Rozdział 26 - Ludzie się zmieniają, prawda?

Witajcie! Napisałem kiedyś w komentarzu pod poprzednim opowiadaniem, że chciałbym skończyć ten rozdział w tamtym roku i że zobaczę, "jak wyjdzie". Nie wyszło, jak widać. Przepraszam, że tyle trzeba było czekać na tą część. Długo szło mi pisanie. Sporo wydarzeń jest. To chyba najdłuższy rozdział ze wszystkich, ale chciałem go też porządnie przygotować. Końcówka może pozostawiać trochę do życzenia, ale nie chcę na dłużej odkładać publikacji. Tak więc, mam nadzieję, że będzie ciekawie się czytało i nie znudzicie się długością opowiadania.

Miłej lektury! ;)

---

Czas nagli, a czarodziejki i magików dręczy jedna, przygnębiająca myśl. Czy Roxy i Otto żyją? Czy jeszcze kiedykolwiek ich zobaczą? Teraz jednak nie czas zadawać sobie te pytania. Narodziły się konflikty między czarodziejkami. Mimo wszystko trzeba współpracować. Próba jest najważniejsza. To czy zadanie się powiedzie zaważy losem całego magicznego wymiaru.

Nicość. Całkowita ciemność. I to uczucie pustki. Wolność, wrażenie lekkości. To właśnie czuła Roxy. Przerażało ją to z lekka, gdyż sama nie wiedziała co dzieje się z nią i wokół niej. Rozmyślała nieustannie czy umiera. Dziewczyna spróbowała poruszyć ręką, jednak na nic były jej starania. Po kilkudziesięciu sekundach wpadła w panikę. To ją przerastało. Nagle, znikąd pojawiło się nad nią białe światło. Czarodziejka poczuła jak mimowolnie leci ku niemu. Ważyła tyle ile ptasie pióro. Wtedy przestała się bać i poczuła spokój. Podobne doświadczenie miał Otto, chociaż Roxy o tym nie wiedziała. Obydwoje wlecieli do białego, rozszerzającego się punktu. Jeszcze przez kilka chwil wszystko pozostało białe. Wkrótce wszystko się zmieniło.

W tym samym czasie magicy i czarodziejki podążali przed siebie. Nie było wtedy osoby, w której nie buzowałoby od emocji. Utrata dwóch bliskich osób, złość na Laylę (głównie ze strony Stelli) oraz zadanie do wykonania. Przyszłość pozostawała tajemnicą. Jakby tego było mało, łowcy czarodziejek szykowali się do podboju Alfei. Nikt nie chciał nawet myśleć co by się mogło wydarzyć, gdyby nie udało się wrócić na czas. Po niecałej godzinie wszyscy ujrzeli większy budynek. Przypominał świątynię, ale musiała to być świątynia wybudowana wiele wieków temu. Sprawiała wrażenie jakby miała niedługo runąć. Cały obiekt był dość spory i wysoki, a na około rozchodziły się pustkowia. Bloom podeszła powoli do drzwi i chwyciła za klamkę, ale te nie otworzyły się.

— Mogliśmy się tego spodziewać — oznajmił Nabu, a Bloom przyjrzała wtedy się wrotom.

— Potrzebujemy klucza, tak? — spytała Stella.

— Chyba nie... Tutaj nie ma żadnej dziurki na klucz — odpowiedziała zdziwiona Bloom.

— Czyli rozwiązanie musi być niedaleko — stwierdziła Layla. Flora natomiast poszła rozejrzeć się po okolicy i przyjrzeć budynkowi.

— Nie możemy po prostu zniszczyć tych drzwi? — zapytał Brandon.

— To najlepszy pomysł. Enchantix! — krzyknęła Stella, jednak nic się nie stało.

— Niewiarygodne, nie mamy naszych mocy! — powiedziała głośno.

— Nie rozumiem — zdziwiła się Musa.

— Słuchajcie, mam pomysł! Widziałam dźwignię gdzieś dziesięć metrów nad nami. Zgaduję, że ona otworzy nam drzwi — powiedziała Flora, gdy wróciła po kilku minutach.

— Świetnie, Floro! — pochwaliła ją Bloom.

— Sprytnie — dodała Layla.

— Jednak nie możemy teraz wykonać transformacji, więc również i latać. Co zrobimy wobec tego? — spytała Stella.

— To by było za proste. Trzeba... — mówiła rudowłosa, ale jej przerwano.

— Wspiąć się po ścianie! — powiedział z radością Sky.

— To zadanie dla specjalistów, dziewczyny! — dodał Brandon.

Wszyscy mężczyźni podeszli do ściany. Powoli i małymi krokami wspinali się po wystających lekko ze ściany cegłach. To wcale nie okazało się takie proste. Magicy wspięli się na najwyżej trzy metry po całej godzinie. Nie udawało im się utrzymać na ścianie wystarczająco długo, dlatego często z niej spadali.

— Specjaliści, co my byśmy bez was zrobiły? — zapytała ironicznie Musa.

— Straciłyśmy sporo czasu i nadal nie możemy wejść. Trzeba szybko coś wymyślić — powiedziała Layla.

Roxy z Ottem doznała czegoś niesamowitego. Ujrzała ten sam świat w którym przebywali obecnie jej przyjaciele. Dziewczyna wiedziała, że Otto jest blisko niej. Czuła jego obecność. Widziała go w postaci małego, niebieskiego promyka światła. On natomiast rozpoznawał ją po czerwonym promyku. Rozmawiali ze sobą myślami. Mogli unosić się w powietrzu. Grawitacja nie istniała. Obydwoje chcieli dotrzeć do przyjaciół by ich wesprzeć. Stało się to natychmiastowo. Wystarczyła jedna myśl, jedno pragnienie. Wkrótce przekonali się, że są niewidoczni w tej postaci dla swoich przyjaciół. Roxy spróbowała zrozumieć co się dzieje. Widziała Bloom stojącą bezradnie przy wrotach do świątyni i mężczyzn, którzy wspinali się nadaremnie po ścianie. Zastanawiała się przez chwilę po co to robią. Spojrzała wyżej. Minęło kilka chwil i dziewczyna już wiedziała w czym problem. Potrzebna jej była tylko pojedyncza myśl, aby dźwignia opuściła się, otwierając tym samym drzwi. Chwilę potem Otto i Roxy byli świadkami zdziwienia całej grupy. Czas jednak naglił, toteż każdy wszedł do wnętrza świątyni. Małe i niewidzialne im promyczki światła uczyniły to samo. Wrota zamknęły się.

Wnętrze budynku okazało się zupełnym przeciwieństwem jego wyglądu zewnętrznego. Faktycznie przypominało świątynię i do tego w świetnym stanie. Wszyscy oglądali salę w której obecnie przebywali. Ściany mające złoty kolor przyozdobiono niezwykłymi wzorami. Na jednej z nich, wysoko dało się zobaczyć dwa okręgi obok siebie. Poza tym reszta wnętrza okazała się uboga. Nikomu nie przychodziły żadne pomysły do głowy. Następy kwadrans poświęcono na burzę mózgów, choć na marne. Bloom uznała, że ten budynek nie jest częścią testu. Niedługo potem, każdy podzielił jej zdanie. Każdy, za wyjątkiem Flory, która wyczuwała czyjąś obecność w powietrzu. Pozostali kierowali się do wyjścia. Czarodziejka natury poprosiła, aby usiedli na ziemi i czekali cierpliwie. Powiedziała im o swoim przeczuciu — o tym, że coś się może wydarzyć. Otto i Roxy przyglądali się wszystkim z góry, ale stwierdzili po chwili, że nadeszła ich kolej na działanie. Od razu przyszły im do głowy dwa okręgi na ścianie. Polecieli w kierunku nich. Przy odległości jednego metra poczuli jak zostają przez nie wciągani.

W pewnej chwili każdy dostrzegł, że zaczyna się robić niewyobrażalnie jasno. Nikt jednak nie miał zielonego pojęcia co się wtedy tak naprawdę działo. Całą sytuację trudno mi było racjonalnie opisać. Nie wszystko da się zawrzeć w słowach.

— Czarodziejki i magicy! Trzymajmy się razem! — krzyczała Bloom.

Wszyscy instynktownie złapali się za ręce tworząc przy tym okrąg. Potem wszystko zniknęło. Każdy odniósł wrażenie jakby szybko się kurczył. Następnie pojawiło się niesamowite doznanie lekkości. Około tuzin promyczków, którymi stała się cała grupa przemierzało przestrzeń kosmiczną szybciej niż z prędkością światła. Następnie wszyscy mieli uczucie upadku i natychmiastowego wybudzenia. Każdy błyskawicznie otworzył oczy. Jeszcze przez parę najbliższych chwil zajęło wszystkim opanowanie emocji i doznań. Jak to wytłumaczyć? A może cała wyprawa to tylko sen? Nie, niemożliwe. Czy misja się w ogóle powiodła? Każdy nękał się pytaniami. Wkrótce magicy i czarodziejki zauważyli, że znaleźli się w Alfei.

— Niezwykłe, nie sądzicie? — zapytała Bloom podekscytowana doświadczeniem.

— Dokładnie. Czuję taki spokój. Ja chcę jeszcze raz! — mówiła Layla.

— Bez przesady. Ja nawet nie wiedziałam czy taka podróż skończy się bezpiecznie — powiedziała Stella.

— Słuchajcie, nie chciałbym przerywać waszych wrażeń, ale to nie koniec naszej misji. Magiczny wymiar nie jest jeszcze bezpieczny — odezwał się Nabu.

— Hej, dziewczyny! — odezwała się uradowana Roxy. Bloom natychmiast do niej pobiegła i przytuliła ją.

— Nawet nie wiesz, jak bardzo się o ciebie i Otta martwiliśmy! — powiedziała. Reszta grupy podzielała jej radość.

— Dziewczyny, przepraszam za moje zachowanie w trakcie misji — mówiła Layla do całej grupy.

— Ja też cię przepraszam. Nie potrafiłam cię zrozumieć. Bałaś się bardzo o Nabu. Teraz rozumiem — odpowiedziała Stella.

— Tak… Dzięki, Stello — odpowiedziała cicho..

— Już wszystko jest dobrze. Nie przejmuj się — powiedziała Flora, a na jej twarzy malował się uśmiech.

— Chodź do mnie, Laylo — odezwał się Nabu. Gdy tylko do niego przyszła, zaczęła go całować.

— Otto, co się z wami działo? — zapytał Sky.

— Wiesz, pamiętam jak spadałem. To był koszmar. Wiedziałem, że to mój koniec. Nie mogłem uwierzyć, że to dzieje się naprawdę! Ja… Ja nie chciałem umierać! — z trudem opisywał swoje emocje.

— Rozumiemy. Nikt z nas pewnie tak się nigdy nie bał jak ty — mówił Brandon wyrozumiałym głosem. — Kontynuuj — dodał po chwili.

— Dziwne to, ale mam jakąś pustkę w pamięci. Nie pamiętam żadnego upadku. Spadałem i potem czułem się sparaliżowany. Nie mogłem się ruszyć, ale po chwili zobaczyłem jakiś biały, rozszerzający się punkt do którego mnie „wciągało”. Czułem się jakbym nic nie ważył. Towarzyszyło mi przy tym uczucie spokoju. Coś niesamowitego!

— Otto, przeżyłam dokładnie to samo! — Roxy potwierdziła jego słowa.

— I wkrótce przeniosłem się na tą planetę na której byliśmy wszyscy. Zobaczyłem małe, czerwone światełko. Jakoś czułem, że to Roxy. Nawet mogłem z nią rozmawiać telepatycznie — opowiadał Otto.

— Ja poznałam go po niebieskim światełku — dodała dziewczyna.

— Potem chciałem z nią zobaczyć swoich przyjaciół i znaleźliśmy się przy świątyni. Roxy przesunęła myślami dźwignię. W świątyni polecieliśmy do dwóch kręgów na ścianie i resztę już wiecie — chłopak skończył opowiadać. Historia jego i Roxy bardzo zaciekawiła całą grupę.

— Mamy już jedno zwycięstwo za sobą, ale łowcy czarodziejek nie są jeszcze pokonani. Trzeba się przygotować na starcie! — Stella zmotywowała wszystkich do akcji.

— Racja. Udajmy się do gabinetu Faragondy! — zarządziła Musa i wszyscy poszli szybko do wnętrza Alfei. Wkrótce dotarli na miejsce. Wizyta Winx i specjalistów ucieszyła dyrektorkę.

— Witajcie! Ani chwili nie wątpiłam, że wam się uda! — powiedziała z uciechą w głosie.

— Dziękujemy. Czas jednak nagli. Świętować możemy później — stwierdziła Bloom.

— Owszem. Udajcie się do Magicznego Archiwum. To właśnie tam zostaniecie obdarzone nowymi mocami — wyjaśniła dyrektorka.

— Co musimy tam zrobić? — spytała Bloom.

— Wejdzie, ustawcie się w centrum pomieszczenia i stwórzcie krąg łapiąc się za ręce. Potem musicie się wyciszyć, uspokoić i uwolnić umysł o wszelkich obaw i zmartwień. Zamknijcie oczy i zapomnijcie o otaczającym was świecie. Niech upływający czas nie ma dla was żadnego znaczenia. Cokolwiek by się nie działo, nie przerywajcie tego procesu. Potrwa on dosyć długo. Ważne, żeby wykazać się cierpliwością. Rozumiem, że teraz, gdy czarownicy Czarnego Kręgu szykują się do ataku jest to trudne. Musicie nam po prostu zaufać. Uwierzcie, że będziemy bez waszej pomocy w stanie na wystarczająco długo odpierać atak. Pamiętajcie, zawsze dajemy sobie radę i teraz nie będzie inaczej — mówiła dyrektorka.

— Czy to wszystko? — zapytała rudowłosa, a z jej wyrazu twarzy dało się wyczytać, że zrozumiała słowa Faragondy.

— Tak. Wszystko jest już przygotowane. Teraz wasza kolej, Winx. Idźcie. — Czarodziejki opuściły gabinet. Były w drodze do Magicznego Archiwum.

Bloom zatrzymała się w pewnym momencie na chwilę i podeszła do jednego z okien na korytarzu. Niebo usiane było gwiazdami. Księżyc wyglądał pięknie. Na placu nikt nie przebywał. Wiatr poruszał delikatnie drzewami. Czarodziejka czuła, że to jest cisza przed burzą, ale nie o tym myślała. Powróciły jej wspomnienia z pierwszych dni w Alfei. Pamiętała, jak musiała udawać księżniczkę z Calisto, ponieważ nie była na liście uczennic zapisanych do szkoły. Kłamstwo szybko się wydało. Okazuje się jednak, że wcale nie trzeba żadnej listy ani spisu uczennic kiedy naprawdę się marzy o byciu czarodziejką.

— Błagam panią! Nie odsyłajcie mnie! Tak chcę być czarodziejką. Całym sercem, a tutaj mogę spełnić swoje marzenie.

— Ty nas oszukałaś! To wprost niewybaczalne!

— Ale ona o czymś marzy i chce spełnić te marzenia. Wykazała się ogromną wytrwałością. Czy to nie cecha, którą ma się szczycić czarodziejka?

Jednak nie tylko to zostało w jej sercu. To właśnie w tej szkole poznała prawdziwe przyjaciółki. Na Ziemi nie miała żadnej, a tutaj dostała więcej niż jedną i najbliższą jej Stellę.

