy szłyście dalej. Gdy do was podszedłem, w ogóle nie zareagowałyście — wyjaśnił całe zajście Helia.

— Odpoczynek? Sky? Chwila... Faktycznie, nic takiego nie pamiętam. Podobnie jak... całej drogi — mówiła czarodziejka natury. Była trochę zakłopotana.

— Jak to jest możliwe? Stella całą drogę narzekała, a wy tego nie słyszałyście? — spytał z niedowierzaniem mężczyzna.

— Mam to samo. Zupełnie, jakby gdzieś zniknęła godzina z mojej pamięci — przyznała siostra Flory.

— Zapytajmy resztę, czy też doświadczyli czegoś podobnego — zasugerowała Layla. Za chwilę, wszyscy wiedzieli o całym zajściu, lecz nikt poza Florą i Miele nie zauważył nic nadzwyczajnego. Każdy miał się zwyczajnie. Sprawa miała się o tyle ciekawie, że są to czarodziejki z Linphei, więc powinny czuć się najpewniej na tej planecie i wiedzieć najwięcej o zachodzących na niej zjawiskach. W tym przypadku nie potrafiły jednak tego racjonalnie wytłumaczyć. W całej grupie zapanowała więc aura tajemniczości i zaczęto snuć najróżniejsze historie fantastyczne. Z tego właśnie powodu, odpoczynek przedłużył się. Niektórzy dzielili się legendami jakie znali i swoimi przypuszczeniami. Nie pomogło to co prawda rozwiązać zagadki, ale wszyscy miło spędzili czas. W końcu nadeszła chwila, żeby się zbierać. Flora i Miele obawiały się o siebie. Tellan i Helia lepiej pilnowali ich przewodniczki, natomiast cała reszta zastanawiała się, czy znowu wejdą one w trans i dokąd je tak naprawdę zaprowadzą. Minęło kilka minut. Helia spojrzał na Florę. Ona znowu nie była sobą, jak i Miele. Coś nimi kierowało.

— Flora i Miele znowu są w tym transie — odwrócił się na moment do reszty grupy Helia, by o tym powiadomić.

— Czy to jest dobry pomysł? Bezgranicznie im ufać? — Stellę objęły pewne wątpliwości. W tej samej chwili, grupa szła po długim moście linowym. Z oddali wyłaniał się wielki wodospad. Niebo okrywały chmurami. Tylko trochę słońca oświetlało teren. Co jakiś czas, z lasu dochodziły przeróżne odgłosy zwierząt, ptaków.

— Też się nad tym zastanawiałam. Jak widać, nie są sobą. To może być zasadzka — dzieliła się swoimi przemyśleniami Musa.

— Istnieje taka możliwość, ale lepszego wyjścia nie mamy. Pamiętacie jak stąd wrócić do domu? — spytała bezradnie Bloom.

— Próbuję nas zlokalizować, ale gps tutaj nie działa. Nie mam tutaj zasięgu. To jest prawdziwe odludzie — przyznała Tecna.

— Sky, masz jakiś kontakt z Czerwoną Fontanną? — zwróciła się Bloom do magika.

— Nie bardzo. W takich miejscach, jak to, są problemy z łącznością. Objawia się to brakiem zasięgu. Niewiele możemy teraz zrobić — odpowiedział pewnie.

— Dzięki, jak zawsze możemy na was liczyć! — skomentowała Stella.

— Oczywiście, słonko — odparł Brandon swoim pogodnym głosem.

