Rozdział 73 - Twój sekret znam

Letnie i słoneczne dni niosą ze sobą przyjemne i ciepłe powietrze. Domy świecą pustkami, a ludzie spędzają upojne chwile na świeżym powietrzu. Czas płynie powoli, nikt go nie pogania. To najlepsza pora by się zrelaksować po całym roku wytężonej pracy. Gardenia jest świetnym miejscem by to zrobić — jak uważa czarodziejka Smoczego Płomienia. Bloom zrozumiała, że nie potrzebuje jechać do odległych krajów na wakacje. Rodzinne miasto i bliskość przybranych rodziców w zupełności jej wystarczają.

Pod koniec sierpnia odwiedziła ją Flora. Czarodziejka natury pomyślała, że mogłaby zaopatrzyć Vanessę w trochę unikalnych i cennych kwiatów. Matka Bloom odrobinę niechętnie się na to zgodziła. Zapierała się, jakoby nie było potrzeby, ale w końcu przyjęła ten miły dar. Wobec tego, kwiaciarnia dostała trochę unikalnego towaru "nie z tej Ziemi".

Czarodziejki właśnie wracały ze sklepu Vanessy i pomyślały, że zjedzą obiad w restauracji, tak dla odmiany. Rozmawiały cały czas. Nie zwracały zbytnio uwagi na to, co dzieje się dookoła. W pewnej chwili, sylwetka widoczna z oddali, sprawiła że dziewczyny zamilkły. Bloom pierwsza poznała, że Mitzi się do nich zbliża. Zastanawiała się, jak to jest możliwe, że tak często ją spotyka na swojej drodze (pomijając oczywiście fakt, że nie mieszkają zbyt daleko od siebie).

Tym razem, niezbyt lubiana znajoma Bloom, zachowywała się o wiele inaczej niż kiedyś. Nie wołała do niej z daleka i nie wyglądała, jakby próbowała wywrzeć wrażenie fajnej i lepszej osoby niż w rzeczywistości jest. Jej ubiór stał się trochę bardziej stonowany. "Co z nią?" — pytała się w głowie Bloom. Mitzi pierwsza zaczęła rozmowę zwykłym i niezbyt słyszalnym "cześć". Coś faktycznie było na rzeczy. Rudowłosa obstawiała w pierwszej kolejności na kłopoty finansowe, ale ta myśl rozbiła się błyskawicznie na drobne kawałeczki po konfrontacji z rzeczywistością.

— Bloom, dziewczyny... Powiedzcie mi, proszę, czy wy jesteście czarodziejkami? — spytała tonem wyrażającym chęć poznania czegoś na wzór od lat skrywanej tajemnicy.

— Hej, hej, hej, powoli... Skąd takie pytanie? — Bloom otworzyła oczy szeroko ze zdumienia, lecz jeszcze nie do końca znała jego powód.

— Jestem zwyczajnie ciekawa... Czy to źle? — spytała spokojnie.

— Nie, ale to raczej dziwne. Wiesz, odkąd się znamy, zawsze wyśmiewałaś mnie za styl bycia i za to, że wierzyłam w te "bajki". Chyba miałaś mnie za najmniej normalną osobę na świecie — przypomniała. — Teraz jesteś jakaś... inna — stwierdziła.

— Tak, i to był mój błąd. Okropnie cię oceniałam. Teraz za to przepraszam. Jak patrzę w przeszłość, widzę pokłady mojej bezgranicznej ignorancji. Nie byłaś dziwna. Sądziłam tak dlatego, że cię nie rozumiałam i... nadal tak jest — wyjaśniła. W jej głosie dało się wyczuć sporą dawkę pokory.

— Myślę, że to takie wspaniałe, jak ludzie dostrzegają swoje błędy — dołączyła się do rozmowy Flora. — Ty właśnie tak zrobiłaś. Dobrze to o tobie świadczy. Moim zdaniem, Bloom jako "czarodziejka" to i tak zbyt niesamowite jak na nią, a uwierz mi, znam ją parę ładnych lat. Skąd więc ta myśl o "czarodziejce"? — Flora dołączyła się do rozmowy. Bloom posłała jej bycze spojrzenie, gdy tylko padły słowa "zbyt niesamowite jak na nią". Wtedy ta uspokoiła ją niewerbalnie miną mówiącą "przecież żartuję".

— Możecie uznać mnie nawet za wariatkę, ale zaryzykuję, ponieważ nie mam nic do stracenia. W mojej głowie jest dziwne wspomnienie, że Bloom... i chyba ktoś jeszcze... Jakby, weszłyście do jakiegoś portalu. Pamiętam, jak wtedy pobiegłam za wami i znalazłam się w innym świecie. To naprawdę niesamowite i trudne do opisania uczucie! Hej, ciebie chyba też widziałam! — Mitzi wskazała nagle na Florę palcem. Ta szybko cofnęła głowę do tyłu i otworzyła szerzej oczy.

— Mnie? Niby jakim cudem? — spytała z udawanym niedowierzaniem.

— Chyba miałaś bardzo ciekawy sen, nie sądzisz? — powiedziała Bloom raczej sceptycznym tonem.

— Tak... Może napisz jakąś opowieść o czarodziejkach, bo brzmi naprawdę interesująco — zachęcała Flora.

— Słuchajcie, to nie był tylko sen! Pamiętam to tak, jakby wydarzyło się naprawdę. To coś dużo bardziej realnego niż sen. Poważnie! — upierała się Mitzi.

— Skoro tak, to w jaki sposób wróciłaś do swojego domu z tamtego "świata"? — pytała Bloom.

— Nie wiem, jak to się stało. Mam jakąś lukę w pamięci. Nie potrafię wszystkiego wam wyjaśnić, lecz mam silne przeczucie, że to na pewno nie był tylko sen — trzymała dalej przy swojej wersji Mitzi.

— A może miałaś świadomy sen? Bloom przecież jest dobrą czarodziejką tylko w kuchni — odparła głosem, mającym ostudzić Mitzi, Flora. Rudowłosa puknęła się w myślach w czoło. Gorszego porównania jej przyjaciółka nie mogła już wybrać.

— Przecież Bloom nie potrafi nawet dobrze pokroić marchewki! — trafnie zauważyła Mitzi. Bloom zaintrygowało, skąd ona w ogóle o tym wie. Musiała jednak zostawić sobie refleksje na ten temat na późniejszą porę.

— To prawda, Mitzi. Jestem kiepska w kuchni, a prawdziwą czarodziejką czuję się tylko, gdy czytam te same książki co kiedyś. Dobrze czasem wrócić do rzeczy z przeszłości. Chociaż, z wiekiem i tak przechodzi mi trzymanie głowy w chmurach — naprostowała rozmowę Bloom.

— Naprawdę? Przecież sama mówiłaś mi jakiś czas temu, że jesteś czarodziejką, nie pamiętasz? — drążyła temat.

— Mitzi, ja tylko żartowałam! — zaśmiała się Bloom.

— Dobrze, w porządku. — Mitzi frustrowało już to, że dziewczyny nie chcą się przyznać. — Mam ostatnio masę wolnego czasu. Chciałabym poznać nowe osoby, miejsca. Nuda u mnie, same rozumiecie. Czy nie macie nic przeciwko, żebym spędziła z wami jakiś tydzień? Jeśli będziecie miały potrzebę, by wyjechać gdzieś poza miasto, zrobię to z wami. To jak? — spytała tonem sugerującym propozycję nie do odrzucenia. Faktycznie, nie chciała łatwo odpuścić. Bloom i Flora poczuły się przyparte do muru. Co jej powiedzieć i jak zareagować? Cisza trwała już odrobinę za długo.