Stella zauważyła nieobecność Bloom. Dała znać pozostałym czarodziejkom, że zaraz z nią wróci. Szybkim tempem zaczęła iść w kierunku gabinetu. Przy którymś z kolei oknie ujrzała zamyśloną Bloom. Podeszła do niej powoli i cicho. Położyła dłoń na jej barku.

— Wspomnienia? — spytała.

— Tak, Stello — odpowiedziała po chwili namysłu.

— Jak ten czas szybko leci, prawda?

— Owszem. Pamiętam mój pierwszy dzień tutaj tak jakby to było wczoraj.

— Ja również, ale musimy już iść. Niech wspomnienia dodają nam sił w walce z wrogiem. Alfea należy też do nas i nie pozwolimy, aby ktokolwiek ją zniszczył. Łączy nas z tym miejscem tyle pięknych chwil. Chciałabym cofnąć się w czasie i przeżyć je na nowo.

— To by było wspaniałe. — Bloom i Stella poszły razem do Magicznego Archiwum. W czasie drogi porozmawiały jeszcze chwilę.

Specjaliści stali sobie na placu Alfei. Oczekiwali na wroga razem ze wsparciem z Czerwonej Fontanny. Odświeżali historię sprzed kilku lat gdy trzy wiedźmy z potężną armią chciały podbić Alfeę po tym jak zdobyły Chmurną Wieżę i Czerwoną Fontannę. Teraz jest podobnie. Magicy nie mieli zamiaru przejmować się czarownikami Czarnego Kręgu. Brandonowi przyszedł do głowy pomysł, aby wymyślać żarty na ich temat. Całej reszcie się to spodobało i prawie wszyscy pokazywali swoją twórczość.

— Ogron — "Olbrzymio Głupia Rasa Obejmująca Niedorozwojów!" — Sky.

— Gantlos, inaczej "Gazos" — Helia.

— Spójrzmy prawdzie w oczy. Duman to tak naprawdę skrót od Du** man! — Brandon.

— Anagan — A nie będę sam na siebie wrzucał. :] — Anagan.

Nabu wykorzystał to, że jego przyjaciele mieli co robić i wymknął się z ich towarzystwa. Nie zwracając na siebie najmniejszej uwagi wszedł do budynku Alfei. Spacerował powoli korytarzami zamku spoglądając czasem przez okno. Trwało to około kwadransa. Chciał być sam. W pewnym momencie jego myśli pobłądziły ku Layli. Zdał sobie sprawę, że nie zapewnił jej, że postanowił na siebie uważać. Ona z pewnością nie mogłaby przeboleć jego drugiej śmierci. Dręczyło go też to, czemu mu tego nie powiedziała. Zaufanie? Zapewne. Nabu musiał coś z tym zrobić. Wrócił na chwilę na plac by oznajmić pozostałym, że nie chce walczyć na zewnątrz budynku. Powiedział również, że zamierza przebywać w pobliżu Magicznego Archiwum. Magicy na początku nie mogli zrozumieć jego postępowania, ale gdy wspomniał o Layli do wszystkich dotarło. Na dodatek stanowiło to całkiem niezłe zabezpieczenie. Nabu miał zapewnione większe bezpieczeństwo, ale gdyby któryś z Czarowników chciał dostać się do Archiwum mógłby on temu zapobiec. Magik pożegnał się z przyjaciółmi i udał się z powrotem do budynku. Kilka minut później siedział już pod ścianą za którą znajdowało się Magiczne Archiwum. Teraz już pozostawało mu tylko czuwać i być spokojnym.

Nieopodal Alfei, w cieniu lasu na drzewie siedzieli Zack i Han. Przybyli tutaj około pół godziny wcześniej. Czekali aż czarownicy Czarnego Kręgu rozpoczną oblężenie. Dwójka mężczyzn nie miała zamiaru się ujawniać i wyjść do osób w Alfei z informacją, że chcą pomóc. Pewnie nawet nie zdobyli by ich zaufania, ale oni po prostu nie mieli ochoty przyjaźnić się z nimi. Woleli raczej dać pstryczka w nos swoim kolegom, którzy ich zlekceważyli.

— Kiedy oni tu przyjdą? — spytał cicho Han.

— Mam nadzieję, że dzisiaj. Choć jak ich znam to będzie to pewnie wielkie wejście — mówił Zack.

— No, raczej. Przypuszczam, że nie wejdą tak po prostu przez bramę i przywitają się.

— I spójrz na tych magików, którzy wyglądają tak, jakby tego się właśnie spodziewali. To takie żałosne.

— Żadnego zwiadu. Nikogo nie ma na wieżach. Podstawowe błędy. Chyba rzeczywiście nasza ingerencja okaże się konieczna.

— Może ich plan nie jest wcale taki zły na jaki wygląda?

— Co ci chodzi po głowie?

— Widzisz gdzieś nasze gwiazdy? Winx? — Zack wiódł wzrokiem po Alfei.

— Interesujące…

— Mnie jeszcze ciekawi co rzeczywiście przygotują czarownicy i czy spodziewają się nas?

— Myślę, że nie. Pewnie potraktowali nas jak tchórzy skoro uciekliśmy. Ale się zdziwią jak przegrają.

— Już nie mogę się doczekać. Wkrótce zacznie się niezła zabawa.

Wszyscy wyczekiwali na wroga. Prawie wszystko zostało już w Alfei ustalone. No, może za wyjątkiem drobnych problemów wychowawczych.

— Nie, powiedziałam to ostatni raz! — Dyrektorka miała już serdecznie dosyć kłótni z nieposłuszną, przyszłą uczennicą.

— Roxy, zostańmy w budynku podczas walki. Pani Faragonda ma rację. To może być niebezpieczne — stwierdziła Vera.

— A ten cały Ogron może chcieć się mścić na tobie — dodała Iza, która miała w tym zdaniu trochę racji.

— Dobrze, przepraszam. Nie nalegam już. Zostaniemy u mnie w pokoju, obiecuję. — Roxy ustąpiła. Widocznie zrozumiała już obawy dyrektorki i zaczęła w końcu zdawać sobie sprawę z możliwego niebezpieczeństwa dla niej. Jej silne moce nie miały tu nic do rzeczy. Tak naprawdę nie potrafiła ich jeszcze prawie wcale kontrolować. Czarodziejka, która nie zaczęła pierwszego roku nauki nie może brać udziału w takich wydarzeniach. Wyjątkiem są nadzwyczajne okoliczności. Dyrektorka ustaliła, że w razie potrzeby zawoła czarodziejkę do pomocy w walce.

Chwile oczekiwania na wroga wydłużały się, ale w pewnym momencie stało się coś co zaskoczyło wszystkich na placu Alfei.

— Czekacie na kogoś? — Ze strony głównego wejścia do budynku Alfei dobiegł głos znany większości zgromadzonych. Z budynku wyszedł Ogron, a za nim Duman, Anagan i Gantlos.

— Łowcy! — Sky powiedział to ze złością.

Gantlos uderzył stopą o ziemię wywołując tym trzęsienie ziemi. Trwało około pół minuty, ale okazało się wystarczająco silne, aby wyprowadzić z równowagi specjalistów i naruszyć stan Alfei. Sky, Brandon, Helia, Timmy i Riven zdecydowali, że rzucanie się na łowców jest złym pomysłem, patrząc na ich doświadczenia z przeszłości. Poczekali, aż tłum pozostałych specjalistów rzucił się w wir walki. Ogron wyszedł im naprzód. Pozostali wrogowie rozdzielili się. Anagan pobiegł do lewego skrzydła Alfei, a Duman prawego. Gantlos wrócił do budynku. Faragonda obserwowała walkę ze swojego gabinetu. Również zauważyła łowcę, który wszedł sobie do Alfei. Musiała temu zaradzić. Nie wiedziała jednak jak silny może być ten mężczyzna. Postanowiła, że poprosi jednak Roxy o pomoc. Udała się do jej pokoju. Następnie zeszła z nią na dół. Wroga jednak nigdzie nie zauważyła. Czarodziejka zwierząt obawiała się, że mógł pójść do Magicznego Archiwum. Obydwie udały się w tamtym kierunku.

Ogron nie miał większych kłopotów ze specjalistami, którzy go otaczali. Po którymś poległym specjaliście wziął sobie miecz, więc wszystko szło mu jeszcze gładziej. Timmy i Helia zdecydowali, że zajmą się Anaganem.

— Witaj, tchórzu! — Anagan nabijał się z Timmy’ego. Zdenerwowany magik postanowił mu pokazać (po raz kolejny zresztą) jak bardzo się myli. Biegł w jego kierunku strzelając ze świetlnego pistoletu. Skuteczność nie okazała się zbyt duża. Anagan po prostu wyciągał jedną rękę i chronił się nią przed każdym strzałem. Helia wpadł na dobry pomysł. Uznał, że skoro ich przeciwnik jest zajęty to uda się go splątać. Timmy znalazł się już o krok przed Anaganem. Ten jednak odsunął się wtedy na bok i podłożył mu nogę. Wskutek tego magik upadł na ziemię. Towarzyszył mu silny ból, ponieważ zupełnie się nie spodziewał takiego ruchu ze strony przeciwnika. Nie zdążył odpowiednio zareagować do sytuacji.

— Haha! Wiesz, może ty wcale nie jesteś takim tchórzem. — Anagan uniósł lewą rękę do góry. Wytworzył w niej czerwoną kulę energii. Zrobiło się niebezpiecznie. Timmy leżąc ciągle na ziemi poniósł swoje okulary. Założył je. Powoli się podnosił.

— Ale teraz nie ma to już najmniejszego znaczenia! — Łowca dokończył zdanie i już miał rzucić kulą w magika, lecz nagle poczuł, że zaczyna się dusić.

— Co… Co jest?! — powiedział ledwo. Próbował wyrwać się z liny, którą został splątany, ale jego wysiłek nie dawał oczekiwanego rezultatu. Helia jednak nie ustawał. Miał możliwość, podobnie jak Flora, tworzenia długich lin. Ostatnio podszkolił tę umiejętność i umiał tworzyć bardzo długie, grubsze liny. Magik nie przestawał. Timmy mógł w tym momencie odegrać się i strzelił trzy razy Anaganowi w głowę z pistoletu. Przeciwnik nie miał jak się bronić, więc było to bolesne doznanie. W końcu łowca leżał na ziemi i wyglądał jakby zemdlał. Helia i Timmy byli z siebie dumni. Podobne zwycięstwo odnieśli Riven i Brandon, którzy toczyli zaciętą walkę z Dumanem.

Ogron pokonał już większą grupę specjalistów. Każdy miał wrażenie, że jest niepokonany. Spowodowało to ich strach. Część grupy zaczęła się powoli wycofywać.

— Macie już dość? Przecież to dopiero rozgrzewka. — śmiał się ze swoich przeciwników.

— Szykuj się, Ogronie. Idę po ciebie. — Z tłumu wyszedł Sky. Wróg uśmiechnął się. Wyglądał jakby czekał na tego właśnie specjalistę. W tym momencie stali naprzeciw siebie i mierzyli się spojrzeniami. To miała być ich walka. Oddziały znalazły sobie inne cele. Wieść o Gantlosie w budynku szybko się rozeszła, więc większość magików właśnie tam się udała. Minęło jeszcze kilka chwil i Ogron ze Sky'em zaczęli zacięcie walczyć.

Tymczasem Faragodna wspólnie z Roxy poszukiwała Gantlosa. Znalazły się już bardzo blisko Magicznego Archiwum. Szły dalej. Wkrótce ujrzały Nabu siedzącego w siadzie skrzyżnym pod ścianą Archiwum.

— Witajcie! Coś się stało? — Wstał i podszedł do nich.

— Gantlos jest w budynku — oznajmiła Faragonda.

— Trzeba się go pozbyć — dodała Roxy.

— Zgadzam się. Zostanę tutaj przez cały czas. Z jednym łowcą dam sobie radę — stwierdził Nabu. Nagle, Roxy i Faragonda poczuły za sobą potężną falę uderzeniową i poleciały na ściany. Potem upadły na podłogę i leżały obok siebie.

— Ała! Co to było? — oto pierwsza reakcja Roxy. Nagle i znikąd pojawił się Gantlos. Podbiegł do Roxy i kopnął ją w twarz. Działał bezwzględnie i szybko. Lewą dłonią dotknął głowy Faragondy, a prawą Roxy. Wyglądało to tak jakby wysysał z nich energię życiową. Nabu natychmiast to przerwał odpychając go na bok. Niestety wyglądało na to, że prawie skończył. Najbardziej ucierpiała tutaj czarodziejka zwierząt, której twarz była w opłakanym stanie, a krew powoli zaczynała spływać z jej nosa. Nabu poczuł, że traci nad sobą panowanie, ale musiał zachować spokój. Gniew utrudnia kontrolowanie walki. Teraz stało się szczególnie ciężko. W następnej chwili ujrzał tłum magików biegnących korytarzem. Na ich czele stał Otto. Nie trzeba było długo czekać na jego reakcję, gdy tylko ujrzał Roxy. Coś go tchnęło. Gantlos przyglądał mu się z zaciekawieniem.

— No chodź, chodź. Pozwolisz mi żyć po tym co zrobiłem tej czarodziejce? — Zapytał młodego magika z szyderczym uśmiechem na twarzy.

— Ty...Ty! Zginiesz! Zobaczysz! — Chłopakowi zaczęły łzy napływać do oczu, ale pobiegł ku łowcy i zaatakował go. Gantlos zrobił kilka uników, ale magik wymachiwał mieczem jak oszalały i trafił go parę razy. Nabu wykorzystał tę okazję, aby zaatakować Gantlosa mieczem od tyłu. łowca jednak chwycił jego broń.

— Biegnij z Roxy do lekarza! — krzyknął Nabu do Otta.

— Nie, nie pozwolę mu żyć! — Uparł się, że pokona Gantlosa.

— Czy ty zgłupiałeś?! Wolisz zaryzykować życiem Roxy?! — Słowa Nabu szybko przywróciły rozsądek młodemu specjaliście. Czym prędzej zabrał Roxy. Jeden z magików z oddziału poszedł też po Faragondę, a reszta została by wspierać Nabu. Gantlos nie miał jednak pojęcia, że przyjdzie mu walczyć z tyloma przeciwnikami, dlatego stosunkowo szybko zaczął przegrywać. Gdy tylko zauważył jak słabnie wymknął się sporej grupie i wybiegł na zewnątrz budynku. Wszyscy za wyjątkiem Nabu poczynili te same kroki.

Wyglądało na to, że zostało jeszcze dwóch łowców do pokonania — Gantlos oraz Ogron. Wyglądało, ponieważ ich plan szedł dosyć dobrze. Anagan i Duman zostali wprawdzie pokonani, ale to tylko część ich planu. Wkrótce uwolnili się. Mogli skończyć udawać i szybko kierowali się do Alfei.

— Co?! — Sky to zauważył i w tym momencie omal nie stracił głowy, bo ledwo wykonał unik przed mieczem Ogrona. Walka ciągle trwała. Żaden z nich nie miał zamiaru ustąpić.

— Zaczekasz na mnie, prawda? — Sky był co najmniej zdziwiony, gdy usłyszał słowa Ogrona.