— Ciekawa jestem, ile jeszcze przyjdzie nam wędrować, zanim wpadniemy w tę zasadzkę... — mówiła bardziej do siebie Stella. Wkrótce wszyscy znaleźli się po drugiej stronie mostu. Ledwo zdążyli wejść na nowy teren, a ujrzeli twarzy ludzi wyłaniające się z mroku lasu. Wcale nie wyglądali oni, jakby na przyjaźnie nastawionych. Każdy wiedział, że szykuje się trudna potyczka. Za parę chwil, Helia poznał kilka twarzy. Już nie miał wątpliwości, że to byli bandyci z tego samego obozu na Zenith, gdzie przetrzymywano Florę. Magik szybko rozejrzał się za swoją ukochaną. Szła ona dalej przed siebie, lecz złoczyńcy nie wyglądali na zainteresowanych nią i Miele. Helia i Tellan pobiegli zatrzymać dziewczyny, lecz odnieśli wrażenie, jak gdyby poruszali się w zwolnionym tempie. Próbowali krzyczeć, jednak to nic nie dawało. Cała grupa została otoczona przez bandytów. Było ich kilkadziesiąt. Flora i Miele zniknęły z oczu Winx i specjalistów. Sami nawet nie mieli czasu, żeby za nimi wypatrywać, bo zajęli się walką z wrogiem. Winx szybko przeszły transformację Enchantix. Bloom i Stella natychmiast poleciały za oddalającą się czarodziejką natury i jej siostrą. Szybko znalazły się za nimi. Miały już je zabrać i odlecieć gdzieś daleko, ale nagle, wielka i błękitna kula uderzyła je, spychając z toru lotu. Skończyło się na bolesnym upadku czarodziejek w kolczaste krzaki — bolesne doświadczenie. Stella pierwsza podniosła się z ziemi i była obolała. Zupełnie brakowało jej siły życiowej. Czuła się taka słaba. Pomogła wstać przyjaciółce, która również nie miała się lepiej od niej.

— Co to było? — spytała zdezorientowana Bloom. Ledwo trzymała się na nogach.

— Też chciałabym wiedzieć. Ktoś nas musiał zaatakować. Idźmy po Florę i Miele! — nalegała mimo wszystko Stella. Dziewczyny zignorowały ból. Trzeba przyznać, że w pewnym sensie im to pomogło, bo za chwilę mogły już biec. W pewnym momencie, ziemia zaczęła trząść się niewyobrażalnie mocno. Czarodziejki ponownie upadły.

To samo spotkało resztę Winx i specjalistów. Layla, Tecna i Musa, wykorzystały okazję na wybicie części przeciwników. Same unosiły się w powietrzu, więc trzęsienie ziemi było dla nich obojętne, lecz dla bandytów i magików, wręcz przeciwnie. Layla posłużyła się Morfixem, by stworzyć sztuczną wodę. Następnie wywołała wielką falę, która zabrała ze sobą blisko dwudziestu złoczyńców w głąb przepaści.

— Świetna robota, Laylo! — pogratulowała jej Musa.

— Dzięki, ale nie mam tyle siły, żeby to powtórzyć. Zajmę się osłanianiem was! — zapewniła Layla. W tej chwili, pałeczkę pierwszeństwa przejęła czarodziejka muzyki. Parę chwil zajęło jej zastanawianie się nad czarem, którego mogłaby użyć. Bandyci zdążyli już się odnaleźć i walczyli z magikami. Czas leciał, a Musa wpadła na pewien pomysł. Rozłożyła szeroko ręce i zamknęła oczy. Po chwili, ludzie zaczęli się wycofywać.

— Jak ty to zrobiłaś? — spytała z niedowierzaniem Tecna.

— Powiedzmy, że ich przywódca wydał im sygnał do odwrotu... — zaśmiała się Musa. Nagle, z nieba uderzył piorun i zabił z tuzin bandytów.

— Co jest?! — krzyknęły jednocześnie przerażone Layla i Musa.

— Nic wam nie grozi. No, chyba, że się zdenerwuję, ale to nie zdarza się często, więc możecie spać spokojnie. Pamiętajcie, aby wyłączać telefony i komputery w czasie burzy! — mówiła zabawnym tonem Tecna, rozbawiając przy tym resztę towarzystwa. Specjaliści zajęli się pozostałymi bandytami — niewielu ich już zostało. Część z nich zdążyła wprawdzie uciec, ale nikt się tym specjalnie nie przejmował. Wszyscy świetnie się spisali. Magicy walczyli dzielnie, a Helia i Tellan doskonale współpracowali. Łączył ich zapewne podobny cel — pomóc czarodziejce natury. Każdy jednak zauważył brak Bloom i Stelli w gronie Winx. Dlatego też, wszyscy pobiegli ich poszukać w trybie natychmiastowym.

W tej samej chwili, kilkanaście metrów dalej, Bloom i Stella zdążyły już poznać pewnego potężnego maga. Miał on spokojny wyraz twarzy. Nosił na sobie czarne szaty. Jego głowę okrywał kaptur. Czarodziejki strzelały, iż ma około trzydziestu lat. Nie przyglądały mu się zbytnio, bo ciągle musiały unikać jego magicznych pocisków. One same nawet nie miały kiedy zaatakować — tak bardzo zajęte były obroną. W końcu, Bloom i Stella straciły resztę sił i zaczęły obrywać od maga. Szybko poległy. Mężczyzna miał nad nimi magiczną przewagę.