— Hej, spytałam was o coś! — napominała się Mitzi.

— Tak, wiesz... Po prostu pierwszy raz ktoś daje nam taką propozycję... — zaczęła Bloom.

— To dla nas coś nowego — dodała słodkim głosem Flora.

— Czyżby? Drogie czarodziejki, nie będę wam bardzo przeszkadzać. Mogę się trzymać trochę na uboczu, jeśli tylko chcecie — odpowiedziała dość uległym tonem.

— Może dasz nam kilka godzin na podjęcie decyzji? — spytała szybko Bloom.

— Godzin?! — wykrzyknęła zdumiona Mitzi.

— Mamy... — zaczęła Bloom.

— ...wolne procesy myślowe! To wszystko — wtrąciła Flora.

— Bez urazy, ale jesteście bardzo dziwne — podsumowała.

Mitzi wkrótce ustąpiła i poszła w swoją stronę. Czarodziejki dostały oczywiście czas do namysłu nad spędzeniem całego tygodnia z niekoniecznie lubianą osobą.

Sytuacja, o której mówiła Mitzi, rzeczywiście miała miejsce i to nawet nie tak dawno temu. Dziewczyna znalazła się wtedy w Magix zaraz po tym, jak Bloom i Stella przeszły przez portal. Mitzi nie chciała wrócić na Ziemię i uciekła do lasu. Poszukiwania zajęły sporo czasu, ale zakończyły się sukcesem. Flora skorzystała z zaklęcia, aby wymazać jej wspomnienia z tamtego dnia. Teraz jednak widać, że coś nie poszło po jej myśli. Żadna z czarodziejek nawet by wtedy nie przypuszczała, że przyjdzie im dalej zmagać się z tym problemem. Zaklęcie, którego użyła wtedy Flora, powinno było na dobre zakończyć tamten rozdział. Tak się jednak nie stało.

Czarodziejki dotarły wkrótce do restauracji. Tam zajęły sobie stolik i usiadły naprzeciw siebie. Nie musiały właściwie nic mówić, ponieważ miały takie samo zdanie na temat propozycji Mitzi. Spędzenie z nią całego tygodnia w ogóle nie wchodziło w grę i należało znaleźć porządną wymówkę lub zniknąć z miasta. W pewnej chwili przyszedł kelner, zostawił posiłek na stole i poszedł do kolejnego stolika.

— Znikajmy z miasta i zostawmy Mitzi samą ze sobą — nalegała rudowłosa.

— Bloom... Przecież doskonale wiesz, że to nie rozwiąże problemu. Jeśli teraz uciekniemy, ona stanie się bardziej dociekliwa. Z pewnością będziesz chciała kiedyś jeszcze wrócić do Gardeni, do rodziny. Wtedy nie zaznasz spokoju, bo Mitzi cię znajdzie i zacznie zadawać serię niewygodnych pytań — mówiła mądrze Flora.

— Tak, tak, Floro... Masz rację, ale naprawdę nie możemy jej mieć przy sobie. Trzeba coś wymyślić. — Rudowłosa chwyciła kawałek pizzy. Wyglądał przepysznie, a jego zapach sprawiał, że aż ślinka ciekła.

— Hmm... Mam taki jeden pomysł, ale nie spodoba ci się — stwierdziła Flora. Po chwili napiła się napoju.

— Jestem otwarta na wszelkie propozycje — zaśmiała się Bloom.

— Możemy spędzić tydzień w Gardeni i zachowywać się jak zwykłe dziewczyny. To powinno ostudzić zapał Mitzi do czarodziejek.

— Niezupełnie. Zaraz po tym, jak minie ten tydzień, wrócimy przecież do Magix. Wtedy zauważy nasze kolejne zniknięcie i szybko zrozumie, że tylko udawałyśmy — mówiła pewnie.

— Poważnie? — jęczała Flora.

— Tak... Znam ją. Jest taka uparta... Jak się czegoś uczepi, staje się nieustępliwa. Jej wcale nie chodzi o tydzień z nami, tylko o to, by poznać naszą tajemnicę, a to już jest zajęcie na pełen etat.

— Wobec tego, może powinnyśmy posłużyć się... magią? — zaproponowała Flora. Podparła sobie głowę dłonią i uśmiechnęła się lekko.

— Chcesz znowu wyczyścić jej wspomnienia o nas, jako czarodziejkach? Przecież to już raz nie zadziałało — przypomniała Bloom. Jej głos wyrażał pesymizm.

— Myślałam, że to zaklęcie działa permanentnie, ale pomyliłam się. Zresztą, mogłam to przewidzieć... Nic nie jest w stanie trwale wymazać ludzkiej pamięci. Takie oczywiste... W obliczu silnych uczuć, emocji, albo specjalisty, na przykład psychologa, człowiek może odzyskać to, co przed nim ukryto.

— Silnych uczuć, powiadasz... Przypomniał mi się mag Kalipso i twoja historia o tym, jak Helia przywrócił cię do normalności. — Bloom sięgnęła do tamtych wspomnień i aż uśmiechnęła się, ponieważ tamta historia była nie tyle straszna, co niezwykle romantyczna.

— Nigdy tego nie zapomnę. Helia dał mi wielki dowód miłości i tym samym mnie uratował. Co innego, jeśli nie miłość, mogłoby mieć taką moc, by to zrobić? — spytała Flora rozmarzonym głosem. Zrobiła krótką pauzę, ponieważ właśnie uświadomiła sobie jeszcze mocniej, jak bardzo kocha Helię.

— A wracając do Mitzi... Nie wiem, co wywołało jej powrót wspomnień, ale to już się stało. Proponuję powtórzyć zaklęcie. Jeśli zapomni o jej propozycji i o tym, że przypomniała sobie, że widziała nasze drugie oblicze, wtedy jeszcze trudniej będzie jej zajrzeć pod ten dywan — kontynuowała główny wątek rozmowy Bloom.

— Koniec końców, innego wyjścia z tej sytuacji raczej nie mamy. Zróbmy dokładnie tak, jak mówisz — zgodziła się Bloom.

Dziewczyny spokojnie dokończyły posiłek, a następnie opuściły lokal. Na zewnątrz dawało się we znaki, że jest już około piątej po południu. Zrobiło się trochę wietrznie, choć wciąż odczuwało się ciepło. Co jakiś czas w powietrzu unosił się drobny piasek, który drażnił oczy. Bloom z Florą szły ulicą w kierunku miejsca zamieszkania Mitzi. Po drodze doszły do porozumienia, że użyją zaklęcia tylko w ostateczności, jeśli grzeczna odmowa nie zadziała.

Niespodziewanie, ze ślepego zaułka po ich prawej stronie, wyskoczyła szybko Mitzi! Podeszła do dziewczyn przyspieszonym krokiem i spoglądała im w oczy, lecz tylko na krótko. Wyglądała, jakby coś ją mocno przestraszyło. I, w rzeczy samej, to właśnie miało miejsce.

— Powiedzcie natychmiast, kim wy jesteście! — krzyknęła tonem nieznoszącym sprzeciwu.

— Mitzi, co ci się stało? — spytała zaskoczona Bloom. Czarodziejki zrobiły dwa kroki w tył, na wszelki wypadek.

— Zdejmijcie wasze maski! Ile jeszcze zamierzacie coś przede mną ukrywać?! — mówiła zdenerowana dziewczyna.