— Jak to? — Nagle magik poczuł się dziwnie sparaliżowany. Widział jak jego rywal biegnie do Alfei. Wkrótce ujrzał też swoich przyjaciół, którzy też pędzili do budynku. Zdziwił go natomiast wybiegający Gantlos a za nim magicy. Duman, Anagan i Ogron pomagali mu w rozprawianiu się z oddziałem. Przez pięć minut łowcy czarodziejek wybili grupę magików. Stracili na nich dosyć sporo siły, ale nie ustąpili i od razu pobiegli do budynku. Sky próbował się ruszyć, ale paraliż ciągle działał. Widział jak jego przyjaciele ledwo podnoszą się z ziemi i biegną do wnętrza Alfei. Myślał, że już gorzej być nie może, aż nagle zobaczył dwójkę mężczyzn — Zack'a i Han'a, którzy go minęli. W pewnej chwili jednak zatrzymali się i odwrócili ku niemu. Następnie do niego podeszli.

— Ej, patrz, Zack! Wygląda jakby został sparaliżowany — spostrzegł Han.

— Bo jest. To pewnie sprawka Ogrona. Musiał przyswoić sobie wiedzę z któregoś ze zwojów magicznych — oznajmił.

— Dobra, zdejmijmy ten czar.

— Han, ty biegnij do Alfei. Wątpię, żeby magicy mieli tyle sił, aby powstrzymać łowców.

— Ok, powodzenia! — Ruszył do budynku.

— Zaraz będziesz mógł się ruszyć, spokojnie. — Zack zajął się zdejmowaniem czaru ze Sky’a. Chwilę później został już wolny.

— Dziękuję. Jesteście po naszej stronie? — pytał zaskoczony.

— Hmm… Tak. Teraz nie ma czasu na wyjaśnienia. Musimy pokonać łowców czarodziejek. — Biegniemy! — mężczyźni po kilku chwilach znaleźli się już w budynku.

Przed wrotami do Magicznego Archiwum toczyła się zacięta bitwa. Nabu walczył naprawdę dzielnie, ale i on czuł się słaby. Również Brandon, Riven, Timmy i Helia wyglądali na wycieńczonych. Sky i Zack gdy tylko wkroczyli na pole bitwy natychmiast zaatakowali Ogrona. Ten wykonał unik.

— Nie potrafisz walczyć jak mężczyzna, Ogronie? — spytał Sky. Wróg rzucił się na niego po tych słowach ze swoim mieczem. Ten blokował atak.

— Za moment się przekonasz — odparł. Wykorzystał chwilę nieuwagi Sky’a i kopnął go mocno w brzuch. Magik upadł na ziemię. Łowca miał już zadać ostateczny cios, ale Zack go zablokował.

— Zdrajcy! Pożałujecie tego, słyszycie?! — wściekał się.

Wydzierał się chyba najgłośniej jak tylko umiał. Jego wściekłość zapanowała nad nim. Walczył jeszcze szybciej. W jego oczach dało się ujrzeć chęć mordu. Oczywiście znalazły się również negatywne skutki jego obecnego stanu. Zaczynał tracić świadomość tego co się wokół niego dzieje. Przestawał się bronić. Całą siłę wykorzystywał w ataku. W pewnej chwili tego pożałował. Wystarczył odpowiednio wymierzony cios Sky’a, a potem Zack’a. Ogron już nie miał sił do dalszej walki. Jego przeciwnicy zabrali go z pola walki. Znaleźli trochę grubej liny i splątali mu ręce i nogi, aby nie mógł już rozrabiać. Potem pobiegli dalej walczyć. Niestety, przyjaciele Sky’a zostali pokonani. Nabu, ledwo żywy, odpierał tylko ataki. Han jeszcze walczył, choć robił to z trudem. Zack i Sky dołączyli do niego.

Otto siedział w tym samym czasie w lecznicy i zajmował się Roxy. Dosyć długo tamował jej krwotok z nosa. Miał nadzieję, że wkrótce się ocknie. W nie najlepszym stanie była również dyrektorka Alfei. Gantlos nie miał litości dla żadnej z nich. Faragonda obudziła się wkrótce. Czuła się lepiej niż Roxy i szybko stanęła na nogi. Miała jednak wyrzuty do siebie, ponieważ zdecydowała się poprosić ją o pomoc. Zarówno ona sama, jak i czarodziejka zwierząt wcale nie przyczyniły się do obrony Alfei, jej zdaniem. Roxy została natomiast wystawiona na zagrożenie i doznała obrażeń.

— Otto? Co… Co jest? — Dziewczyna wypowiadała te słowa powoli otwierając oczy. Widziała nad sobą Otta, którego twarz wyrażała zmartwienie, ale chwilę potem zaczęła ukazywać radość.

— Poważnie oberwałaś, ale wszystko będzie dobrze, obiecuję. Leż sobie — mówił. Roxy wkrótce przypomniała sobie co się wydarzyło w niedalekiej przeszłości.

— Głowa mnie boli. W ogóle dziwnie się czuję — opisywał swój fatalny stan.

— Odpoczywaj. Ja tu będę nad tobą czuwał. Nie martw się o nic. — Otto trochę ją uspokoił.

— Dzięki.

— Roxy, przepraszam. To wszystko moja wina. Czuję się winna za to co ci się stało. — Faragonda podeszła do łóżka na którym leżała dziewczyna. Czarodziejka widziała jak jest jej przykro.

— To nie pani wina. Po prostu nie dało się tego przewidzieć. Zresztą, gdyby nie my możliwe, że Nabu by oberwał, więc nie mógłby też powstrzymać Gantlosa przed wejściem do Magicznego Archiwum — stwierdziła całkiem słusznie Roxy.

Walka trwała dalej. Nabu wycofał się. Nie miał już sił by dalej walczyć. Ostatnie poty wyciskali już Sky i Zack na starciu z Gantlosem, Anaganem i Dumanem. Nagle wrota Magicznego Archiwum otworzyły się. Zapadła cisza. I w końcu wszyscy ujrzeli sławne już czarodziejki, Winx. W obrońców Alfei wstąpiła nadzieja. Teraz sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Obrona szkoły tak ich pochłonęła, że zupełnie zapomnieli o czarodziejkach, które miały wesprzeć ich później.

— Witajcie wszyscy. — Bloom rozejrzała się dookoła. Na jej twarzy widniał uśmiech. Wyglądała olśniewająco i czuła się wspaniale. Jej przyjaciółki również. Ich transformacja pozostała bez zmian. Ciągle był to Enchantix.

— Ej, Gantlosie. Nie, żebym wątpił w nasze zwycięstwo, ale one wyglądają jakby miały sporą moc. — Duman szeptał do niego.

— Sprawdźmy. — Rzucił się do ataku. Za cel wybrał sobie Bloom. Czarodziejka smoczego płomienia wyciągnęła rękę ku przeciwnikowi. Wokół niego pojawił się krąg ognia. Bloom podeszła do przeciwnika. W pewnej chwili przeszła przez ogień. Chwyciła mężczyznę prawą dłonią za głowę i zamknęła oczy. Płomienny okrąg powoli zaczął znikać. Gantlos poczuł wtedy ulgę bo nie mógł znieść takiej temperatury. Rudowłosa jednak cały czas trzymała swoją dłoń na jego głowie. Chwilę później mężczyzna zaczął czuć ból głowy. Poczuł też gorąco w całym ciele. Miał gorączkę, która ciągle rosła. Nie był w stanie się obronić. Powoli padał na kolana. Duman i Anagan postanowili zareagować. Layla zainterweniowała chwytając ich w Morfix. Flora dostała nową moc leczniczą. Dodała sił wszystkim poległym. Gantlos nie stanowił już żadnego zagrożenia. Magicy go splątali i zabrali. Layla, używając nowych właściwości Morfixu, wyssała część energii z Anagana i Dumana. Następnie wypuściła ich, a magicy zajęli się resztą. Pozostałe czarodziejki trochę żałowały, że nie miały jak zaprezentować swoich mocy, ale wiedziały, że na pewno w przyszłości im się przydadzą.

Alfea odniosła w tym momencie zwycięstwo. Łowcy czarodziejek zostali wkrótce odesłani do galaktycznego więzienia, z którego zresztą zostali wcześniej uwolnieni przez matkę Roxy. Następnie cała grupa udała się do lecznicy, gdzie przybywała Faragonda, Roxy i Otto. Każdy zapomniał o dwóch mężczyznach, którzy wsparli ich w walce. Zack i Han wykorzystali to i opuścili potajemnie tereny Alfei. Na dworze przyroda budziła się do życia. Z pobliskich lasów dało się usłyszeć śpiew ptaków. Słońce wzbiło się ponad drzewa. Powiewał delikatny, orzeźwiający wiaterek. Świat wyglądał jakoś piękniej niż ostatnio. Dokładnie w tej chwili wszyscy zwrócili uwagę na to jak szybko minęła noc. Nadszedł cudowny poranek.

— Może powinniśmy się z nimi zaprzyjaźnić? — spytał Han, gdy mężczyźni byli w drodze do Magix.

— Jesteś tego pewien? — Zack zatrzymał się i odwrócił do Han’a. Zadał to pytanie patrząc się mu prosto w oczy.

— Czemu nie? — zapytał zwyczajnie.

— Ponieważ nie jesteśmy bez winy. Zrozum to. Gdyby nie my, nic by się nie wydarzyło. Porwaliśmy Roxy by potem szantażować Morganę. Udało się nam uwolnić łowców czarodziejek. Proszę bardzo. To największy błąd. Ich „współpraca” z nami nie dała nam żadnych zysków. Widocznie zależało im na tym, aby podbić sobie wszechświat zaczynając od Alfei. Oni i ich chore ambicje — tłumaczył Zack.

— Tak, racja, ale ludzie się zmieniają, prawda?

— Sądzisz, że wiele się zmieniliśmy?

— Co najmniej trochę. Chyba drugi raz tak daleko się nie posuniemy.

— To fakt. Znów zaczniemy wykonywać zlecenia, żeby mieć kasę na kromkę chleba.

— Zack, ty i to twoje poczucie humoru!

— Dobra, chodźmy do już do tego miasta! Zmęczony jestem. Chętnie sobie zrobię małą drzemkę. — Zack uśmiechnął się szeroko. Najwyraźniej też się cieszył, że problem z łowcami czarodziejek został rozwiązany.

Magicy i czarodziejki weszli do lecznicy. Największym zaskoczeniem była dla nich poszkodowana Roxy. Wszyscy natychmiast do niej podeszli i nie mogli się nadziwić gdy oglądali jej twarz.

— Roxy, co ci się stało? — spytała Bloom.

— Ah, nie martw się. Ja i pani Faragonda oberwałyśmy przy bliższym kontakcie z Gantlosem. Zaskoczył nas — wyjaśniła Roxy.

— Wiedziałam, że lepiej by było, gdybyś nie brała udziału w tym starciu.

— Bloom, dostałam już nauczkę. W przyszłości zacznę bardziej uważać — obiecała czarodziejka.

— To nie twoja wina, już ci to mówiłam. Ja do ciebie przyszłam i poprosiłam, żebyś ze mną poszła — odezwała się dyrektorka.

— Słucham? — Bloom spojrzała na nią ze zdziwieniem.

— Czy pani zgłupiała na starość?! — spytała głośno i niezbyt uprzejmie Stella.

— Stella! — odezwali się wszyscy, a ta speszyła się. Chyba emocje trochę ją poniosły.

— Tak, moja wina. Jeszcze raz przepraszam, Roxy — powiedziała dyrektorka.

— Nikt nie mógł przewidzieć, że coś takiego się stanie. Moje moce są na wysokim poziomie, więc gdyby mnie nie zaskoczył to marnie by skończył. Ale najważniejsze, że jesteśmy już razem i wszystko jest w porządku — mówiła Roxy.

— Zgadzam się — potwierdziła uśmiechnięta Flora.

— Cieszmy się ostatnimi dniami wakacji! — krzyknął Brandon.

— Właśnie, przyjacielu! — powiedział równie głośno Sky.

— Dzisiaj wieczorem świętujemy! — Stella zapowiedziała swoje plany.

— Myślałam, że to oczywiste — dodała Musa.

— Ej, chodźmy może pomóc rannym magikom? — spytał Riven.

— Dobry pomysł. Weźcie trochę bandaży i chodźcie z nami! — Brandon i reszta opuścili lecznicę. Pozostali zgromadzeni poczynili wkrótce te same kroki.

Kilka godzin później Roxy stała sobie w towarzystwie Very i Izy na placu Alfei. W pewnej chwili wszystkie trzy dziewczyny ujrzały kobietę zmierzającą w ich kierunku od strony wrót Alfei. Czarodziejka zwierząt chwilę później poznała swoją mamę. Pobiegła do niej jak najszybciej.

— Mamo! — Rzuciła się Morganie na szyję.

— Jestem, jestem. Co u ciebie? Wszystko w porządku? — pytała.

— Jest świetnie, wspaniale — odpowiedziała szybko.

— Działo się może coś ciekawego w wakacje?

— Dużo się działo. Najwięcej tej właśnie nocy, gdy łowcy czarodziejek chcieli podbić Alfeę.

— Nie, nie… To przeze mnie, córeczko. Ja ich uwolniłam, pamiętasz? — Morgana miała wyrzuty sumienia.

— Mamo, ale to było przecież dla mojego dobra, pamiętasz? Nie możesz siebie winić.

Wkrótce Morgana porozmawiała jeszcze z dyrektorką szkoły. Roxy uznała, że chciałaby spędzić ostatnie dwa tygodnie wakacji ze swoimi rodzicami na Ziemi. Winx i magicy też doszli do wniosku, że to dobry pomysł by spędzić tam trochę czasu. Roxy, jeszcze tego samego udała się tam ze swoją matką i przyjaciółkami, zaraz po imprezie. Cała reszta odłożyła to do następnego dnia.

Około północy Sky i Brandon rozmawiali sobie na jednej z wież Alfei. Gwiazdy pokryły całe niebo. Na dole grała muzyka i było jasno od świateł. Zabawa nadal trwała w najlepsze.

— To fakt. Jednak nikt nie może nas zapewnić, że nie stanowią już zagrożenia, co nie? — spytał Brandon.

— Dziwna sprawa. Przecież gdyby nie oni to łowcy czarodziejek nie wydostaliby się z więzienia, ale pomogli nam za to w walce przeciwko nim.

— Albo się nie dogadali, albo to była zmyłka.

— I bądź tu mądry…

— Teraz raczej ich nie znajdziemy. Mogliśmy z nimi pogadać. Szkoda, że tak szybko sobie poszli.

— Właśnie.

Nikt nie mógł zaprzeczyć, że to właśnie w te wakacje najwięcej się wydarzyło. Roxy poznała trochę bliżej Magix, spotkała dwie prawdziwe przyjaciółki i zadomowiła się w Alfei. Layla odzyskała najważniejszą osobę w jej życiu, Nabu. Niewątpliwie, wydarzył się cud. Riven i Musa zbliżyli się do siebie. Magik mógł przeżyć historię właściciela opuszczonego domu i zrozumiał, co naprawdę jest dla niego ważne. Pozostałym również nie doskwierała nuda. Choćby z powodu niezapomnianych przygód na innych planetach i w Magix.