— Tylko tyle potraficie? — podszedł do nich i spytał powoli swoim niskim, lekko zachrypniętym głosem.

— Kim jesteś? — zapytała Bloom, podpierając się rękoma o ziemię.

— Na imię mi Kallisto. Miło mi was poznać. Spodziewałem się więcej po czarodziejkach z Alfei. Szczególnie po tobie, Bloom. Myślałem, że będziesz prawdziwym wyzwaniem — oznajmił.

— No to się pomyliłeś — burknęła na niego rudowłosa. Już czuła, że go nie lubi.

— Co z Florą i Miele? Dokąd je zabieracie i czego od nich chcecie? — Stelli zależało, aby dowiedzieć się jak najwięcej.

— Hmm. Jeśli sobie tego życzycie, mogę je zawołać. Pewnie są gdzieś w pobliżu — stwierdził zwyczajnie.

— Dobry żart. Mów! Czego od nich chcecie?! — Bloom rozzłościła się.

— Poważnie. Floro, Miele, możecie tu przyjść? — krzyknął mag przyjaznym głosem.

— Z nim chyba coś jest nie tak — powiedziała Stella do przyjaciółki.

— Nic nie rozumiem — palnęła w odpowiedzi Bloom. Chwilę potem, czarodziejki ujrzały nikogo innego, jak Florę i Miele. Szły normalnym krokiem w kierunku maga. W tym samym momencie przybiegła reszta Winx oraz specjaliści. Byli zdumieni.

— Trzymaj się od nich z daleka! — ostrzegł Helia i pobiegł zaatakować maga. Tellan się dołączył. Kallisto zrobił jeden unik. Najwidoczniej nie miał ochoty na walkę. Wykonał tylko polecenie Helii i odszedł od czarodziejki natury na kilka metrów.

— Helia, oszalałeś? Znowu to samo? Ktoś jest przy mnie, a ty świrujesz? — zaczęła Flora.

— Tyle ci wystarczy? Proszę — powiedział niewinnie mag.

— Nie... Ja... — próbował się wytłumaczyć Helia. Zupełnie nie wiedział, o co w tym wszystkim chodzi. Spodziewał się, że Kallisto jest wrogiem, ale teraz sam już nie miał co do tego pewności.

— Jeszcze kiedyś się spotkamy. — Mag rozpłynął się w powietrzu. Na chwilę zapadła cisza.

— Przepraszam, Floro. Myślałem, że on chce cię skrzywdzić — wyjaśnił swoje zachowanie, całkiem rozsądnie, Helia.

— Nie dam ci kolejnej szansy, mój drogi — oznajmiła wrogim tonem czarodziejka natury. Uczyniła jeden gest lewą dłonią i spod skrawka ziemi, na której stał Helia, w szybkim tempie zaczęło wyrastać pnącze. Oplotło ono mężczyznę, mocno go przy tym ściskając. Dziewczyna śmiała się przy tym, ale nie przypomniało to jej zwykłego śmiechu. Budził strach.

— Floro, przestań! — zatrzymała ją Musa.

— Przesadzasz! Możesz mu zrobić krzywdę! — odezwała się Bloom.

— To dla mnie nie ma żadnego znaczenia. Dostanie nauczkę... — mówiła Flora, aż nagle upadła na glebę, przewrócona przez Tellana. Ten z kolei oberwał zielonym pociskiem od stojącej nieopodal Miele i zaliczył kontakt trzeciego stopnia z drzewem.

— Koniec! Uspokójcie się! — krzyknęła Stella.

— Najlepiej wróćmy do domu. Pogadamy na spokojnie, wszystko sobie wyjaśnimy i wyruszymy na misję jeszcze raz — zaproponował pokojowe rozwiązanie Brandon, któremu nawet na sytuacjach pełnych napięcia, nie brakowało ani krzty optymizmu.

— Tak, popieram go. Dobrze gada! — przybił mu piątkę Sky.

— Tu jest mój dom. — Czarodziejka natury wstała właśnie z ziemi.