— Niczego nie ukrywamy. Porozmawiajmy... Skąd ta złość? — Flora pragnęła całym sercem nie doprowadzić do konfliktu, jednakże jej próby zdały się na nic. Mitzi musiała rzeczywiście coś odkryć.

— Skończ to gadanie! Wy... Zaklęcie... Wymazywanie pamięci! Jak wy mo... — wyjawiała wszystko czego się dowiedziała niedawno, lecz nagle jej przerwano.

— Śledziłaś nas! — powiedziała zimnym tonem Bloom. Faktycznie, zdenerwowało ją zachowanie Mitzi. Tymczasem, Flora zmartwiła się, ponieważ sprawy potoczyły się w złym kierunku i raczej będzie musiała postąpić w sposób niezgodny z jej naturą.

— My nie chcemy ci nic zrobić. Możesz żyć dalej w przekonaniu, że czarodziejki i inne wymiary istnieją, tylko proszę, nie mieszaj w to nas — odezwała się Flora.

— Pod jednym warunkiem! — mówiła drżącym głosem. — Zabierzecie mnie do tego waszego świata i zostawicie moją pamięć w spokoju! — upierała się Mitzi.

— Przykro mi, ale to wykluczone — odpowiedziała zdecydowanie Bloom. Czarodziejki zaczęły się zbliżać do dziewczyny.

— Nie! Jak wy możecie? Nie zrobicie mi tego! Odejdźcie natychmiast! — krzyczała Mitzi. Chwilę potem podjęła się próby ucieczki, lecz nie miała już żadnych szans.

Flora uniosła magią dziewczynę w powietrze i zabrała ją do ślepego zaułka. Bloom poszła za nią. Nagle, jakiś przechodzień, który usłyszał krzyk Mitzi, zainteresował się całym zdarzeniem i pobiegł w kierunku zaułka. Flora, jednym gestem dłoni, wytworzyła gęsty i wysoki żywopłot, który zablokował człowiekowi dostęp do kryjówki. Dało się usłyszeć jego wielkie zaskoczenie. Zaraz potem, czarodziejki przystąpiły do akcji. Flora uśpiła Mitzi sennym pyłkiem. Nie było to aż takie proste zadanie, gdy ktoś stawia silny opór. Następnie, obie połączyły swoje siły, by zwiększyć moc zaklęcia do ukrywania wspomnień. Zastosowały je na uśpionej Mitzi. Następnie, wykonały transformację i odleciały szybko z miejsca zdarzenia. Flora usunęła jeszcze tylko żywopłot. Wszystko to trwało zaledwie kilka chwil, lecz z punktu wiedzenia czarodziejek, całą wieczność. Obydwie zajęły miejsce na dachu wysokiego budynku. Powietrze poruszało dość mocno ich włosami. Czarodziejki widziały z góry, jak ten jeden przechodzień podbiegł do Mitzi i zaczął sprawdzać stan jej życia. Rudowłosa wiedziała, że zrobiły co musiały, lecz jej przyjaciółce doskwierały wyrzuty sumienia. Flora czuła, że to wydarzenie nie powinno było mieć miejsca. Nie wiedziała, jak mogłaby mu zapobiec, lecz po prostu czuła, że źle się stało, że do niego doszło.

Późnym wieczorem, obie czarodziejki przebywały w domu rodziców Mike'a i Vanessy. Wszyscy jedli razem ciepłe danie na kolację, a jedynymi towarzyszącymi źródłami dźwięku były sztućce i telewizor. Dziewczyny nie chwaliły się nikomu akcją, której dokonały, bo i same nie odczuwały dumy z jej powodu. Wspólnie doszły między sobą do wniosku, że zachowały się jak amatorki, a nie czarodziejki, które ukończyły szkołę w Alfei. Z drugiej strony, chciały tylko chronić tajemnicy za wszelką cenę. Bloom i Flora właśnie brały kolejny kęs posiłku do ust, lecz nagle coś wyrwało je z tej czynności.

— Szanowni państwo, dzisiaj w wiadomościach nadzwyczajne wieści z ostatniej chwili! Niejaki Tomasz twierdzi, że stało się coś dosłownie "nie z tej Ziemi"! Nasz reporter jest z nim na miejscu zdarzenia. — Z dużego telewizora dobiegał głos prezentera. Silnie ujął on uwagę Bloom i Flory.

— Czy może pan opisać, do czego tutaj doszło? — spytał reporter.

— Coś strasznego i niesamowitego zarazem! Wyobraźcie sobie, że szedłem zwyczajnie ulicą i nagle usłyszałem krzyk dziewczyny. Bałem się, że ktoś chce jej zrobić krzywdę! Przybiegłem tutaj. Nie mogłem jednak wejść w ten zaułek, bo przed moimi oczyma wyrósł ogromny żywopłot! Pytałem, co się dzieje? Nigdy w życiu nie widziałem czegoś podobnego! — ekscytował się człowiek. Jego żywa gestykulacja dodatkowo to podkreślała.

— Jak to, pana zdaniem, możliwe?

— Nie mam zielonego pojęcia. Wydaje mi się, że widziałem jakieś sylwetki dwóch innych dziewczyn i jakieś promienie, ale nie zdążyłem im się przyjrzeć. Próbowałem przebić się przez te rośliny, ale bez skutku. Później same z siebie zapadły się pod ziemię! Zobaczyłem wtedy tą dziewczynę, ale tylko ją! — Mężczyzna wskazał palcem na Mitzi.

— Żadnego śladu po tamtych dwóch pozostałych?

— Rozpłynęły się w powietrzu! Przeszukałem każdy kąt w tym zaułku i nigdzie ich nie znalazłem. Byłem też tutaj cały czas i nic! Nic nie rozumiem.

— Czy to pani krzyczała? — reporter zwrócił się do Mitzi. — Może pani opisać, co się działo po drugiej stronie?

— Nie wiem, kto krzyczał. Wiem tylko, że ten człowiek to jakiś wariat. Tak to jest, gdy ktoś naczyta się opowiadań o magii — mówiła niezbyt uprzejmie.

— Czyli sugeruje pani, że nie było żadnego niebezpieczeństwa ani niczego nadzwyczajnego?

— Nie! Ten człowiek to jakiś świr — twierdziła z przekonaniem w głosie.

— Dlaczego pani tutaj leżała?

— Nie pamiętam, naprawdę. Może zasłabłam? Nie wiem. Myślę, że wyjaśnienie jest bardziej trywialne niż nadludzkie siły — podsumowała.

— To mogli być też... kosmici! Podobno kasują pamięć, gdy zostawiają swoje ofiary! — wtrącił się mężczyzna.

— Jeszcze czego... Chłopcze, ty idź do lasu, pozbieraj grzyby i nawdychaj się tlenu, zamiast ciągle siedzieć przed telewizorem i oglądać te głupoty!

— No cóż, nie wiem co powiedzieć. Wobec tego, oddaję głos do studia — podsumował reporter.

— Jak więc państwo właśnie widzieli, mamy... dwie wersje wydarzeń. Która z nich jest prawdziwa? Czy to tylko zbieg okoliczności? Czy w Gardenii faktycznie doszło do czegoś nadprzyrodzonego? Czy kosmici odwiedzają naszą planetę i porywają ludzi? Nasi eksperci odpowiedzą na te pytania już przerwie! Zostańcie z nami! — mówił prezenter w studiu.