---

Jeżeli dotarłaś/eś do tego momentu to znaczy, że zaciekawiło Cię opowiadanie, albo jesteś bardzo wytrwała/y. ;) Ostatni akapit mówi już chyba wszystko. Tak, to jest właśnie ostatnia część opowiadania. Nigdy naprawdę bym nie przypuszczał, że uda mi się napisać całą serię. Pamiętam te czasy, gdy to wieczorem pisałem pierwszy akapit pierwszego rozdziału. Sobą nie byłem, uwierzcie mi. Dało mi to tyle frajdy. Ciekawie jest zawierać swoje pomysły w opowiadaniach, kreować jakąś historię, tworzyć konkretne dialogi, wymyślać zabawne wydarzenia i teksty. Trzeba tylko spróbować i nie poddawać się łatwo. Mi się to udało, ale nie samemu. Dziękuję za Wasze zainteresowanie, komentarze — które, motywowały mnie do pisania. Co jak co, ale właśnie opinie popychają do działania. Jak nie piszesz opowiadań, a chcesz, żeby szybciej wychodziły kolejne części tego, które czytasz, to poświęć chwilę na napisanie komentarza. To dla autora jak "kop w tyłek", ale taki pozytywny. :) Dzięki takiemu "kopowi" nie robisz czegoś, bo musisz, ale dlatego, bo chcesz, masz na to ochotę, ponieważ widzisz, że jest zainteresowanie. I jakoś przebrnąłem przez każdy rozdział. Bywały chwile zwątpienia, kiedy to jakoś zupełnie brakowało mi pomysłów. Pierwszy raz zadziało się tak przy trzeciej części "Problem Layli". Nie dość, że nie miałem pomysłów na wydarzenia, to jeszcze brakowało mi słownictwa, aby opisać ból Layli i (po części) krajobraz. Serio, normalnie myślałem, że na tym się skończy całe opowiadanie. xd Najwięcej radości, jak już prawie skończę pisać opowiadanie, sprawia mi dodawanie humoru tam, gdzie akurat się da. Oczywiście niektóre części, choćby "21. Czas rozmowy" były wręcz naszpikowane moją twórczością w tej dziedzinie. Może trochę przegiąłem, ale dobrze, gdy czytelnik się nie nudzi. W tej części trochę tylko humoru, ale przecież nie piszę też komedii, więc bez przesady. Ogółem rzecz biorąc, pisanie opowiadania było na tyle ciekawe, że dwie części (jakoś) napisałem w wakacje na klawiaturze telefonu: "12. Przygotowania do koncertu" (wtedy najdłuższa), "13. Pech", a jedną na dotykowym ekranie (chyba "23. Naprawić błędy") - też w wakacje. Tylko teraz może jeszcze rozwieję wątpliwości.

Czy kończę pisać bloga?

Gdybym pisał tylko opowiadania, pewnie by tak było. Oznacza to, że na blogu dalej będą pojawiać się posty.

Czy będzie jeszcze jakieś opowiadanie?

Nic nie obiecuję. Chciałbym poprowadzić drugą serię, ale realne szanse są na razie małe z powodu braku pomysłów na dłuższą metę, a nie chciałbym tworzyć opowiadań i nagle przestać, nie kończąc przy tym serii. Myślałem jeszcze o kompletnych opowiadaniach. Czyli, jeden post i mamy całą historię, która nie jest żadną kontynuacją innych. Coś jak komiksy Winx Club.

(c) Ailen z beyond-magic

Macie jakieś pytania, pomysły na kompletne opowiadania? Piszcie w komentarzach. Miło by mi było, gdyby ktoś mógł podzielić się opinią co do tej części, albo całej serii.

Do zobaczenia!

Rozdział 25 - Serce czy Rozum?

Witajcie Winxówny! Cieszę się, że nareszcie przełamałem swoje lenistwo i znalazłem czas, aby Wam tutaj napisać tego posta. Bloga niestety zaniedbałem. Jest w sumie nowy szablon, ale postów nie było już dość dawno. Wybaczcie mi. Wiadomo, jest szkoła i milion innych spraw do załatwienia. Ale skończmy już ze szkołą. ;)

Dzisiejszy rozdział był pisany już od września tego roku, ale z większymi odstępami czasowymi. W każdym razie sądzę, że jest za krótki. Mam nadzieję, że nie wypadłem z wprawy i moje opowiadanie wciągnie choć odrobinkę.

---

Około godziny czwartej po południu, wszyscy skończyli już pakowanie. Nadszedł czas, aby wyruszyć z powrotem do Alfei, a następnie przygotować się na ostatnią już wyprawę. Podróż ta była wyzwaniem, które miało potwierdzić, że czarodziejki chcące posiąść większą moc są na to gotowe. Czasu pozostało niewiele. Czarownicy z Czarnego Kręgu mogli w każdej chwili przypuścić atak na szkołę czarodziejek, Alfeę. Bloom miała całkowitą pewność, że ich wrogowie opracowali już plan oblężenia i wolałaby nie znać jego szczegółów.

Wkrótce wszyscy pożegnali swoją chatkę. Wspomnienia po niej i po jej okolicy na pewno pozostaną na długo w pamięci wszystkich. Kilka chwil później statek został zapełniony pasażerami i ich bagażami. Wehikuł wzbił się w powietrze. Dwadzieścia minut po rozpoczęciu lotu zadzwoniła Faragonda, co okazało się lekkim zaskoczeniem dla zgromadzonych, ponieważ wszystko szło zgodnie z planem.

— Witajcie, Winx, specjaliści! Musimy zmienić nasz plan. To ważne! — mówiła szybko. Sytuacja wyglądała na napiętą.

— Co się stało? — spytała zszokowana Stella.

— Jestem razem z magikami, wiedźmami i innymi w Alfei. Zaczynamy przygotowywać się do obrony. Jeden ze zwiadowców dostrzegł dwie zakapturzone postaci w lesie. Mamy niemal całkowitą pewność, iż mogli być z grupy czarowników. Dlatego też musicie zmienić kierunek lotu. Proponuję od razu udać się na ostatnią planetę, żeby nie tracić czasu. Wytrzymamy do waszego powrotu. Musimy. Roxy, Vera i Iza są z wami bezpieczne, więc tym lepiej — wyjaśniła dyrektorka.

— Rozumiemy. W takim razie zmiana planów! — powiedział głośno Timmy.

— Damy sobie radę! — obiecała Layla.

— Liczę na was! Doskonale wiem, że sobie poradzicie. — Faragonda skończyła tymi słowami rozmowę.

— Historia zatacza koło. Pamiętam jak kilka lat temu walczyłyśmy z wiedźmami. Nie była to łatwa potyczka. Trzy wiedźmy posiadały moc smoczego płomienia, jak ja. Teraz jednak nie wiemy, czego możemy się spodziewać. Łowcy czarodziejek na pewno stali się silniejsi i jest ich więcej — oznajmiła Bloom.

— Masz rację. Jednakże, “Bez względu na wszystko, zawsze należy myśleć pozytywnie”, jak to powiedziała jedna Pixie — dodała Layla.

— Jak myślicie, co nas spotka w tym teście? — Musa zadała pytanie, ale jej przyjaciółki nie znały odpowiedzi.

W tym samym czasie Zack i Han spacerowali w lesie nieopodal Chmurnej Wieży. Niebo było zachmurzone i wiał chłodny, dający orzeźwienie, wiaterek. Mężczyźni, kilkanaście minut temu brali udział w przygotowaniu planu oblężenia Alfei, a teraz chodzili sami po lesie. Mieli trudności w dogadaniu się ze swoimi kolegami. Najbardziej nie spodobało im się to, że Ogron bardzo się wywyższał i brał siebie za przywódcę. Oni natomiast czuli się traktowani tak, jakby znaczyli najmniej z całego zespołu. Nie podobało im się to. Trzymali się zdania, że skoro to oni ich uwolnili to powinni być darzeni większym szacunkiem. Nadszedł już czas, aby pokazać kto tutaj rządzi. Zack z Hanem postanowili opracować własny plan działania w tej sytuacji. Upewniając się, że nikt ich nie obserwuje udali się do miasta. Droga zajęła im około jednej godziny. W międzyczasie zaczął kropić deszcz, który po paru minutach zmienił się w ulewę. Mężczyźni biegli do knajpy w mieście, w której mogliby spokojnie pogadać. Wystarczyło kilka minut sprintu i już dotarli na miejsce, wprawdzie przemoczeni do suchej nitki i zdyszani na amen, ale byli. Lokal w którym się znajdowali nosił nazwę “Na krańcu Magix”. Goście zostali od razu rozpoznani przez szefa lokalu i dostali natychmiast klucz do pokoju, ale całkowicie za darmo. Mężczyźni kupili sobie coś ciepłego do jedzenia, butelkę wody mineralnej i poszli na górę. Mieli świetny kontakt z szefem tej knajpy. Wiele razy dostawali od niego różne misje i świetnie się w nich sprawdzali. Był to dla nich sposób, aby dorobić sobie na życie. Pomimo tego, że zajmowali się wykonywaniem zadań również u innych zleceniodawców, to właśnie tutaj pracowali najwięcej i otrzymali prywatny pokój. Łowcy czarodziejek nie mieli pojęcia o tym miejscu. Zresztą, nie tylko oni. Zawsze, kiedy nawiązywali kontakt z inną grupą, nie robili tego w tym miejscu. Należało tylko i wyłącznie do nich. Nikt nie był tutaj zapraszany gościnnie. Samo pomieszczenie wyglądało przytulnie i miało całkiem sporo miejsca. W jednym z rogów pokoju stało łóżko, w innym drugie. Stój został umiejscowiony na środku pokoju, tuż przy ścianie z oknem. Obok niego postawione zostały dwa krzesła. Na podłodze leżał ciemnoczerwony dywan pokrywający większą część pomieszczenia. Mężczyźni usiedli przy stole i zaczęli rozmawiać, jedząc przy tym.

— Przypuszczam, że nie mamy szans na zwycięstwo z łowcami w bezpośrednim starciu. Musimy znaleźć inny sposób, aby dać im nauczkę — rozpoczął rozmowę Zack.

— Oni tak mnie denerwują. Co z nich za koledzy w ogóle?

— Wiemy już, że nimi nie są. Ich zachowanie nie ujdzie im jednak płazem. Nas się tak nie traktuje.

— Zgoda. Tak sobie myślę, że możemy dołączyć do Winx, nie?

— Raczej nam nie zaufają. Pomyślą, że jesteśmy szpiegami lub coś w tym stylu. W sumie to i tak nie mam ochoty się z nimi zadawać. To by było przegięcie w drugą stronę.

— W każdym razie warto spróbować pomóc im wygrać nadciągającą bitwę. Łowcy dostaną pstryczka w nos i wrócą tam skąd ich uwolniliśmy. I na tym skończy się ich historia — powiedział Han, śmiejąc się cicho przy tym.

— Może być. Będziemy musieli używać bardziej naszych zdolności do maskowania się przez następne kilka dni. Nasi przyjaciele mogą nas szukać, prawda?

— Myślałem, że to oczywiste, nie sądzisz?

— Zabrałeś te zwoje, o które cię prosiłem? — spytał Zack.

— Oczywiście, mam je w plecaku, czekaj. — Han wyjął zwoje i rozłożył je na stole.

— Cholerka, nie ma tego na paraliż i jeszcze na... anty—magiczną klatkę — dodał po chwili.

— Eh... Jak żeś szukał, skoro zapomniałeś? No trudno. Mamy trzynaście innych. Chociaż ta klatka blokująca magię przydałaby się — powiedział Zack.

— Wiem, trochę zawiodłem. Mogłem sprawdzić ze dwa razy chociaż.

W tym samym czasie w Chmurnej Wieży.

Łowcy zdążyli już zauważyć, że ich współpraca z dwoma kolegami dobiegła końca. Poznikały

zwoje, a i oni obiecali, że wrócą za kwadrans.

— Zdrajcy. Muszą za to zapłacić — palnął Gantlos.

— Widać, że nie spodobały im się nasze zasady — oznajmił Anagan, śmiejąc się lekko.

— Czy wy tego nie rozumiecie? — spytał Ogron podniesionym głosem.

— Może nas oświecisz? — zapytał zaciekawiony Duman.

— Od razu domyśliłem się, że nic z tego nie będzie. Oni są dobrymi kolegami do piwa, ale nic poza tym. Różnią się od nas. Wcale nie są na tyle źli, aby mogli odnieść z nami zwycięstwo w podboju wszechświata! Gdyby było inaczej, dogadalibyśmy się. Przecież to oczywiste — mówił

Ogron, a zgromadzeni wyglądali tak, jakby potwierdzali jego słowa.

Zbliżał się już wieczór. Statek magików już wylądował i wszyscy go opuścili. To co każdy miał teraz okazję zobaczyć przeczyło temu co znali z Alfei, Ziemi i innych planet. Ziemia, po której wszyscy stąpali przypominała szkło. Część czarodziejek nie patrzyła w dół, ponieważ pod szkłem była przepaść. Co interesujące w tej przepaści latały powolnym ruchem żółte, dające słabe światło, promyki. Naokoło naszych bohaterów rysował się las. Drzewa całkiem normalne stały w dużych doniczkach. Cóż, skoro za ziemię robiło szkło to należało i z tym sobie jakoś poradzić, bo rośliny nie miałyby jak żyć. Niebo natomiast miało ciemnobłękitną barwę, był wieczór. Chmury przemieszczały się jednak szybciej i co najmniej trzy razy tyle co na Ziemi. Może czas również leciał tu szybciej? Timmy i Tecna nie mogli złapać sygnału. Odpadła więc nawigacja. To by okazało się zbyt proste. Wszyscy szli spokojnym tempem. Nikt nie wiedział jak ma wyglądać test, więc wszystkiego można było się wtedy spodziewać. Nagle, Winx i specjaliści usłyszeli za sobą odgłos tłuczącego się szkła. Czarodziejki w odruchu wykonały transformację. Wszyscy zaczęli biec najszybciej jak tylko potrafili. Winx, gdy zaczęło brakować im sił, wzniosły się w powietrze. Bloom zabrała ze sobą Roxy, Stella Izę i Flora Verę. Magicy i Otto dalej biegli równym tempem. Najwidoczniej mieli świetną kondycję. Pomimo ich starań szkło rozbijało się na miliony kawałków coraz bliżej nich. W wieczną przepaść spadały drzewa w doniczkach i wszystkie inne obiekty. Ten sam los mógł wkrótce spotkać magików. Sytuacja stała się trudna. Tecna zdecydowała się zabrać Timmy’ego. Layla wzięła Otta, który był już wyczerpany. Wszystko trwało po prostu za długo. Dziesięć minut ucieczki przed przepaścią dało się we znaki nawet czarodziejkom. Każda miała już pasażera, a latanie z takim obciążeniem też bardzo męczy. Przepaść nadchodziła. Już tylko Sky, Brandon, Helia i Nabu biegli przed siebie. Nagle coś tknęło w Laylę. Czarodziejka wypuściła Otta, aby biegł z resztą i zabrała Nabu. To co zrobiła mocno nie spodobało się jej przyjaciółkom, ale nie mogły teraz zatrzymać się i przemówić jej do rozsądku, więc leciały dalej. Nabu mógł dalej biec, ponieważ miał doskonałą kondycję. Porównywanie Otta do niego pod tym właśnie względem było bez sensu.

— Laylo, co ty robisz? Szybko, wypuść mnie i weź z powrotem Otta! — krzyczał Nabu. Otto natomiast biegł dzielnie, ale pozostawał w tyle za magikami.