— Ona nie jest sobą. Musimy coś zrobić, ale chyba nie będzie chciała z nami dobrowolnie wrócić... — szepnął Timmy do Tecny.

— W takiej sytuacji, pozostaje nam tylko ją do tego zmusić — odpowiedziała stanowczo. Czarodziejka natury wykonała piruet z wyciągniętą przed siebie dłonią. Wywołała silny wiatr połączony z pyłkiem o zielonym zabarwieniu. Wszyscy, poza nią i jej siostrą, przewrócili się. Dziewczyna na tym nie skończyła. Każdego ze swoich przyjaciół oplotła grubym pnączem. Ci byli zdezorientowani, poza Timmym i Tecną. Wiedzieli, że nie mogą za wiele zrobić czarodziejce natury, ale obydwoje wysłali sygnał alarmowy ze swoich telefonów, które chwilę potem, zostały zniszczone pod wpływem nacisku pnączy. Tylko chwilę zajęło Florze uwięzienie Winx i magików. Nikt nie mógł wykonać najdrobniejszego ruchu.

— Zbliża się noc. Poznacie trochę leśnych zwierząt. Dzisiaj czeka je niemała uczta. Chodźmy, siostrzyczko — powiedziała Flora i zniknęła ze swoją siostrą za drzewami.

Przez kilka najbliższych minut, każdy starał się wyrwać z pnączy. Te jednak trzymały ich niewyobrażalnie mocno. Helia miał chyba najgorzej, bo coraz trudniej przychodziło mu łapać oddech. Timmy i Tecna wierzyli, że przybędzie wsparcie z magicznych szkół i ich uwolni oraz zabierze do domu. Po kwadransie tracili już nadzieję. Z głębin lasu dobiegały przerażające odgłosy zwierząt. W powietrzu fruwały dziwne komary, a nie było jak się przed nimi bronić. Mało tego, panował niewyobrażalny chłód i robiło się coraz gorzej i ciemniej. Winx wprost nie mogły uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Dla nich wszystko już zapowiadało, że w tym właśnie miejscu skończą swój żywot. Nagle, spośród drzew zaczęło wyłaniać się oślepiająco jasne światło. W Winx i specjalistów wstąpiła nadzieja. Chwilę potem, ujrzeli nad sobą wielki statek. Każdy wiedział skąd pochodzi. Na linach zjeżdżali magicy z Czerwonej Fontanny. Był to duży oddział. Szczęśliwie się złożyło, że mieli ze sobą wszystko, czego potrzeba do oswobodzenia więźniów. Błyskawicznie i sprawnie poprowadzona akcja zaowocowała tym, że w przeciągu paru minut, wszyscy znaleźli się cali i zdrowi na pokładzie. No, byli wprawdzie wymęczeni, głodni i potrzebowali wody, ale dostali tam trochę jedzenia i picia. Statek kierował się właśnie do Alfei. Kodatorta dowodził całą misją. Bardzo ucieszył go widok Winx i specjalistów. Sprawdzał stan zdrowia każdego z nich i pytał o relację z misji. Tutaj sprawy miały się już trochę gorzej. Misja, pomimo świetnej walki z bandytami, zakończyła się niepowodzeniem. Zniknęła Flora z Miele i zachowują się tak, jakby stały po stronie wroga. Na dodatek, pojawił się tajemniczy mag Kallisto. Jest trudnym przeciwnikiem. Gdy Kodatorta dowiedział się już wszystkiego, przekazał to Faragondzie, aby Winx nie musiały powtarzać tego samego po raz drugi.

— Niepotrzebnie się tym przejmujesz. Dobrze wiesz, że ona nie jest teraz sobą. — Tellan pocieszał Helię, któremu doskwierało złe samopoczucie.

— Hmm. Tak, jasne — odpowiedział przybity. Nawet za bardzo nie słuchał tego, co mówi jego kolega. Późno w nocy, Winx wysiadły w Alfei. Podziękowały bardzo za pomoc Czerwonej Fontannie. Faragonda uściskała każdą czarodziejkę po kolei. Bardzo zmartwiła ją ich dzisiejsza przygoda. Czarodziejki udały się szybko do łóżek. O niczym nie marzyły bardziej, niż tylko ułożyć się do snu i zapomnieć o tym fatalnym dniu i stracie jednej z członkiń Klubu Winx.