Flora i Bloom spojrzały na siebie z grymasem na twarzy mówiącym "ojoj". Obie miały wspólną nadzieję, że na relacji w telewizji wszystko się zakończy. Współczuły świadkowi wydarzeń, ponieważ wiedziały, jak zostanie potraktowany w kręgu jego znajomych, a co dopiero obcych ludzi.

— Żywopłot wyrastający w oka mgnieniu? — Mike posmyrał się po szyi.

— Brzmi zupełnie tak, jakby jakaś czarodziejka natury maczała w tym palce — zaśmiała się lekko Vanessa.

— Ten obiad jest przepyszny — powiedziała z uśmiechem na twarzy Flora. Rodzice Bloom zaczęli się jej przyglądać z zaciekawieniem.

— Miałam na myśli "kolacja" — poprawiła się po chwili. Czuła się trochę zawstydzona. Najwyraźniej Mike i Vanessa domyślali się, że owe wydarzenie to sprawka Bloom i Flory, ale nie zmuszali dziewczyn do rozmowy na ten temat.

Następnego dnia, z samego rana, czarodziejki mogły już wrócić do Alfei bez obaw o to, czy Mitzi spróbuje odkryć ich tajemnicę. Bloom, co prawda, planowała zostać tutaj na dłużej, lecz uznała, że lepiej będzie, jeśli przez jakiś czas nie trafi "przypadkiem" na Mitzi. Dziewczyny wciąż uważały, że nie rozwiązały tego problemu w najbardziej wyrafinowany sposób, ale przez noc zdystansowały się trochę do wydarzenia z minionego dnia. Wyrzuty sumienia, szczególnie w przypadku czarodziejki natury, nie dawały już o sobie tak mocno znać. Bloom otworzyła u siebie w pokoju portal do Magix. Jako pierwsza weszła do niego, a za nią Flora. Obydwie znalazły się na wzgórzu, tuż przed niewidzialną barierą. Przed ich oczami malował się piękny krajobraz. Czarodziejki ujrzały w oddali Alfeę. Rudowłosa mimowolnie odwróciła się za siebie, żeby mieć pewność, że Mitzi tutaj nie ma. I faktycznie, mogła być o to spokojna. Zamknęła portal, a potem poszła z przyjaciółką przed siebie.

Trochę później, czarodziejki przekroczyły bramę szkoły Alfei, a następnie weszły do wnętrza budynku. Powitała je Griselda i zaprosiła w trybie natychmiastowym do gabinetu dyrektorki Faragondy. Sprawa wydawała się pilna. Dziewczyny nie bardzo wiedziały, czego mogą się spodziewać, dlatego w ich głowach wyłoniła się myśl, że światu może zagrażać nowe niebezpieczeństwo. Z tego powodu, w pierwszej kolejności udały się właśnie do gabinetu dyrektorki.

Tam, Faragonda zrobiła jednak coś zupełnie nieoczekiwanego. Zaraz po tym, jak czarodziejki usiadły przed jej biurkiem, zaczęła odnosić się do wydarzeń z poprzedniego dnia w Gardenii. Jak najbardziej, chodziło właśnie o to, jak potraktowały Mitzi. Zupełnie nie wiedziały, skąd dyrektorka ma takie informacje. Być może oglądała wczorajsze wydanie wiadomości? Któż by się tego spodziewał? W każdym razie, Bloom i Flora zostały skarcone za nadużywanie magii przeciwko niewinnej osobie. Zdaniem dyrektorki, w tej sytuacji dało się znaleźć inne wyjście, czyli dyskrecję. Czarodziejki zrobiły wczoraj za dużo zamieszania w Gardeni. Jednak nie to było w tym wszystkim najgorsze. Używanie czarów wymazujących wspomnienia jest bardzo ryzykowne i należy to zostawić specjalistom w dziedzinie magicznej kontroli umysłu — jak mówiła dyrektorka. Flora się do nich nie zalicza. Owe zaklęcie wyczytała z magicznych ksiąg, lecz ona sama jest czarodziejką natury i to właśnie ta dziedzina magii jest jej specjalnością. Z pewnością nie miała złych intencji, ale jej działanie mogło spowodować problemy niewinnej osobie.

Faragonda nie zapomniała także o poprzednim wydarzeniu, które miało miejsce jakiś czas temu, lecz wtedy Mitzi dostała się do magicznego wymiaru. Można uzasadnić wymazywanie wspomnień w takich okolicznościach, lecz Flora dalej nie jest do tego właściwą osobą. Zdaniem dyrektorki, jej ignoracja możliwych konsekwencji stosowanych zaklęć może kiedyś komuś zaszkodzić.

Czarodziejki opuściły gabinet po prawie godzinie. Flora stała się przybita, nawet uroniła trochę łez. Bloom próbowała ją pocieszać, lecz jaki to mogło mieć skutek, skoro ona sama zdała sobie sprawę z własnych błędów i było jej żal? Koniec końców, dobrze się stało, że Faragonda zareagowała na zachowanie czarodziejek. W przyszłości nie popełnią podobnych błędów. Z drugiej strony, sytuacja wyglądała naprawdę dziwnie. Dwie dorosłe czarodziejki, które skończyły szkołę i teraz w niej uczą, trafiają na dywanik?

O wszystkim dowiedziały się wkrótce pozostałe czarodziejki Winx, od Bloom i Flory. Stella miała zdecydowanie najbardziej pozytywne nastawienie. Ciągle powtarzała, że nic się nie stało i nie powinny tak przejmować się słowami Faragondy. Tecna i Layla jednak zgadzały się z dyrektorką, ale nie karciły swoich przyjaciółek. Musa miała neutralne nastawienie. Ogółem, wszystkie Winx rozumiały, że każdy ma prawo do popełniania błędów. Mimo to, należałoby się dobrze zastanowić, czy w tym przypadku to był zwykły błąd, czy raczej działanie pod wpływem impulsu? Jeśli to drugie, to czy wypada to dojrzałym czarodziejkom?

---

Kolejnego dnia, Mitzi spacerowała samotnie ulicą w Gardenii. Patrzyła na niemal wszystko dookoła i czuła się jakoś inaczej. Trudno jej było się na czymkolwiek skoncentrować, ale sama nie wiedziała, dlaczego. Tym bardziej, że w jej głowie panowała dziwna pustka. Miała wrażenie, jakby straciła swój cel w życiu. Nie mogła się odnaleźć w tym świecie i sama nie wiedziała, co ma ze sobą zrobić. Wkrótce znalazła się w parku i usiadła na ławce. Przymknęła na chwilę powieki i chciała sobie przypomnieć coś ze wczoraj i nie tylko, lecz nie mogła. Uświadomiła sobie, że zniknęła spora część wspomnień z ostatnich kilku tygodni. Nie potrafiła opisać, co to za wydarzenia, ale to czuła. Dlaczego tak było? Ponieważ wiedziała, że robiła coś, co bardzo ją zaintrygowało i odmieniło jej światopogląd, ale obecnie widziała tylko to rutynowe, codzienne życie. Próba odzyskania czegoś kończyła się niczym, co tylko wywoływało w niej irytację. Z tego powodu zwyczajnie odpuściła i wyszła z parku, ruszyła w dalszą drogę. Pomyślała, że spotka się później ze znajomymi. Uznała, że brak ludzi wokół niej jest przyczyną obecnego stanu.

Po około kwadransie spaceru, przywitała ją pewna kobieta, która stała przed drzwiami kwiaciarni. Dziewczyna spojrzała na nią.

— Witaj, Mitzi — powitała ją ponownie.