— Kochanie, ja nie chcę znowu cię stracić, wybacz — odpowiedziała, a z jej oczu popłynęły łzy. Nabu nie wiedział jak jej wyjaśnić, że nic mu się nie stanie, gdy będzie biegł z resztą specjalistów. Rozumiał ją, ale nie chciał poświęcać życia młodego specjalisty, aby on mógł żyć. Mężczyzna próbował się uwolnić z objęć Layli, ale bezskutecznie. Nie poprzestawał jednak na tym. Roxy widziała całą sytuację i była wściekła na Laylę. Chciała z całego serca pomóc swojej miłości. Tymczasem pozostali magicy, którzy uciekali przed śmiercią, ujrzeli wielki most. W tym momencie wszystko działo się jak w zwolnionym tempie. Sky, który biegł na przodzie, wykonał długi skok. Znalazł się na moście. Kilka chwil później dobiegli do niego Brandon i Helia. Otto biegł jeszcze szybciej. Zostało mu ze dwadzieścia metrów. W pewnej chwili szkło tłukło się już pod nim. Mimo wszystko dobiegł wystarczająco blisko, aby móc złapać się jednej z lin, według jego intuicji. Niestety, nagle stracił grunt pod nogami. Zahaczył tylko opuszkami palców o linę. Roxy, widząc to, zadziałała agresywniej, aby uwolnić się od Bloom. Jeżeli Otto miał zginąć to ona też — tak sobie pomyślała. Bloom natychmiast poleciała za nią. Jednak to nie był koniec kłopotów. Most, na którym znajdowali się magicy, stracił ziemię, na której zaczynał się jego początek. Mężczyźni trzymali się mocno. Przelecieli niezły kawałek drogi. Czarodziejki zostawiły pasażerów na drugim końcu mostu i szybko wróciły na ratunek magikom. Roxy spadała w przepaść. Widziała jeszcze Bloom lecącą za nią. Czarodziejka smoczego płomienia nie mogła już dogonić Roxy. Miała zbyt mało sił, aby lecieć z taką prędkością. Roxy znikała jej bardzo szybko z zasięgu wzroku, aż w końcu nie został po niej żaden ślad. Rudowłosa czuła się ledwo żywa i we łzach w oczach poleciała w górę. Sądziła, że los Roxy jest już przesądzony. Otta zresztą również. Roxy natomiast dalej leciała i myślała, że to już jej koniec. Jednak nie chciała bać się śmierci. Skok za Ottem był naprawdę odważnym czynem biorąc pod uwagę, że krótko go znała i nie wiedziała, czy to rzeczywiście ten jedyny. Jej odwaga została jednak doceniona. Roxy przeszła błyskawicznie transformację Believix. Miała już użyć skrzydeł, aby zwolnić lot, ale wszystko wokoło znikło. Chwilę potem odpłynęła.

Minęło około pół godziny nim wszyscy znaleźli się po drugiej stronie zniszczonego mostu. Bloom przyleciała ostatnia. Jej przyjaciółki i specjaliści od razu wypatrywali czy jest z nią Roxy. Niestety, nie widzieli ani Roxy, ani Otta. Wszyscy od razu wiedzieli co się mogło stać. Każdego ogarnął smutek. Rudowłosa wylądowała na ziemi. Była w beznadziejnym stanie. Cała roztrzęsiona, zapłakana i ledwo trzymała się przy życiu. Czuła na sobie odpowiedzialność za to co się wydarzyło. Każdego mocno to dotknęło. Upłynęło kilka minut ciszy i szlochów czarodziejek.

— Ale wszyscy wiemy, że to jej wina! — wrzasnęła Stella. Pokazała palcem na Laylę.

— Ja... Ja nawet nie wierzę, że mogłaś to zrobić! Przecież Nabu dałby sobie radę! — krzyczała Musa na Laylę.

— Dajcie mi spokój! Czy wy mnie w ogóle nie rozumiecie? Czy nie rozumiecie tego, że boję się, że znowu mogła spotkać śmierć Nabu?! — odpowiedziała równie głośno czarodziejka morfixu.

— Gadasz głupoty! Doskonale wiadomo, że Nabu by sobie poradził! — krzyczała ciągle Stella

— A co byś zrobiła, jakby stało się co innego?! Ja bym pomogła temu całemu Otto, którego prawie wcale nie znamy, a porzuciłabym Nabu, którego kocham. Jak możecie?! Przecież mi też jest przykro, że Roxy i Otto nie żyją! — ostatnie zdanie Layla wypowiedziała najgłośniej, a potem pogrążyła się w swoim płaczu.

— Zobaczymy jak to wytłumaczysz na przykład Morganie i Faragondzie. — Stella dodała jeszcze jedno zdanie.

— Stello, przestań! Rozumiem ją i wiem, że w tak nagłych sytuacjach rolę w wyborze gra serce, a nie rozum! — Flora zwróciła się do niej.

— Ale... — Nie zdążyła dokończyć zdania. Oberwała kulką morfixu od Layli. Potem zamknęła ją w różowym, przezroczystym bąblu i podeszła do niej.

— Wypuszczę cię jak się uspokoisz. Nie chcę już słuchać tych głupot kierowanych pod mój adres. — Layla odwróciła się do reszty zgromadzonych.

— Wybaczcie mi. Wiem, że teraz to może być niemożliwe, ale proszę, spróbujcie. Flora powiedziała prawdę. Przepraszam was. Nigdy nie zapomnę o tym co zrobiłam. Nienawidzę siebie. — Usiadła na ziemi i zakryła głowę nogami. Płakała.

— Laylo, źle zrobiłaś, ale rozumiem cię. Dzisiaj jest dla nas smutny dzień. Straciliśmy dwie naprawdę wspaniałe osoby. Doskonale zapowiadającego się specjalistę i dziewczynę, która w przyszłości zostałaby świetną i potężną czarodziejką. — Nabu mówił te słowa patrząc na Laylę, ale podniósł głowę i zwrócił się do reszty.

— Nie możemy się teraz poddać. Bardzo przykre jest to, co się stało, ale musimy iść dalej. Siedzenie tutaj i użalanie się w niczym nie pomoże. Wiedziałem, że ten test może okazać się niezwykle trudny, ale nie że aż do tego stopnia. Chodźcie. — Magik ruszył naprzód.

Wszyscy w milczeniu poszli jego śladem. Panowała bardzo dołująca atmosfera. Czarodziejki nie wiedziały nawet czy będą mieć tyle sił, aby walczyć z czarownikami z Czarnego Kręgu albo dotrwać chociaż do końca tego testu.

Rozdział 24 - On jest nikim

Podróż na planetę Trilis trwała niespodziewanie krótko. Timmy znalazł w lesie domek, który został dla nich wynajęty i wylądował. Wszyscy wysiedli z wehikułu. Naokoło nich rozciągał się gęsty las. Z każdej strony dochodziły odgłosy nocy. Słońce już zachodziło, dlatego należało się pośpieszyć, ponieważ w chatce nie było prądu. Do dyspozycji pozostawały w nocy świece, latarki i ewentualnie światło z kominka. Cała grupa ruszyła prędko wprost do chaty. Droga trwała krótko.

— Dziewczyny, tylko pilnujcie się — zwróciła się Bloom do Roxy, Very i Izy. One natomiast potwierdziły przytaknięciem, że zrozumiały.

— Dobrze. Za moment otworzymy te drzwi — oznajmił Brandon.

— Mamy klucze? — zapytała Stella a mężczyzna po prostu otworzył drzwi.

— Myślę, że nikt nie kręci się w tej okolicy, więc nie musieli zamykać ich na klucz. Zresztą, kto byłby taki mądry, aby iść do jakieś starej chaty w lesie podczas gdy w mieście ma luksusy? — spytał ironicznie Sky.

Wszyscy weszli powoli do środka. Roxy nie czuła się dobrze w tym miejscu. Wyczuwała jakąś negatywną atmosferę, energię. Nie miała wrażenia niczyjej obecności, ale była niemal pewna, że ten dom nie należał do najnormalniejszych. Czarodziejka nikomu o tym nie mówiła. Myślała, że to mało istotne i odniosła wrażenie, że i tak nikt nie opuści tej chaty, aby iść do miasta. Vera natomiast nie rozumiała czemu nie dałoby się zamieszkać w statku, którym tu przylecieli. Iza z kolei wolałaby przebywać w mieście skoro tam rzekomo dało się zaznać luksusów.

Każdy rozpakował swoje walizki. Domek do największych nie należał, ale przynajmniej zaliczał się do przytulnych. Zawierał dwie sypialnie, jedną łazienkę, małą kuchnię i pokój dzienny. Budynek miał już swoje lata co dało się poznać po jego stanie technicznym — niektóre ściany miały pęknięcia i skrzypiała podłoga. Specjaliści pomieścili się w jednej sypialni. Roxy z przyjaciółkami w drugiej, a Winx w pokoju dziennym.

Około godziny dziewiątej po południu, Bloom zwołała zebranie dla wszystkich w pokoju czarodziejek. Każdy wziął sobie coś do jedzenia i picia, a następnie zjawił się w wyznaczonym pomieszczeniu.

— Witam wszystkich zgromadzonych — zaczęła uroczyście Bloom. — Dobrze, dobrze. Cześć. Zaprosiłam was, ponieważ pozostał nam do opracowania plan zdobycia kolejnego kryształu. Trzeba też poruszyć tutaj środki ostrożności — mówiła dalej.

— Co do celu naszej podróży to mogę go spróbować namierzyć nawigacją. Nie wiem, jakie są szanse powodzenia, ale warto chociaż spróbować. Mamy jeszcze sporo czasu do jutra — stwierdził Timmy.

— Ok. Uruchom program nawigacyjny. Bloom, wrócimy gdy już skończymy — powiedziała Tecna i wyszła z Timmym na zewnątrz, aby złapać sygnał.

— W porządku. My możemy w tym czasie porozmawiać o bezpieczeństwie, ale to nie będzie długa rozmowa — obiecała Bloom.

— Chodzi o to, że nie znamy tej okolicy. Powinniśmy wszyscy zachować ostrożność. Budynek dostaliśmy za darmo, ponieważ Faragonda dogadała się z mieszkańcami tamtego miasta, ale to nie oznacza, że możemy im bezgranicznie ufać, prawda? — spytała Layla.

— Zgodzę się z wami, ale nie pozostaje nam na razie nic innego jak po prostu zachować ostrożność — uznał Sky.

— A może zrobimy mały patrol jeszcze dzisiaj? Co wy na to, magicy? — zapytał Riven.

— Dobry pomysł. Zaraz wyruszamy! — powiedział zdecydowanym głosem Nabu.

— Nie, Nabu. Zostań tutaj z nami. Razem z resztą czarodziejek opracujemy plan na jutro. Nie idź do lasu dzisiaj — mówiła z troską Layla. Najwyraźniej obawiała się o niego.

— Laylo, rozumiem że martwisz się o mnie. Same świetnie sobie poradzicie. Nocny zwiad okolic to lepsze zadanie dla magików. Mogę tobie obiecać, że będę na siebie uważał — zapewniał.

— Dobrze. Ufam ci — powiedziała.

Wkrótce wrócił Timmy z Tecną. Udało im się namierzyć położenie kryształu. W tym samym czasie specjaliści zwiedzali okolicę. Na początku obeszli dookoła budynek, a potem poszli głębiej w las. Wszędzie panowała ciemność. Gdyby nie ich latarki prawie nic by nie widzieli. Pogoda również nie sprzyjała — zimno i wilgotno. Specjaliści szli jednak dalej. Po dziesięciu minutach drogi każdy z nich usłyszał jakieś głosy. Z początku było to trochę przerażające, ale specjaliści nie zawrócili. W pewnym momencie przed ich oczyma ukazała się górka. Głosy ludzi stawały się głośniejsze. Mężczyźni weszli na górkę. Po paru chwilach ujrzeli miasto, które na oko znajdowało się około kilometr od nich. Setki kolorowych światełek komponowały się we wspaniały sposób z budynkami. Stało się to niezapomnianym widokiem dla magików. W mieście musiała odbywać się jakaś impreza. Dało się usłyszeć nawet muzykę. Specjaliści mieli ochotę wybrać się do miasta, ale wiedzieli, że nie mogą tego zrobić. Pozostali więc kwadrans na górce w pozycji leżącej i wrócili, aby dalej patrolować teren. Mężczyźni robili koło o promieniu około czterystu metrów od ich chaty. Idąc tym sposobem w pewnej chwili natknęli się na interesujący obiekt. Otóż, ujrzeli krzyż wyrastający z ziemi, którego wysokość była równa połowie wzrostu Sky’a. Przed nim znajdowała się czarna klapa, która mogła pełnić funkcję drzwi. Obramowanie klapy tworzyły spróchniałe deski. Brandon przyjrzał się dokładnie obiektowi.

— Wygląda na to, że mamy do czynienia z jakimś... grobowcem podziemnym. Z tego co widzę, ten obiekt jest już bardzo stary — stwierdził Brandon.

— To tylko grobowiec, dajcie spokój — palnął Riven. — Może minuta ciszy? — zażartował sobie.

— Sądzę, że zmarłym należy okazać szacunek. Więc bądź tak miły i nie rób nam kłopotów — powiedział Nabu.

— Czekajcie, może spróbujemy otworzyć wejście? — Brandon, nie widząc jakichś większych sprzeciwów, spróbował unieść klapę. Nie wyszło mu to.

— Cholerstwo się zacięło albo, co gorsza, jest zamknięte na klucz — oznajmił i wstał.

— W takim razie nie ruszajmy tego. Zróbmy minutę ciszy i pomódlmy się za zmarłych. Ok? — zasugerował Helia, a wszyscy przytaknęli.

— Patrzcie tam! Niedźwiedź! — wrzasnął Riven, gdy minęło pół minuty. Każdy został wyrwany z modlitwy i odwrócił się tam, gdzie wskazał magik. Jednak po zwierzęciu śladu nie było.

— Naprawdę kiepski żart, Riven! Wiesz co? Idź już powoli do domu, a my tu zostaniemy chwilę. Misja i tak jest już w sumie skończona, więc dołączymy do ciebie — mówił Nabu, którego zdenerwowała trochę lekkomyślność kolegi.

— Ok, zobaczymy się później. — Specjalista ruszył do przodu, ale nagle stracił równowagę i upadł na ziemię. Wywołało to niemałe zaskoczenie w całej grupie. Poszkodowany podniósł się po chwili i spojrzał na swoje buty. Miał związane sznurowadła. Od razu przypuścił, że to któryś z jego kolegów zrobił mu podły kawał.

— Który mi związał sznurowadła?! — krzyknął rozzłoszczony.

— Riven, niby jak mielibyśmy ci to zrobić tak, żebyś tego nie zauważył? Zresztą, widziałeś nas wszystkich cały czas. To na pewno żaden z nas — wyjaśnił Nabu.

— Kłamiesz! Pamiętam, że gdy wy się modliliście, ja przyglądałem się gwiazdom! Wtedy to pewnie któryś z was zrobił. Podpadliście mi! Wracam do chaty! Nie odzywajcie się dzisiaj więcej do mnie — Riven poszedł.

Magicy natomiast znali prawdę. Żaden z nich nie zrobił tego kawału. Mężczyźni pomodlili się za zmarłych. Wkrótce wyruszyli z powrotem do budynku.

— Dziwne, prawda? Wiemy, że żaden z nas nie związał mu tych sznurowadeł — oznajmił Sky.

— Ja zakładam, że zrobiły to duchy zmarłych. Nie okazał im szacunku, więc dostał to na co zasłużył. — Nabu wprowadził w miarę dobre wyjaśnienie. Innego na chwilę obecną nie znalazł.

— W każdym razie miejmy nadzieję, że na tym się skończy. Gorzej, jeżeli duchy zaczną go prześladować. Znowu pomyśli, że robimy go w balona — mówił Brandon.

Po niedługim okresie czasu magicy dotarli do chaty. Opowiedzieli o całym wydarzeniu czarodziejkom. Riven siedział już w pokoju i szykował się do snu. Około godziny jedenastej wszyscy leżeli już w łóżkach. Czarodziejki szybko usnęły, ale Riven nie miał ochoty spać. Udał się do pokoju Winx i usiadł przed kominkiem. Układał swoje myśli w głowie. Miał ich naprawdę dużo. Wszelakie przemyślenia, wnioski, obawy i smutek. Nie lubił dzielić się tym z innymi. To co mu zawadzało w codziennym życiu, dusił w sobie. Czasami potrafił się wyładować na treningach w Czerwonej Fontannie. Jego nienawiść do niektórych osób dodawała mu siły i chęci do walki. Riven wpatrywał się w falujący ogień jak zahipnotyzowany. Czuł jakieś odprężenie. Po chwili jednak doznał uczucia samotności. Bolało go to, że nie potrafił powierzyć całego swojego zaufania nawet najważniejszej osobie w jego życiu, czyli Musie. Nie miał pojęcia co w nim jest nie tak, że nie chciał spędzać dużo czasu ze swoją czarodziejką. Innym to przychodziło tak łatwo, naturalnie i samo z siebie. On nie potrafił przekroczyć pewnej bariery. Minęła już godzina. On ciągle wpatrywał się w ten ogień. Stało się jednak coś nadzwyczajnego. Riven zobaczył wewnątrz płomieni obraz, który potem zamienił się w film. Widział tam Musę z czterema chłopakami w tym samym wieku co ona. Nie znał ich. Czarodziejka natomiast świetnie się czuła w ich towarzystwie. Była niezwykle otwarta, taka pełna życia i szczęśliwa. Potem Riven usłyszał jeszcze dźwięk. Musa śmiała się i rozmawiała z chłopakami. Zrobiło się wesoło i przyjemnie. Widział siebie gdzieś na uboczu. Czuł przed sobą niewidzialny mur, który nie pozwalał mu się dostać do Musy. W pewnej chwili od jednego z mężczyzn padło pytanie do Musy.

— Muso, jesteś fantastyczną dziewczyną. Powiedz mi czy masz może chłopaka?

— Ja... — posmutniała. — Mam.

— Dlaczego jesteś smutna. Nie układa się wam?

— Mam wrażenie, że mnie nie rozumie — zastanowiła się przez chwilę. — Chyba nie mogę mu całkowicie zaufać, niestety. Boję się. Boję się, że nie zaakceptuje mnie taką, jaką jestem. Czasami potrafi mnie zranić.

— Jeżeli źle się przy nim czujesz to uwolnij się. Jest tylu ludzi, którym będziesz mogła zaufać, którzy polubią cię za to kim jesteś. Posłuchaj, przejdziemy się do pizzerii. Zjemy coś, pogadamy, poczujesz się lepiej. Będziesz sobą. Ja jestem cały czas samotny. Moi koledzy znaleźli swoje szczęście, a ja nie. Nie przejmuj się tamtym chłopakiem. Ktoś taki nie zasługuje na ciebie. ON JEST NIKIM. — Riven usłyszał ostatnie zdanie głośniej i w zwolnionym tempie.

— To nieprawda! Odczep się od mojej dziewczyny! Nic o mnie nie wiesz, nie znasz mnie! Wynoś się! Musa należy do mnie! — krzyczał, ale jego głos nie był słyszalny w realnym świecie. W miejscu, gdzie się znajdował jego krzyk nie przynosił żadnego skutku. Chłopak cały czas z nią rozmawiał. Riven nie mógł się ruszyć. Gdyby tylko miał taką możliwość z pewnością rozerwałby na strzępy tamtego mężczyznę. Niestety, specjalista okazał się bezradny. Czuł, że zaraz pęknie mu serce. Później zobaczył Musę i tego chłopaka gdy zostali na osobności. Wsiedli do wehikułu, pojechali do Magix i weszli do pizzerii. Całą drogę rozmawiali. Musa wyglądała jakby zaznała prawdziwego szczęścia. Riven był pewien, że już o nim nie myśli, że ona i on to już historia. Finał miał jednak dopiero nastąpić. Para przebywała w lokalu już od dłuższego czasu. Musa ze swoim nowym chłopakiem ciągle rozmawiała. Powierzała mu swoje sekrety, obawy i mówiła dużo o sobie. Chłopak odwdzięczał się tym samym. Wyglądali, jakby byli dla siebie stworzeni. W pewnej chwili oboje wstali i zaczęli się namiętnie całować. To był już ostateczny cios dla Riven’a. Znowu zaczął drzeć się w niebogłosy i ponownie bez skutku. Nadal nie mógł się ruszyć, ale pomimo tego faktu poczuł jak uginają się pod nim kolana. Upadł na ziemię, pogrążony w swoim smutku. Nie potrafił wstać. Stało się to dla niego niemożliwe. Udało mu się natomiast zerknąć na Musę z jej nowym chłopakiem. Cały czas całowali się, aż w końcu przestali. Riven’owi łzy spływały po policzkach. Musa wtuliła się w chłopaka.

— Ty jesteś moim jedynym szczęściem, kocham cię — powiedziała. Riven już nie mógł się po tym pozbierać.

— I ja ciebie również, Muso — dodał od siebie chłopak i przytulił ją mocniej.

Magik cały czas leżał i ciągle płakał. Miał nigdy tego nie robić. Tak sobie wmawiał przez tyle lat, że nie może. Teraz to jednak nie miało już znaczenia. Nie mógł się pozbierać. Stracił kontakt z tamtym światem i wrócił do rzeczywistości. Wiele mu to nie pomogło. Ciągle walczył z tym co zobaczył. Powoli i cicho poszedł do pokoju magików i położył się do łóżka. Zasnął koło trzeciej w nocy.

Roxy obudziła się około wpół do czwartej. Słyszała kroki na dworze. Potem usłyszała pukanie do drzwi wejściowych chaty. Podobnie jak reszta nie spodziewała się wizyty gościa w środku nocy. Czarodziejka wstała z łóżka i wyjrzała przez okno. Nikogo tam nie zobaczyła. Drzewa tylko falowały na wietrze. Na dworze wszystko wyglądało bardzo ponuro, szaro. Jakby drzewa wcale nie były zielone, tylko szaro—zielone. Widoczki z okna o tej porze do najpiękniejszych nie należały. Roxy wróciła do łóżka. Nagle usłyszała trzask którychś ze drzwi wewnątrz domu. Teraz zaczęła bać się jeszcze bardziej. Wskoczyła błyskawicznie do łóżka i schowała się pod kołdrę. Trzęsła się cała ze strachu. Chwilę potem usłyszała jak drzwi do pokoju w którym przebywa, otwierają się powoli. Wyjrzała spod kołdry. Drzwi od razu gwałtownie się zamknęły. Obudziło to Verę i Izę, ale obydwie były tak zaspane, żeby wkrótce znowu usnęły. Pewnie pomyślały, że to przeciąg zamknął drzwi. Roxy odnosiła wrażenie, że ktoś stoi nad jej łóżkiem. Bardzo się bała. Serce biło jej jak szalone. Myślała, że zemdleje. W końcu zasnęła pod kołdrą. Więcej dźwięków już nie słyszała.

W końcu nastał ranek. Każdy wstał o różnej porze, ale o godzinie dziesiątej wszyscy byli już po śniadaniu i gotowi do akcji. Bloom ponownie zebrała wszystkich w jednym pokoju i przedstawiła plan, który udało się wczoraj opracować. Roxy znalazła chwilę, aby opowiedzieć wszystkim o tym co działo się w nocy.

— Widzisz, Riven? Należało szanować zmarłych. Teraz Roxy musiała przeżyć noc z duchem przez ciebie — powiedział Brandon.

— Co ja mogę teraz zrobić? Nie pomyślałem. Przepraszam, Roxy. Znajdę jakiś sposób, aby przeprosić tego ducha. Zresztą, nie mam wyboru — słowa Riven’a zaskoczyły wszystkich. Każdy myślał, że specjalista wymyśli masę wymówek czemu to nie on, ale tak nie zrobił.

— Dobrze. Może pójdę z tobą do miasta? — zaproponował Nabu. — Na pewno jest tam kościół i może uda ci się pozbyć tego ducha, gdy się wyspowiadasz.

— Niech będzie. Chodźmy tam i miejmy to już za sobą. — Nabu i Riven kierowali się już do wyjścia. Musa zatrzymała Riven’a na chwilę.

— Riven, co ty takiego zrobiłeś? Nic nie rozumiem — mówiła Musa.

— Teraz nie mam czasu na wyjaśnienia. Ważne, żebym pozbył się tego ducha — odpowiedział wymijająco.

— Dlaczego ty taki jesteś? Nie możesz zostać jeszcze 15 minut? Przecież świat się nie zawali przez to!

— Wyjaśnię ci wszystko. Dowiesz się o tym pierwsza ze wszystkich czarodziejek, obiecuję. — Riven położył swoje dłonie na jej barkach i mówił jej prosto w oczy.

— A pozwolisz, że pójdę z tobą i Nabu?

— Tak. Proszę, chodź z nami — powiedział z uśmiechem. — Ze mną. — dodał po chwili.

Winx musiały iść bez Musy, Riven’a i Nabu. Nie każdy był jednak potrzebny, aby iść po kryształ, więc nie stanowiło to problemu. Wkrótce wszyscy rozeszli się. Po trochę dłuższym czasie Riven, Musa i Nabu dotarli już do miasta. Korzystając z okazji, Riven opowiedział Musie co zrobił w lesie poprzedniego dnia. Nabu pełnił natomiast rolę przewodnika. Pytał przechodniów, gdzie może znaleźć kościół. Szybko zdobył potrzebne informacje. Upłynęło parę minut i wszyscy trafili już do kościoła. Riven udał się sam do księdza i opowiedział co przewinił. Ten wyglądał na zmartwionego. Pożyczył mu swój modlitewnik i kazał iść przed ołtarz i powiedzieć modlitwy, które mu wskazał. Riven przyjął to do wiadomości. Zrobił co mu kazano i wrócił do księdza. On natomiast wydał mu kolejne polecenie. Riven musiał zostać godzinę na mszy świętej. Mało tego, nie mógł siedzieć sobie z tyłu razem z Nabu i Musą. Musiał zostać w pierwszym rzędzie. Po paru minutach msza rozpoczęła się. Riven nie wiedział za bardzo jak się zachowywać w kościele. Patrzył co robią inni i powtarzał ich ruchy i słowa. Czasem ktoś na niego dziwnie spojrzał, ale on to ignorował. Musa i Nabu nie zwracali na siebie uwagi innych. Doskonale wiedzieli jak zachować się w takim miejscu. Msza trwała dla Riven’a całą wieczność, ale to nie był koniec. Ksiądz nakazał, aby poszedł do spowiedzi. Mężczyzna mógł skorzystać z formułki i tak też uczynił. W czasie spowiedzi głupio się czuł wypowiadając kolejne grzechy. Znalazł ich całkiem sporo. Spowiedź potrwała 10 minut. Ostatnią już rzeczą, którą musiał zrobić, była półgodzinna modlitwa przed ołtarzem. Riven miał dość, ale mimo to znowu poszedł z modlitewnikiem do ołtarza, uklęknął i wypowiadał zadane modlitwy. Starsze osoby przebywające wtedy w budynku przyglądały mu się ze zdziwieniem. Specjalistę to drażniło, ale on skupiał się na swoim zadaniu. Około godziny pierwszej całe tortury skończyły się. Wszyscy opuścili kościół. Riven musiał zrobić jeszcze tylko jedną rzecz, czyli wrócić tego samego dnia tam gdzie obraził zmarłych i przeprosić ich w modlitwie. Mężczyzna postanowił jednak zająć się najpierw czymś innym.

— Nabu, jeżeli chcesz to idź już do naszej chaty. Dziękuję za pomoc. Bez ciebie kiepsko by to mogło wyglądać — przyznał Riven.

— Nie żartuj! Świetnie byś sobie poradził. Jestem tego pewien! Słuchajcie, ja jeszcze rozejrzę się po tym mieście. Fajnie tu. Może dowiem się czegoś ciekawego i spróbuję jedzenia w tych tawernach. Bywajcie! — powiedział Nabu i poszedł.

Riven i Musa udali się do małego parku w miasteczku i zajęli tam jedną ławkę. Specjalista opowiadał w żartobliwy sposób jakie to miał uczucia będąc miał w kościele. Musa nawet nie pamiętała kiedy miała okazję tak się pośmiać. Z chęcią słuchała go cały czas. Uśmiechała się do niego. Mężczyzna poczuł się tak, jakby zaczął życie na nowo. Miał wrażenie, jak gdyby wszystkie jego zmartwienia i problemy zniknęły. Jakby stał się nowym, lepszym człowiekiem.

— Muso, chciałbym tobie powiedzieć, że jesteś dla mnie fantastyczną dziewczyną. Tyle lat czułem się samotny. Nie zdawałem sobie jednak sprawy, że moje prawdziwe szczęście przez kilka ostatnich lata było tak blisko mnie. Jesteś najważniejszą osobą w moim życiu. I wiem, że mogę tobie ufać.

— Riven, tak bardzo się zmieniłeś przez ostatnie lata. Teraz i ja wiem, że ty jesteś dla mnie jedyny. Być może to zabrzmi głupio, ale kiedyś... Kiedyś nie miałam odwagi tobie tego powiedzieć. Bałam się, że mnie odrzucisz. Teraz wiem, że tego nie zrobisz. — Riven słuchał z uwagą tego, co mówi Musa. Był zły na siebie, że sprawiał kiedyś wrażenie takiego człowieka.

Obydwoje wstali i zaczęli okazywać sobie uczucie, które skrywali już tyle czasu. Zaczęło się całkiem nieśmiało, ale potem przybrało na sile. Riven był teraz w siódmym niebie. Już nic innego nie liczyło się dla niego bardziej w życiu niż chwila, którą właśnie przeżywał. Wyznał Musie, że ją kocha. Ona zrobiła to samo. Jeszcze usiedli na godzinę na ławce. Musa opowiadała Riven'owi swoje przemyślenia. Mężczyzna zgadzał się ze wszystkimi. Zobaczył w niej jeszcze lepszą osobę niż kiedyś znał. I dokładnie tak samo działo się w przypadku niej. Mężczyzna mógł nareszcie komuś powiedzieć o tym co go męczyło, o swoim zdaniu na temat wielu rzeczy. Musa dowiedziała się przez tę godzinę więcej o Riven'ie niż jego koledzy, specjaliści przez tyle lat pobytu z nim w Czerwonej Fontannie.

Około godziny czwartej po południu wszyscy stali przed chatą w lesie. Czarodziejkom udało się w miarę łatwo zdobyć kryształ. Riven natomiast zdążył już przeprosić zmarłych. Nabu popytał obywateli miasta o chatkę w środku lasu, którą dostali. Dowiedział się między innymi, że w tym domu zmarła jedna osoba. Był to ponoć człowiek zamknięty w sobie. Nie lubił rozmawiać z innymi ludźmi. Ograniczał się do absolutnego minimum. Według plotek stracił kiedyś osobę na której bardzo mu zależało. Nie potrafił pokazać swojego uczucia i ktoś go wyprzedził. Kobieta, która niegdyś coś do niego czuła zapomniała o nim. Trafiła na kogoś z kim świetnie się dogadywała. Miała z tą osobą wspólny język. Mężczyzna, który mieszkał w tamtej chacie, widział ponoć całkiem przypadkowo ich spotkanie w karczmie. Po tym co zobaczył wrócił do swojego domu i tam pogrążył się w rozpaczy. Z tego co wiadomo wychodził czasem w nocy, aby przejść się po lesie. Widział go jeden z drwali. Wracał bardzo późno. Często cierpiał na bezsenność, a już zwłaszcza po tym jak stracił osobę, która była mu kiedyś najbliższa. Mieszkańcy jednak nie wiedzieli co on robił w czasie bezsenności. Pozostały tylko przypuszczenia, że siedział przy kominku i wpatrywał się w ogień...