— Przepraszam, czy my się znamy? — spytała. Próbowała coś sobie przypomnieć. Twarz wyglądała nawet znajomo, lecz dalej nie wiedziała kim jest ta kobieta.

— Nie poznajesz mnie? Jestem Vanessa, matka Bloom — odpowiedziała.

— Bloom... Nie, nie kojarzę jej. To musi być jakaś pomyłka, ale życzę pani miłego dnia. — Mitzi poszła dalej przed siebie.

Vanessa zaczęła się zastanawiać, skąd to dziwne zachowanie dziewczyny. Przypomniała sobie od razu wczorajsze wydanie wiadomości, ale wcześniej jakoś przez myśl by jej nie przeszło, jakoby Bloom i Flora mogły zrobić coś na taką skalę. Mitzi wyglądała jej zdaniem na bardzo zabłąkaną. Kobieta zmartwiła się tym.

Mitzi udała się do miejsca, z którego się wczoraj się obudziła. Gdy już prawie dotarła na miejsce, poczuła nagłe, trudne do zniesienia zawroty głowy. Przez chwilę stała się bardzo zdezorientowana i musiała się zatrzymać. Chwyciła słup ulicznej latarnii na wszelki wypadek. Wkrótce wszystko wróciło prawie do normy. Miała już wyruszyć w dalszą drogę, lecz jej wzrok wylądował na wejściu do pewnej restauracji.

Zupełnie intuicyjnie zrozumiała, że musi tam wejść i się rozejrzeć. Tak właśnie uczyniła. Zaczęła przechadzać się ostrożnie pomiędzy stolikami, aż zatrzymała się przy tym jednym, w jakiś sposób ważnym dla jej intuicji. Wtedy powróciły jej zawroty głowy, a obraz zrobił się zamglony. To doznanie było o wiele bardziej intensywne i trudniejsze do wytrzymania od poprzedniego. Dziewczyna opadła na krzesło i zakryła głowę obiema rękoma. Miała wrażenie, że zaraz oszaleje, bo nagle usłyszała głośne, gwałtowne i urywane szepty: "o nas... czarodziejkach... trwale wymazać... Mitzi...". Nie mogła tego w żaden sposób powstrzymać. Czekała, aż ten koszmar się skończy. Z jej punktu widzenia trwał conajmniej kilka minut, ale w rzeczywistości nie minęło nawet kilka chwil. Dziewczyna czuła się okropnie i jak idiotka, gdy tylko doszła do siebie. Kilku ludzi przyglądało się jej jak wariatce, choć niektórzy wyglądali też na zmartwionych. Kelner szybko podszedł do niej i podał szklankę wody. Zapytał, czy może jakoś pomóc, ale dziewczyna nie miała ochoty ani chwili zostać w tym lokalu. Wywoływał w niej jakieś stany, których nie potrafiła opisać, a już tym bardziej zrozumieć. Podziękowała i szybko skierowała się do drzwi.

Następnie, idąc dalej ulicą, zobaczyła wreszcie miejsce, w którym wczoraj się ocknęła. Nim zdążyła mu się dobrze przyjrzeć i wejść do zaułka, dopadły ją następne szepty: "śledziłaś nas... nie chcemy ci nic zrobić...". Mieszały się one z uczuciem strachu i złości. Mitzi, przerażona tym, co ją spotyka, pobiegła do swojego domu. Miała już wyjątkowo dość tego dnia, choć ten dopiero się zaczął. Położyła się na łóżku i z bezradności nad swoim życiem zaczęła płakać. Trwało to naprawdę długo. Dziewczyna przez resztę dnia była bardzo przybita.

Dopiero kolejnego dnia mogła względnie normalnie funkcjonować. Zamiast wychodzić od razu z domu, rozejrzała się po pokoju. Był przytulny, dość słabo oświetlony i mieścił parę cennych rzeczy. Mitzi szukała czegoś, co mogłoby ją naprowadzić na to, co robiła przez ostatnie kilka dni. Nie pisała na pewno pamiętnika. Myślała, że to dobre dla małych dziewczynek, no i oczywiście w stylu Bloom. Nie miała także w zwyczaju pisać dzienników, ale za to na biurku leżał laptop. Włączyła go, szybko się zalogowała, otworzyła przeglądarkę internetową i zajrzała do archiwum komunikatorów z których korzystała. Znalazła rozmowy z pewną osobą, którą miała za godną zaufania. Ich przyjaźń jednak dobiegła końca pewnego wieczora. Mitzi z przejęciem wpatrywała się z bliska w piksele na ekranie.

— Chcę zdradzić ci pewien sekret, ale obiecaj, proszę, że zostanie między nami i nie będziesz mieć mnie za wariatkę.

— Jasne, jasne. Możesz mi ufać, mów!

— Jakby to ująć... Po prostu podejrzewam Bloom, że jest czarodziejką. Dziwnie się zachowuje, nie ma jej w Gardeni. Sama nawet powiedziała mi kiedyś, że nią jest.

— ...

— Co jest?

— Jasne... Ten życiowy nieudacznik jako czarodziejka... To niemożliwe.

— Słuchaj, coś naprawdę z nią jest nie tak. Ona jest kimś więcej niż człowiekiem. Może pochodzić z jakiegoś innego świata. Miałam naprawdę dziwny sen, ale był taki realny...

— Chyba już coś na ten temat mówiłaś. Magia, czary, dziwne sny? A teraz jeszcze na podstawie snu opowiadasz mi, że Bloom jest jakąś kosmitką? Mitzi, z tobą chyba serio jest coś nie tak. Mówiłam, żebyś dała sobie spokój z tymi głupotami...

— Przecież napisałam, że to nie był jakiś tam "zwykły sen". Poza tym, mam też zupełną pustkę w głowie. Nie przypominam sobie, żebym kładła się wtedy normalnie spać. Gdzieś umknął mi prawie cały dzień! To dziwne.

— A przypadkiem nie byłaś po jakiejś imprezie?

— Nie żartuj sobie tak. Ja naprawdę mam przekonanie, że coś jest nie tak.

— Mitzi, uspokój się. Zamiast dalej wierzyć w te głupoty, zajmij się sobą. Wiesz, nie masz żadnego ciekawego zajęcia i w twoim życiu wieje nudą. To dlatego masz takie urojone pomysły. Spójrz zresztą na Bloom. Nie wychodziła ze znajomymi, miała ciągle nos w książkach i też wygadywała takie głupoty. Obawiam się, że skończysz jak ona.

— Wiesz, jeśli jest czarodziejką, to... chciałabym tak samo skończyć!

— Haha! Bajeczek dla dzieci się za dużo naoglądałaś? To teraz będziesz próbować unosić przedmioty siłą woli i zamieniać piasek w popcorn?

— Ja wcale nie oszalałam.

— Owszem, tak właśnie się stało.

— Nie zamierzasz uszanować mojego zdania?

— Zamierzasz teraz pisać tylko o czarodziejkach?

— Tak, bo to mnie najbardziej obchodzi, a nie imprezy do białego rana i pracowanie na drogie rzeczy.

— To jak już odpuścisz z czarodziejkami, odezwij się. Pa.

Mitzi w końcu zorientowała się, chociaż odrobinę, w wydarzeniach mających miejsce przez ostatnie dni, jednak dalej nie potrafiła sobie przypomnieć, co konkretnie robiła. Wciąż nie mogła odtworzyć przebiegu wydarzeń, który musiał mieć miejsce zanim obudziła się w tamtym zaułku. Czytając archiwum komunikatora czuła się trochę, jakby widziała rozmowę obcych jej osób, ale przecież to był jej prywatny komputer. Nikt więcej nie mógł z niego korzystać, więc wszystkie wiadomości oznaczone jej imieniem, musiały należeć do niej. To tylko utrzymywało ją w przekonaniu, że faktycznie stało się coś nawet paranormalnego.

Ogólnie rzecz biorąc, Mitzi właśnie uświadomiła sobie, jak bardzo poszukiwanie informacji o czarodziejkach i magii zdominowało jej dotychczasowe życie. Z prostej dziewczyny, chcącej tylko pracować i szaleć na imprezach, stała się maniaczką tego, co nadzwyczajne i magiczne. Imię "Bloom" obijało się właśnie echem w jej głowie i nie dawało spokoju. Ona była kluczem do rozwiązania zagadki. Jeśli Mitzi chciała ruszyć z miejsca, musiała dowiedzieć się czegoś więcej na temat jej niezwykłej tajemnicy. Pierwszą obecnie osobą, która mogła jej pomóc, była jej matka, właścicielka kwiaciarni.

Dziewczyna, nie czekając ani chwili dłużej, przyszła do sklepu Vanessy jeszcze tego samego dnia. Chciała zdobyć jak najwięcej informacji na temat Bloom. Pytała o jej pochodzenie, relacje jej z nią, zainteresowania, szkołę, aktualne zajęcie i, w końcu, nadzwyczajne zdolności. Miała dziwne przeczucie, że już kiedyś to robiła. Na ostatni temat, Vanessa odparła, że Bloom rzeczywiście sporo czytała na ten temat, lecz nigdy nie widziała, aby korzystała z własnej mocy na jej oczach lub w ogóle ją miała. Skłamała, rzecz jasna. Jej przybrana matka doskonale zdawała sobie sprawdę z tego, że należy trzymać w tajemnicy prawdziwe pochodzenie jej córki oraz to, kim ona faktycznie jest. Na koniec, Mitzi podziękowała za poświęcony czas, lecz raczej zrobiła to z uprzejmości, ponieważ nie dowiedziała się niczego niezwykłego, a przecież po to tu przyszła. Zrozumiała, że niepotrzebnie nastawiła się na jakieś większe rezultaty. To by było za proste. Poprosiła także o numer telefonu Bloom i tutaj Vanessa jednak odmówiła. Wiedziała, że jej córka nie życzyłaby sobie rozdawania jej numeru na prośbę kogokolwiek. Tak też się wytłumaczyła. Mitzi opuściła niedługo kwiaciarnię. Dziwiło ją to, że skoro znała się z Bloom, to dlaczego nie miała do niej numeru? Czy rzeczywiście tak się nie lubiły?

Vanessa zadzwoniła do swojej córki po pracy i opowiedziała o wizycie Mitzi. Bloom była tym silnie zaskoczona. Wiedziała, że wymazywanie pamięci nie jest wieczne, ale nie spodziewała się, że wspomnienia zaczną wracać aż tak szybko. Sytuacja zrobiła się nieciekawa. Czarodziejka Smoczego Płomienia prosiła, aby w dalszym ciągu nie dawać kontaktu do niej i zbywać Mitzi przy każdej rozmowie. Miała tylko nadzieję, że Vanessa nie będzie nachodzona w pracy przez tą dziewczynę.

Blisko wieczora, Bloom i Flora usiadły razem na jednej ławce na placu Alfei. Rudowłosa wspomniała o tym, czego dowiedziała się od swojej przybranej matki.

— Myślę, że jeśli sytuacja zajdzie za daleko, będę musiała wrócić na Ziemię i jakoś ją przekonać, że te czarodziejki to urojenia, lecz tym razem bez pomocy magii — martwiła się Bloom.

— Nie wiem... Jednak, nawet jeśli odzyska te wspomnienia, to nikt jej nie uwierzy. Zacznie opowiadać o tym, czego doświadczyła, ale nikt nie weźmie jej na poważnie. Wobec tego, czy warto się przejmować? — spytała Flora.

— Też bym chciała, żeby tak to się skończyło — odpowiedziała i westchnęła Bloom.

— Hej, dziewczyny! — powitała je, swoim pełnym życia głosem, Stella. Za nią przyszły pozostałe czarodziejki Winx.

— Wyglądacie na... zmartwione? — odezwała się Layla.

— Dalej przejmujecie się tą całą "Mitzi"? — pytała zdziwiona Stella.

— Tak, tak. Obawiamy się o naszą tajemnicę — przyznała Bloom.

— Dziewczyny, to przecież nielogiczne! Mitzi jest zwykłą dziewczyną, która uwzięła się na poszukiwania czarodziejek. Na Ziemi jest to objaw szaleństwa. Nikt jej nie uwierzy. Nie ma mowy, żeby dostała się do innego wymiaru — tłumaczyła logicznie Tecna.

— Całkowicie się z nią zgadzam. Nie marnujcie tak czasu. Pora się rozluźnić! Chodźmy wszystkie razem do miasta! — nalegała Stella.

I stało się. Bloom z Florą zostały wyciągnięte przez resztę Winx do miasta. Nie minęło kilka minut, a czarodziejki już były w wehikule, a na miejscu po prostu poszły przed siebie w poszukiwaniu jakichś nowości. Po ulicach kręciło się sporo ludzi. Większość z nich zapewne skończyła niedawno pracę i szukała sobie rozrywki, tak jak Winx. Dobrze się złożyło, ponieważ Musa zauważyła na jednym z budynków wielki plakat, reklamujący nowy zespół, który miał dzisiaj zagrać koncert. Dziewczyny od razu udały się po bilety, które nie kosztowały wiele i już wkrótce znalazły się na miejscu przeznaczonym na widownię, otaczającym scenę. Przez najbliższe pół godziny nie działo się nic nadzwyczajnego. Dźwiękowcy tylko testowali sprzęt, a ludzie oczekiwali na rozpoczęcie. Intuicja jednak podpowiadała czarodziejkom, że warto wykazać się cierpliwością.

Koncert rozpoczął się potężnym kawałkiem z przeszywającą ciało gitarą elektryczną i dudniącym basem. Musa była wręcz wniebowzięta. Bloom ze Stellą szybko podchwyciły energię muzyki i zaczęły ruszać się do rytmu. Tecna z Flora wymieniły kilka spojrzeń, ponieważ krzyczenie do siebie nie miało najmniejszego sensu. Ich zdaniem panował za duży hałas, a utwór nie prezentował sobą nic ładnego. Dla nich był tylko silnym hałasem. Na szczęście, następne utwory miały już mniej inwazyjny charakter, co doprowadziło do tego, że obie zapomniały o otaczającym je świecie, jak miało to miejsce w przypadku pozostałych dziewczyn już wcześniej. Zdumiewająca okazała się różnorodność utworów. Część z nich była po prostu czysto rozrywkowa, inne niosły ze sobą głębszy przekaz w słowach, a jeszcze inne wyrażały swoją melodią najrozmaitsze emocje i uczucia.

Winx były całkowicie zgodne, że dawno nie miały tak wspaniałego wypadu na miasto. Koncert dobiegł końca dopiero późnym wieczorem. Wtedy ludzie zaczęli rozchodzić się w swoje strony, a ich głośne rozmowy powodowały znaczny hałas. Robiło się już coraz ciemniej za sprawą słońca, które zaszło już prawie całkowicie. Czarodziejkom udało się w końcu wydostać z tłumu. Miały już wracać do Alfei, ale Musa chciała kupić płytę tego zespołu, więc musiała nastać się w kolejkach.