---

Dodam, że od teraz, aby komentować bloga, trzeba mieć konto. Dlaczego? Cóż, chciałbym lepiej wiedzieć, kto mnie komentuje. No i wyklucza to możliwość podszywania się.

Pewnie część z Was interesuje, jak tam u mnie w nowej szkole? Mogę to napisać krótko — wspaniale. Nauka wprawdzie będzie ciężka, ale klasa jest super za to. :D

Bywajcie!

Rozdział 23 - Naprawić błędy

---

Nasi bohaterowie znaleźli już magiczny kryształ. Po wypełnieniu obietnicy mogli pożegnać Levisa i wyruszyć z powrotem do Magix'u.

Wkrótce wielki statek magików wylądował na dziedzińcu Alfei. Wszyscy wyszli na zewnątrz. Czarodziejki cieszyły się, że są już w domu. Tak, Alfea stała się ich domem. To nie ulega wątpliwości. Brandon mógł zdjąć wisiorek z kryształem. Wcześniej nie mógł tego zrobić, ponieważ przedmiot straciłby swoje magiczne właściwości. Po około dwóch minutach pojawiła się dyrektorka szkoły. Ucieszył ją widok przybyszy.

—Witajcie, Winx i specjaliści! — zawołała z daleka a oni również ją przywitali. — Hmm... Widzę, że wasza misja powiodła się. Doskonale — dodała po tym jak zobaczyła, że Brandon przekazuje wisiorek Bloom.

— Tak, przyznam, że mieliśmy pewne komplikacje, ale w końcu nam się udało — oznajmiła rudowłosa z ulgą w głosie.

— Jak tam Roxy? — zapytała Layla.

— Obecnie pewnie szykuje się do snu. Zaraz nadejdzie północ. Muszę wam jednak powiedzieć, że ta wróżka naraziła Czerwoną Fontannę na niebezpieczeństwo. Potajemnie wymknęła się z Alfei, aby spotkać się z jakimś Ottem. Złamała mój zakaz. Myślę już nad tym, aby stosownie ją ukarać — opowiadała Faragonda. Nie spodziewała się takiego numeru po Roxy. Nie chciałaby, aby taka sytuacja ponownie miała miejsce.

— Naprawdę? Żeby Roxy łamała zakazy? Jeszcze dziś z nią porozmawiam! — obiecała Bloom

— A może po prostu nie znałyśmy jej od tej strony i należy jej się trochę dyscypliny? — zasugerowała Tecna.

— Nie przesadzaj, proszę — odezwała się Flora. Słowa przyjaciółki zaskoczyły ją trochę.

— Ja się zgadzam z Tecną! Wiedziałam, że ta mała nie jest wcale taka idealna i tylko idealną udaje! — wtrąciła swoje zdanie Stella. Nie spodobało się jej przyjaciółkom.

— Wiecie co? Ja kojarzę tego Otta. Przecież on chodzi w wakacje na treningi tak jak my, prawda? — spytał Brandon.

— Powinieneś otrzymać złoty medal za spostrzegawczość, wiesz? — odpowiedział pytaniem Riven.

— Nie mogłeś po prostu powiedzieć "tak"? — zapytał Timmy.

— Nie kłóćcie się teraz. Późno jest, a Bloom chciała jeszcze zamienić słowo z naszą czarodziejką zwierząt. Na kolejną planetę możemy wyruszyć jutro po południu — mówiła Layla.

— Ok. My się zbieramy. Może uda nam się pogadać z tym specjalistą z którym spotkała się Roxy. Bywajcie! Do zobaczenia jutro! — Timmy pożegnał czarodziejki. Reszta magików zrobiła to samo. Następnie wszyscy rozeszli się.

Roxy miała już zgasić światło i iść spać, jednak a usłyszała pukanie do drzwi a potem głos Bloom.

— Śpisz już? — zapytała czarodziejka. Roxy otworzyła jej drzwi.

— Mogłabyś ze mną porozmawiać? — zapytała wchodząc do pokoju

— Myślę, że znajdę jeszcze chwilę. Więc, o co chodzi?

— Chciałam przekazać, że nasza misja zakończyła powodzeniem. Mamy już jeden magiczny kryształ...

— To świetnie! Ani chwili nie wątpiłam, że wam się uda.

— Ja natomiast jestem zawiedziona twoim postępowaniem. Dowiedziałam się niedawno czegoś od Faragondy. Ponoć opuściłaś tereny Alfei. Dyrektorka przecież postawiła zakaz, nieprawdaż?

— Wiem, wiem. Ale ja musiałam wyjść... musiałam iść do... Do kogoś, o! Rozumiesz, prawda?

— Do tego specjalisty, którego poznałaś? Nie dało się tego zrobić później, gdy już będzie bezpiecznie? Nie mogłaś zapytać o numer telefonu do niego? Choćby Sky'a? Przecież musisz przebywać tutaj dla twojego i innych dobra!

— Cóż, pewnie nie zrozumiesz czemu chciałam się spotkać z nim tak szybko, więc oszczędzę niepotrzebnej gadaniny.

— Ja? Nie zrozumiem? Znasz mnie tyle czasu! Tak czy owak... Rozmawiałaś z tym magikiem?

— Rozmawiałam. W końcu, po to poszłam do Czerwonej Fontanny, prawda?

— Owszem. Ciekawi mnie jeszcze jedna rzecz. Jak zareagowali uczniowie tamtej szkoły na twój widok? Z tego co wiem, Saladin uzgodnił ten zakaz z Faragondą, więc nie powinnaś zostać nawet wpuszczona do Czerwonej Fontanny. Jak ty to zrobiłaś?

— Nieważne — palnęła po prostu Roxy. Nie chciała powiedzieć, że Sky jej pomógł.

— Jak to? Dlaczego chcesz coś przede mną ukryć? — Bloom była zdziwiona zachowaniem Roxy.

— To moja sprawa. I nie muszę ci nic wyjaśniać.

— Dlaczego tak ciężko tobie powiedzieć?

— Daj mi spokój! Czemu się tak uczepiłaś?! Świat się zawali, jeśli nie dowiesz się wszystkiego?! Przecież nic złego się nie stało! Nie traktuj mnie jak małe dziecko! Mam już przecież 16 lat, no nie? — zdenerwowała się. Bloom zrobiło się przykro, że została tak potraktowana przez młodą czarodziejkę. Nie chciała już dzisiaj nawet próbować wyciągnąć informacji od Roxy.

— Rozumiem, wyjdę. Dam ci spokój. Może jesteś zmęczona i jutro ze mną normalnie pogadasz. Będzie trzeba jeszcze zamienić słowo z Ottem, twoimi przyjaciółkami i ze wszystkimi osobami na które mogłaś się natknąć w szkole magików.

— Nie waż się nawet! Bo gorzko tego pożałujesz! — Roxy wściekła się wcale nie na żarty, a jej głos był pełen jadu. Czarodziejka zwierząt poczuła nawet przypływ mocy, jakby stała się gotowa do ataku.

— Przyjdź do mnie jutro rano i postaraj się wszystko wyjaśnić. Nawet to twoje dzisiejsze zachowanie. Masz całą noc, aby sobie wszystko przemyśleć. Dobranoc — powiedziała Bloom i wyszła. Roxy siedziała cicho. Chwilę potem położyła się spać. Była pod wpływem emocji, więc nie zdawała sobie sprawy, że przegięła swoim zachowaniem. Mimo wszystko szybko usnęła.

Bloom w tym samym czasie szła sobie powoli korytarzem, oświetlonym przez światło księżyca w pełni, do gabinetu dyrektorki. Zachowanie Roxy w stosunku do niej skrzywdziło ją, ale Bloom nie bałaby się podjąć działań, o których jej mówiła. Mogłaby zresztą zrobić o wiele więcej. W końcu jest nauczycielką i ważną dla Faragondy osobą. W ostateczności potrafiłaby doprowadzić do wyrzucenia dziewczyny z Alfei.

— Witaj, Bloom! Rozmawiałaś z Roxy? — zapytała Faragonda zaraz po tym, jak czarodziejka weszła do gabinetu.

— Tak, ale ku mojemu zdziwieniu nie zostałam mile potraktowana. Na początku było dobrze, ale gdy chciałam dowiedzieć się jak weszła do Czerwonej Fontanny stała się niemiła. Nie wiem czemu nie chce mi powiedzieć wszystkiego.

— To trochę zaskakujące. Ja z nią porozmawiałam zaraz po tym jak wróciła. Wyglądała na trochę nieobecną. Mogłam spytać jej jak się dostała do szkoły magików, ale wyleciało mi z głowy. Ona chyba się zakochała w tamtym specjaliście. Masz jakiś pomysł, aby się czegoś więcej dowiedzieć?

— Mogę popytać Verę, Izę, Otta i jeszcze parę innych osób. To przecież tylko kwestia czasu nim się dowiem. Mówiłam jej, że może mi jeszcze jutro rano wszystko wyjaśnić. Zobaczymy czy przyjdzie i wyśpiewa całą prawdę.

— Dobrze. Wiedz, że jeżeli tylko będziesz potrzebowała pomocy to możesz liczyć na moje wsparcie.

— Dziękuję. Pójdę już. Chce mi się spać. Dobranoc.

— Dobranoc, Bloom.

Czarodziejka smoczego płomienia wróciła do swojego pokoju. Jej przyjaciółki pytały czego się dowiedziała od Roxy. Bloom natomiast odparła, że być może jutro wszystko się wyjaśni. W łóżku myślała jeszcze trochę nad zachowaniem Roxy. Tłumaczyła je jej zmęczeniem i uczuciem do tego magika. Normalnie nigdy by się tak do niej nie odezwała. Musiała jednak przyznać, że słowa Stelli o Roxy, które usłyszała na dziedzińcu nabrały więcej prawdy. I nie chodziło tu już tylko o tę noc. Ta młoda czarodziejka często wychodziła kiedy i gdzie chciała. Bloom tylko cieszyła się, że nie było z nią Stelli gdy rozmawiała z Roxy. Pewnie rozerwałaby ją na strzępy za ten wyskok. Tej nocy rudowłosa była wyczerpana i szybko zasnęła.

Poranek nastał dosyć szybko. Roxy obudziła się najwcześniej ze wszystkich w Alfei. Panowała cisza jak makiem zasiał, a pierwsze promienie słońca padały na jej twarz i kołdrę. Czarodziejka zdawała sobie sprawę z tego, że niesprawiedliwie zachowała się w stosunku do Bloom. Uświadomiła sobie również, że jej obietnice można rozbić o kant, za przeproszeniem, tyłka, bo nie dotrzymywała ich. Czuła, że jej świat obrócił się o 180 stopni. Tyle złego ostatnio zrobiła, ale mimo tego faktu chciała spróbować jeszcze tego dnia naprawić popełnione błędy. Nie tracąc czasu wstała i ogarnęła się. Później wyszła z pokoju i udała się do przyjaciółek, Very i Izy.

— Witajcie dziewczyny! — powiedziała głośnym i szczęśliwym głosem po tym jak otworzyła drzwi bez pukania.

— Ach, wcześniej się nie dało? — spytała Vera, której niezbyt spodobała się pobudka.

— Wiem. Wybaczcie, że tak wcześnie. Chciałabym wam podziękować za to, że zawsze mi pomagacie. Zawsze mogę na was liczyć. Pamiętajcie, że wy na mnie również możecie — mówiła.

— Nie dziękuj. Przecież tak robią przyjaciółki — powiedziała Iza, która też się obudziła.

— Dzisiaj muszę przeprosić Bloom i Faragondę... ale zwłaszcza Bloom. Źle ją wczoraj potraktowałam. Byłam zmęczona i miałam w głowie tyle myśli. Trzeba jej wszystko wyjaśnić — stwierdziła.

— Nie spodziewałabym się po tobie, że źle potraktujesz Bloom.

— Ona zawsze jest taka miła. No i należy do grona nauczycielek. Wiesz chyba, że ma świetny kontakt z dyrektorką? Gdybyś na przykład stanowiła zagrożenie, ona miałaby wpływ na decyzję o wydaleniu ciebie ze szkoły — słowa Very trochę przestraszyły czarodziejkę zwierząt.

— Jednak Bloom nie podjęłaby takiej decyzji — oznajmiła Iza

— Racja. Podałam tylko przykład — wytłumaczyła.

— Prawda, dziewczyny. Nie przeproszę jej jednak dlatego, że boję się wydalenia. Ja rozumiem mój błąd i chcę go naprawić. Dobra, lecę. Na razie! — powiedziała i wyszła.

Czarodziejka przeprosiła najpierw dyrektorkę, ale nie mogła szybko opuścić gabinetu, ponieważ przyszła Gryselda. Nie miała wyboru i musiała zaczekać całą godzinę lekcyjną. Był to czas poświęcony na wyjaśnienie jak źle mogły skończyć się jej wybryki w kilkudziesięciu wariantach. Część z nich zamieszczam poniżej.

— Mogłaś zostać porwana! I kto wie co by z tobą robili czarownicy z Czarnego Kręgu!

— Gdybyś została przyłapana w Czerwonej Fontannie to właśnie Faragonda miałaby kłopoty, ponieważ ciebie nie upilnowała! A może ty chcesz źle dla dyrektorki? Może powinniśmy trzymać cię w klatce i traktować jak nieposłuszne zwierzę? Chcesz tego?

— Jakby się nie dało zadzwonić do tego chłopaka. Przecież powiedziałaś, że Sky chciał ci dać go do telefonu!

— Odnośnie powyższego punktu. Ten Sky też będzie miał kłopoty. Już ja tego dopilnuję!

— To nie był twój pierwszy wybryk, panienko. Zostaniesz stosowanie ukarana!

— Same przeprosiny nie sprawią, że unikniesz kary. Znajdę tobie karę. Możesz być tego pewna.

— Zastanawiam się, czy nie zrobić monitoringu w twoim pokoju...

— Co?! — przerwała dziewczyna.

— Jakim prawem mi przerywasz?! — Griselda zbliżyła tak gwałtownie swoją twarz do twarzy Roxy, że okulary jej zleciały. Roxy oberwała nimi, ale starała się zachować spokój. Kobieta założyła okulary z powrotem.

— W najgorszym wypadku mogłaś nawet zginąć. Kto wie co czai się w tych lasach?

Roxy miała wrażenie, że Griselda nigdy nie skończy, aż w końcu gdy Faragonda uznała, że dziewczyna już zrozumiała, mogła wyjść z gabinetu i udać się do Bloom. Na początku nie wiedziała jak zacząć. Nie miała pojęcia czym wyjaśnić swoje naganne zachowanie tamtej nocy. Po pewnym czasie przeprosiła Bloom i wyjaśniła wszystko ze szczegółami. Od razu jej ulżyło. Rudowłosa czuła się zszokowana, ale i szczęśliwa. Najbardziej zdziwiło ją zachowanie Sky'a. Wkrótce do niego zadzwoniła. Roxy natomiast poszła spotkać się z Verą i Izą.