Sprawiło to, że Winx znalazły się w murach zamku na godzinę przed północą. Po Alfei i na korytarzach nikt już nie spacerował poza nimi. Czarodziejki starały się nie rozmawiać zbyt głośno gdy szły do ich pokoju, żeby nie obudzić śpiących uczennic. Czuły się wspaniale. Co prawda, wszystkie padały z nóg, a duża dawka decybeli do tej pory dawała im o sobie znać szumem w uszach, lecz wrażenia, których miały okazję doświadczyć, przysłaniały wszelkie ich bóle i niedogodności.

---

Witajcie pod dłuższej przerwie! Kiedy następny rozdział? Nie wiem. Może za miesiąc, może za kilka miesięcy. Wiem, że to długo, ale chciałbym dodawać jak najlepiej dopracowane rozdziały. Pewnie nigdy nie będą idealne, bo to niemożliwe. Musiałbym je wielokrotnie (właściwie, w nieskończoność) czytać i poprawiać. Ja też się zmieniam i to, co moim zdaniem było "bardzo dobre" trzy miesiące temu lub dalej, dzisiaj jest raczej dobre. Może na starość będę bardziej przychylnie spoglądał w przeszłość i mówił o swojej twórczości w superlatywach "kiedyś to pisałem super opowiadania", ale na razie jest mi do niej daleko — na szczęście. Zmierzam jednak do tego, że zwlekając z opublikowaniem czegokolwiek, można wpaść w taką pętle ciągłego poprawiania. Ten rozdział prawie w nią wpadł, ale dzisiaj temu zapobiegłem. ;) Tylko, to nie znaczy, że należy też coś publikować bez sprawdzania! Niech sobie poleży tydzień, nawet parę w szufladzie, żeby się do tego zdystansować i przeczytać potem na chłodno (można zauważyć pewne nowe nieścisłości, błędy).

Pierwsza seria była kontynuacją czwartej serii kreskówki. Dlatego, może być rzeczywiście zastanawiające, że Mitzi pyta się, czy Winx są czarodziejkami. Tak, wiem, jednak naprawdę o wiele bardziej pasuje mi ta aura tajemnicy co do niezwykłych zjawisk i magii na Ziemi. To dlatego chciałbym wytłumaczyć, że ludzie (w tej serii na pewno) widzą magię na Ziemi tak, jak jest to w naszej rzeczywistości — - bajki, wróżki, głupoty. Oczywiście, biorę tutaj pod uwagę ogół ludzi, nie wszystkich. ;)

Pomijając już opowiadanie, które jest (skromnie mówiąc) znakomite oglądałem pierwszy odcinek World of Winx. I, nie wiem czy to kwestia wieku czy to Winx traci na fabule, ale raczej to drugie, jestem mało zadowolony — prawie wcale. Widać, że charaktery czarodziejek zostały jakoś zachowane i ich zachowanie nie jest jednakowe, jednak fabuła nie była dla mnie zbyt interesująca. Kończyło się to tym, że spoglądałem na pasek postępu odtwarzania, zamiast dać się wciągnąć. Całkiem dobrze są zrobione natomiast napisy końcowe. Mam tutaj na myśli ich styl. Nie jest to ten stary styl, ale jakoś wydawał mi się znajomy. Chodzi o to, że nie ma graficznych wodotrysków, tylko jest zachowana jakaś prostota i... styl. Oczywiście, sama technika animacji i jakość obrazu przebija stare serie, ale mi to nie wystarcza — - zapewne nie tylko mi. Jeśli jednak ktoś czerpie przyjemność z WOW, to bardzo się cieszę. Jakby nie patrzeć, dalej jest to Winx i w sumie możemy być zadowoleni, że wypuszczane są jego odcinki. Problemy wymienione przeze mnie z pewnością nie każdemu będą przeszkadzać i to w porządku. Winx rozwija się w jakimś kierunku. Może nie do końca w tym, którym bym wolał, ale jednak. To jest kreskówka dla sporo młodszych ode mnie. ;)

Chciałbym na koniec wspomnieć o małej rzeczy, którą zrobiłem tutaj, na blogu. Na nagłówku, w prawym dolnym rogu jest ikonka różdżki. Po kliknięciu w nią, pokażą się Wam ustawienia bloga. Są już od trochę dłuższego czasu, ale wcześniej musiałem przerobić rozdziały poprzednich serii, żeby w pełni współpracowały. Możecie zmienić motyw, czcionkę opowiadań i jej rozmiar. Ustawienia są zapisywane w ciasteczkach (czyli w przeglądarce, której używacie). Jeśli chcecie wpłynąć na ustawienia na telefonie, to polecam, wejdźcie na chwilkę na komputerową wersję bloga z telefonu: KLIK i po dopasowaniu ustawień możecie wrócić do mobilnej wersji. Wiem, troszkę zagmatwane.

Do zobaczenia!

Trzecia seria - ciekawostki

Cześć!

Dzisiaj post, w którym pokażę Wam trochę ciekawostek odnośnie trzeciej serii. Z początku planowałem zrobić coś w stylu "za kulisami", ale nie mam materiałów, które oddawałyby w jakiś sposób przebieg pracy nad opowiadaniem, dlatego zmieniłem plany. Znalazłem za to parę materiałów, które ładnie nadają się na tego krótkiego posta. Myślę, że warto się nimi podzielić, bo i może kogoś zainteresują.

Koniec z samotnym pisaniem?

Tak miało być. Zastanawiałem się, czy tego chcę. W końcu, całe dwie serie pisałem sam i była to moja osobista praca. Z tego powodu, miałem wątpliwości, czy warto zacząć pisać z osobą, która też umie to dobrze robić... Kim jest ta osoba? Pewnie spora część Was przypomni sobie autorkę innych opowiadań o Winx po załączonym niżej obrazku.

Ta osoba to Arizona, która kiedyś pisała świetne opowiadanie i miała dużo czytelników.

Do wspólnego pisania faktycznie doszło, lecz trwało bardzo króciutko, a efektów pracy Arizony nie ma w obecnej trzeciej serii. Pomimo, że potrafiła o wiele lepiej opisać różne rzeczy i miała szerszy zasób słownictwa, nasza współpraca szybko zniknęła. Dlaczego tak się stało? Myślę, że było za dużo swobody po prostu. Brakowało jakichś terminów na skończenie swojej części pracy. W efekcie, prace nad opowiadaniem stały w miejscu. Co do mnie, to mogę powiedzieć, że pisałem coś od czasu do czasu. W końcu, gdyby nie to, seria by nie powstała. Jeżeli Ari będzie miała ochotę, to może coś od siebie dodać. Na przykład mnie ochrzanić.

Nowa restauracja

Trzecia seria w początkowych planach miała przedstawiać sukcesy życiowe naszych bohaterów. Padł taki pomysł, że Flora i Helia mogliby znaleźć sobie całkiem ciekawe i dochodowe zajęcie...

Tak, Helia i Flora mieli otworzyć restaurację. Jak miał się zacząć ten pomysł w opowiadaniu?

Za wszelkie literówki i byki, przepraszam. To oczywiście tylko szkic, a nie fragment rozdziału.

Zdrowa żywność? Zerwanie tradycji pizzy? To było możliwe.