— Cześć, Sky. Ponoć świetny z ciebie przyjaciel, prawda? — zaczęła Bloom.

— Chodzi o Roxy?

— No a o kogo? Zdajesz sobie sprawę z tego co by się stało, gdyby łowcy czarodziejek dowiedzieli się o tym, że ona się u was pojawiła?

— Możliwe, że to co zrobiłem nie było zbyt mądre. Chciałem jednak, żeby Roxy mogła pogadać z tamtym magikiem. Bardzo jej zależało.

— I pogadała?

— Owszem. Nie wiem dokładnie na jakie tematy rozmawiali, ale wyglądała na bardzo szczęśliwą gdy wracaliśmy — stwierdził Sky.

— Ok. Dobrze, że nic złego się nie stało. Roxy wprawdzie wczoraj brzydko się zachowała gdy rozmawiałyśmy, ale dzisiaj wszystko wyjaśniła i przeprosiła. Tylko nie pomagaj jej więcej w takich sprawach, proszę.

— Ok. Udało wam się zdobyć magiczny kryształ?

— Tak. To była naprawdę nienormalna przygoda.

— Opowiesz mi ją ze szczegółami?

— No pewnie, ale dopiero wtedy gdy tu przyjdziesz.

— Kogo zabieracie na następną podróż?

— Myślę, że wszystkich. Może weźmiemy jeszcze Otta i Roxy?

— Otto jeszcze nie zdążył wypocząć, więc nie poleci z nami.

— To zabierzemy jeszcze przyjaciółki naszej czarodziejki zwierząt.

— Dobra, lecę na śniadanie. Zobaczymy się wkrótce!

— Trzymaj się, skarbie. — Bloom rozłączyła się. Wkrótce razem z innymi czarodziejkami też poszła na śniadanie. W czasie posiłku udało się znaleźć trochę czasu, aby uzgodnić między sobą plany co do następnej podróży.

Dochodziło już popołudnie. Specjaliści przybyli do Alfei. Roxy i jej przyjaciółki ucieszyły się na wieść o tym, że Winx chcą je zabrać na kolejną wyprawę. Wszyscy już stali na dziedzińcu. Bagaży dużo nie było. Całe przygotowania do podróży trwały krótko. Najlepsze w tym wszystkim okazało się to, że Faragonda nawiązała kontakt z mieszkańcami planety na którą się wybierają. Udało jej się załatwić sporą chatkę w lesie, więc czarodziejki i specjaliści dostaną tymczasowy dom. Oczywiście zostało uzgodnione, że wszyscy pozostaną czujni. W końcu nie znają do końca intencji tamtejszych ludzi. Wkrótce każdy znalazł się na pokładzie wehikułu. Statek wzbił się w powietrze i odleciał na planetę Trilis.

---

Wakacje, które jeszcze tak niedawno się zaczęły, kończą się. Strasznie szybko leci ten czas. Chciałbym jeszcze jeden miesiąc wolnego, ale mogę tylko pomarzyć. ;p A tak na poważnie, to pora już wziąć się do pracy i zacząć pracować nad ocenami. Wrzesień tuż tuż. Myślicie pewnie, że cieszę się z rozpoczęcia roku? Powiem, że po części, tak i po części, nie. Z jednej strony, koniec tej wolności, ale z drugiej, początek pierwszego roku w technikum. Może być ciekawie. :) Jednak pracy to ja będę miał sporo. Nie wiem, czy będę mógł w miarę regularnie coś tutaj napisać. Ale nie warto martwić się przyszłością, prawda? :D

Trzymajcie się!

Rozdział 22 - Cicha rakieta

Roxy miała już okazję porozmawiać ze swoim wybawicielem, Ottem. Chłopak okazał się naprawdę miły i jej zdaniem przystojny. Niestety, strażnicy Czerwonej Fontannny, którzy wcześniej wpuścili czarodziejkę zwierząt i księcia Heraklionu zauważyli podstęp i dziewczyna nie mogła za długo porozmawiać z magikiem.

Jednakże,w tym samym czasie, doszło do innego zaskakującego zdarzenia. Na planecie Ellmere przebywała trójka specjalistów — Brandon, Riven, Timmy i większość czarodziejek — Bloom, Stella, Musa, Tecna i Layla. Przybyli, aby zdobyć jeden z magicznych kryształów. Nie wszystko poszło zgodnie z planem. Zarządca małej mieściny nie zamierza im pomóc za głupi wybryk w ich pokoju w ratuszu. Wynika z tego to, że nasi bohaterowie muszą radzić sobie sami.

Wszyscy weszli do świątyni. Schody na dół okazały się całkiem długie co musiało oznaczać, że właściwa część obiektu znajduje się głębiej pod ziemią. Po niedługim okresie czasu każdy znalazł się już na dole. Niezbyt duże pomieszczenie delikatnie oświetlały pochodnie na ścianach. Samo wnętrze przypominało rzeczywiście świątynię. Ściany miały kolor żółto—brązowy. Specjaliści i czarodziejki musieli szukać magicznego kryształu na własną rękę, dlatego nie tracili cennego czasu i zaczęli eksplorować pomieszczenie. Po kilku minutach wszyscy spotkali się przed jakimiś wrotami.

— Co o tym sądzicie? Myślicie, że za tymi drzwiami jest to czego szukamy? — zapytała Bloom towarzyszy.

— To bardzo prawdopodobne. Zbadaliśmy to miejsce wystarczająco dokładnie, aby móc stwierdzić, że to za tymi drzwiami jest ten kryształ. — Timmy był pewny tego, co mówił. Brandon natomiast postanowił, że weźmie się do roboty. Spróbował normalnie otworzyć drzwi.

— Wygląda na to, że tak łatwo się nie dostaniemy do środka — oznajmił po nieudanej próbie

— Ciężko nie zauważyć — palnęła Stella, która ciągle miała mu za złe jego wybryk.

— Hmm... Spójrzcie na te drzwi! Tu jest dziurka na klucz pod tą klamką! — Layla podzieliła się swoim odkryciem.

— Rzeczywiście, Laylo. Dziwne, że tego nie zauważyłam wcześniej. — Rudowłosa przyjrzała się dokładniej wrotom.

— Tylko nie otworzymy sobie przejścia, bo klucza nie mamy. To by było za proste. Tak zwyczajnie wejść do świątyni i zwinąć to czego szukamy. Potem wyjść jak gdyby nigdy nic — mówił Riven.

— Miejmy nadzieję, że właścicielem tego klucza nie jest Levis. Chyba by nam go nie dał, prawda? — spytała Musa.

— Zaraz, ale on chciał nam pomóc. Możliwe, że należy do niego. Wygląda na to, że mamy teraz niemały problem. Ale czy jest inne wyjście niż pójść do niego i przeprosić ładnie na kolanach? Nie, nie ma. — Bloom zaczęła się martwić. Czasu naglił, a łowcy czarodziejek mogli knuć niecny plan. Zwróćmy tutaj uwagę na to, że gdyby nie żart Brandona o poranku, los mógłby się potoczyć zupełnie inaczej, nieprawdaż?

— I pomyśleć, że to wszystko to moja wina. Stello, przepraszam cię. Zachowałem się jak zwykły i nieodpowiedzialny dzieciak. Mój wybryk był żałosny. I zrozumiem jeżeli mi nie wybaczysz. Masz do tego prawo. Ja bym sobie nie przebaczył gdybym był tobą. — Brandon w końcu zrozumiał swój błąd. Miał głęboko w sercu nadzieję, że pomimo błędu który popełnił, Stella uzna jego przeprosiny.

— Hmm... Cóż, jesteśmy tylko ludźmi, ale to nie tłumaczy twojego czynu. Pamiętaj o tym. Brandonie, sądzę że po twoich szczerych przeprosinach mogę ci wybaczyć. Chciałabym, aby taka sytuacja już nigdy się nie powtórzyła, ale to już zależy od ciebie. Tak czy owak, wybaczam tobie, skarbie. — Słowa Stelli stały się dla jej chłopaka zbawieniem. Brandon uszczypnął się, ponieważ obawiał się, że to nie dzieje się naprawdę.

— Stello, dziękuję. Obiecuję, że już nigdy nie zrobię tobie żadnego głupiego kawału — powiedział.

— Przykro mi, że wam przerywam jakże tę piękną rozmowę, ale halo! Trzeba udać się prędko do Levis’a! No chyba, że wolicie tutaj zostać. Rozpalę wam ognisko, chcecie? — Tecna zwróciła uwagę pogodzonej parze. Wszyscy inni natomiast wiedzieli co trzeba zrobić i kierowali się do wyjścia. Jednak nagle stało się coś, czego nikt ze zgromadzonych w świątyni by się nie spodziewał.

— Witajcie, kochani! — W świątyni rozległ się znienacka potężny głos zarządcy mieściny. Tak, tym razem Levis pokazał na co go naprawdę stać. Wydarł się głośniej niż wtedy w ratuszu. Jego głos musiał być słyszalny jeszcze poza świątynią. Nasi bohaterowie prawie zeszli na zawał. No wyobraźcie sobie tylko. Jesteście w jakimś pomieszczeniu i wychodzicie z niego w ciszy i tutaj nagle BOOM! Jakby rakieta wystrzeliła, ale ciszej. Przepraszam, poniosło mnie. Dobra, wracamy na miejsce wydarzeń.

— Rany, jak chciał nas pan wystraszyć na śmierć to wystarczyło wrzucić tu bombę i byłoby po problemie. — Niespodzianka ze strony przybysza nie okazała się dla Riven’a miłym doświadczeniem.

— Riven, przestań. Proszę cię. To jest nasza jedyna szansa — odezwała się do niego Musa szeptem.

— Przepraszam, poniosło mnie, ale to ty masz rację, kotku — odpowiedział dyskretnie.

— Nie miałem na celu wystraszyć was — stwierdził zarządca.

— Ale udało ci się, kochaniutki — powiedział w myślach Riven.

— Przyznam jednak, że wy też mnie wystraszyliście w ratuszu — mówił dalej.

— Ah. I pewnie chciał się odegrać, spryciarz — pomyślał znowu magik. Musa domyśliła się, że Levis działa mu na nerwy

— Chciałbym pana bardzo przeprosić. Bo... To wszystko... To całe zamieszanie... To jest moja wina. Ja wylałem na Stellę kubeł z zimną wodą i potem wszystko się zaczęło — opowiadał Brandon. Jego wyraz twarzy mówił, że przykro mu z zaistniałej sytuacji.

— Dobrze, wybaczam ci. Wiecie, ciężko mi będzie wytłumaczyć całe zajście obywatelom miasta. W każdym razie, znajdę jakąś wymówkę.

— My wszystko wyjaśnimy obywatelom. To wina jednej osoby z naszej drużyny, ale wszyscy poniesiemy konsekwencje — oznajmiła Bloom. Riven spojrzał się na nią i szczęka mu opadła po tym jak usłyszał co powiedziała

— Ok. Myślę, że to uczciwy układ. Słuchajcie, zdaję sobie sprawę z tego, że nie mogę utrudniać wam ratowania magicznego wymiaru. Gdyby łowcy czarodziejek dotarli tutaj i zechcieliby zniszczyć moje miasto... Tylko nie myślcie sobie, że ja się wami wysługuję. Nie, to nie jest tak, że wy ratujcie sobie świat, a ja sobie siedzę na tyłku w ratuszu i piję herbatkę z cytrynką. Wiecie, to będzie tak, że... — Levis przywiesił się na moment, a jego słuchacze podśmiewali się cicho. — Wiadomo. Nie muszę wam tego tłumaczyć, bo wyglądacie mi na mądre osoby. Otworzę wam te wrota i uwolnię kryształ. Tak, uwolnię, bo nawet gdybyście byli w posiadaniu klucza to nie moglibyście go ruszyć z miejsca. Takie życie, no nie? — Winxówny i specjaliści znowu mieli ubaw.

— Jesteśmy panu bardzo wdzięczne — powiedziała Bloom z szerokim uśmiechem.

— I ja również, że chcecie po raz kolejny ocalić świat — odpowiedział.

— My ratujemy świat zawodowo. Czyli jak zawodowcy. Niektórzy mają do tego talent, a inni mają talent do siedzenia na tronie prawie cały dzień i wydawania rozkazów. — Riven miał nadzieję, że uciszy tym tekstem Levisa.

— Dokładnie, chłopcze. Tak, masz rację. I dodam też, że cieszę się z tego, że zaliczam się do tej drugiej grupy z tych przez ciebie wymienionych. — Po tych słowach to magik zamilknął.

— Ok, otwórzmy wreszcie te drzwi. — Levis wziął się do pracy. Blask światła, który się wydostał oślepiał przez moment. Mężczyzna uklęknął na ziemi i przez minutę wypowiadał formułkę zapisaną na kartce. Pewnie nie znał jej na pamięć. Musiał mieć już swoje lata, ale z takim głosem jaki ma nadal mógłby śpiewać na koncercie bez mikrofonu. Wkrótce Levis trzymał kryształ wielkości pudełka do zapałek w dłoni. Przykrył go na chwilę drugą ręką i po kilku sekundach odkrył. Od teraz magiczny przedmiot miał już łańcuszek. Levis podszedł do Brandona i powiesił mu go na szyi.

— Ten kryształ pozostanie z tobą przez całą drogę. W Alfei będziesz mógł go zdjąć, lecz jeśli zrobisz to gdzieś indziej to straci swoje magiczne właściwości, pamiętaj! — ostrzegł Levis.

— Dlaczego akurat ja mam go nosić? To zaszczyt, ale... — zaczął Brandon.

— Nie ja o tym zadecydowałem tylko właśnie ten kryształ, chłopcze. On sam wybiera sobie tymczasowego właściciela. Opiekuj się nim dobrze. Zresztą, skoro wybrał właśnie ciebie to znaczy, że z tobą będzie czuł się najbezpieczniej, nieprawdaż? — uśmiechnął się do niego. — Wracajmy już — dodał po chwili.

Wszyscy opuścili świątynię. Nie kierowali się na statek, lecz do miasta. Należało dotrzymać obietnicy złożonej przez Bloom. Dzień ten musiał stać się dla Brandona dniem nadzwyczajnym. Przez niego misja powstrzymania łowców mogła skończyć się niepowodzeniem. Pewne jest, że Brandon nie spuści oka z magicznego przedmiotu. Nie chciałby zaprzepaścić szansy pokonania zła. I kto wie? Może właśnie kryształ to wyczuł w magiku? Pewnie tak.

Niestety, nasi bohaterowie nie mieli kiedy się przespać w ratuszu. Wyjaśnienia i przeprosiny trwały więcej czasu niż mogliby się spodziewać. Późną nocą przy gwieździstym niebie wszyscy weszli na statek i polecieli do Magix.

---

Tak, zdaję sobie sprawę, że bardzo krótki ten rozdział, ale nie mam za dużo czasu. No i wydarzeń zaplanowanych na tę część nie było dużo, więc wyszło, co wyszło. ;p Niedługo wyjeżdżam na dłuższy okres czasu. Nowych notek przez ten czas nie będzie pewnie. Mam jeszcze tyle rzeczy do zrobienia, a tak mało czasu... Wierzę, że ta część spodobała się Wam chociaż trochę. ;) Trzymajcie się i dobrze wykorzystajcie ostatni miesiąc wakacji! :D