Droga do idei

Nie wiedziałem zbytnio, o czym miałaby opowiadać ta seria. Dopiero potem przyszedł mi do głowy pomysł, żeby wprowadzić nowy świat oraz jakąś jego reprezentantkę, Ellen. Miało być tajemniczo - może i trochę intrygująco. Innym, ważnym aspektem miał być brak wrogów. Chciałem podejść nietypowo do pisania opowiadań. Problem jednak polega na tym, że przeciwności losu lub ci "źli" są potrzebni. Przecież nawet nasze, realne życie stałoby się nudne, gdybyśmy nie mieli w nim żadnych trudności do przezwyciężenia lub gorszych chwil. Poniekąd, z tego powodu ucierpiała trzecia seria. Wróg się nie pojawił. W wyniku tego, brakowało większych (jak na czarodziejki przystało) problemów do rozwiązania.

Ellen

To postać, która pierwszy raz zagościła właśnie w trzeciej serii. Poza właśnie misją, którą otrzymała, miała także namieszać odrobinę w relacjach par naszych bohaterów. Ellen to bardzo empatyczna osoba, dlatego mogłaby zrozumieć problemy specjalistów i czarodziejek. Niektórzy magicy mogliby polubić ją nawet za bardzo i w ten sposób zachwiać ich własne związki. Tak stało się w przypadku Riven'a, lecz innym parom odpuściłem. Wiem, że nie wszystkim czytelnikom mogła spodobać się iskierka między Riven'em a tą elfką, lecz mi akurat bardzo to pasowało.

Koniec Riven'a i Musy

Riven odszedł od Musy. Wyznał swoją miłość do Ellen, ale okoliczności tego wyznania miały być inne. Sprawy nie miały potoczyć się tak jak obecnie. Miało być bardziej dramatycznie. Zamieszczę poniżej scenę, która początkowo była planowana.

Usunięta scena

Riven stanął przed ogromnie trudnym wyborem. Czuł wewnętrzne rozdarcie. Pragnął Ellen, lecz nie chciał zostawić Musy. Nie wiedział, którą ma wybrać.

— Ellen, zaczekaj! — krzyknął Riven za elfką. Zaskoczył wszystkich. Podszedł do niej.

— Już wiem i chcę to wyznać — mówił do niej. Ellen spodziewała się czego chciał.

— Nie, nie mów tego tutaj... — nalegała.

— Niech oni wiedzą. Co mnie obchodzi, co sobie pomyślą?

— Eh... — westchnęła.

— Zrozumiałem, że chcę być z tobą, wiesz? — Nikt nie spodziewał takich słów z jego ust. Zranił też Musę. Słyszał jej płacz za sobą. Winx od razu podeszły do czarodziejki.

— Nie zgadzam się — odparła zdecydowanie.

— Co? Jak to?

— Żadne romanse nie są mi potrzebne. Nie chcę oddawać się dla miłości. Chcę być sama.

— Kłamiesz. Nie powiesz tego, bo są tu wszyscy!

— Głupia, ślepa miłość. Widzisz, do czego doprowadziła. Wybacz, że cię zraniłam, ale ty zrobiłeś to samo osobie, która myśli o tobie.

— Niby komu? Chodzi o Musę? Ona myśli o mnie?

— Wracajmy do Alfei. Mam dość — nalegała przybita Musa. Czarodziejki posłuchały jej. Magicy zrobili to samo.

— Widzisz, co zrobiłeś — wyrzuciła mu Ellen.

— Ale podjąłem ostateczną decyzję. Bądź ze mną! — mówił niemal rozkazującym tonem. Chwycił jej dłonie.

— Wybacz. Wcale nie kłamałam. Odejdź — powiedziała stanowczo. Riven spróbował ją objąć, ale ona szybko się wywinęła z jego dłoni i przyłożyła mu w twarz. Potem oddaliła się.

Minęło kilka chwil, a mężczyzna krzyknął ze złości. Jego głos rozprzestrzenił się echem po lesie.

— To Riven. Chodźmy sprawdzić czy nic mu nie jest — zaproponowała Musa mimo urazy jaką do niego czuła.

— Po tym, co ci zrobił? — spytała zdziwiona Stella.

— Nic mu nie będzie — stwierdził Brandon.

— To prawda. Ellen nie odwzajemniła jego uczucia, więc się załamał, ale wróci do siebie. Kiedyś — mówił Sky.

— I oby tylko na tym się skończyło — dodała Bloom.

— Nigdy mu już nie zaufam. To koniec. Tym razem na zawsze — powiedziała zdecydowanie czarodziejka muzyki. Czuła, że za wiele przez niego cierpiała. Jeśli ma być z kimś takim jak on, to wolała już być sama.

Co lepsze? Ja myślę, że dobrze postąpiłem wyrzucając tę scenę. Chociaż, może komuś bardziej przypadła do gustu właśnie ta? Także w porządku. Wszystkim nie dogodzę.

I dochodzimy do końca tego, co dla Was przygotowałem. Wiem, może i nie za wiele, ale chciałem opublikować to, co mi zostało i było niewykorzystane w opowiadaniu. Więcej rzeczy wartych pokazania nie znalazłem.

Cóż... Bywajcie!

Rozdział 72 - Żegnaj

Noc spędzona w Alfei minęła naszym bohaterom długo, a nad ranem nikomu nie chciało się wstać. Panowała atmosfera niemocy i nikt nie miał ochoty kiwnąć palcem. Całe szczęście, że czarodziejki miały wrócić do roli nauczycielek dopiero za kilka dni, bo w ich obecnym stanie nie byłoby to możliwe.

Dopiero koło godziny jedenastej wszyscy stali na nogach. Winx kręciły się po Alfei, a specjaliści szykowali się na powrót do swojej szkoły. I pewnie dalej by tak było, gdyby nie to, że Layli, Florze i Bloom przyszedł do głowy pomysł na złożenie wizyty Musie. To była dobra myśl, ponieważ czarodziejki miały wolny czas, a termin powrotu Musy pozostawał nieznany. Reszta dziewczyn bardzo chętnie podchywyciła ideę, by zrobić niespodziankę ich przyjaciółce.

Specjaliści okazali się potrzebni głównie jako środek transportu, a konkretniej, ich maszyny. Oznaczało to, że czarodziejki nie leciały same. Co jednak z Riven'em? Czy on też powinien udać się do Musy? Czy ona chciałaby go widzieć?

W tym samym czasie, czarodziejka muzyki spędzała czas ze swoich ojcem, spacerując w okolicach ich domu. Ich dawne relacje powróciły, lecz temat magika dalej wywoływał nieporozumienia między nimi.

— Muso, mam do ciebie tylko jedną prośbę — odezwał się ojciec.

— Tak, tato? — Córka domyślała się, o co mu chodzi.

— Obiecaj mi, że już nie wrócisz do Riven'a — odpowiedział poważnym tonem.

— Nie wiem, czy mogę ci to obiecać. Naprawdę, nie wiem — mówiła zrezygnowana.

— Nie chcę, żeby znów zrobił ci krzywdę. Zasługujesz na kogoś lepszego niż on! — tłumaczył ojciec. Nie brał pod uwagę uczuć Musy.

— Tato, ja... — odezwała się, ale jej przerwano.

— Proszę, nie wracaj do niego. Nie oglądaj się za nim — kontynuował ojciec.

— Obiecać ci... — zastanowiła się. — Boję się to zrobić — przyznała. — Nie wiem, co się stanie w przyszłości i jak zmieni się Riven — wytłumaczyła szybko. Jej głos przestał być tak spokojny jak jeszcze chwilę temu.

— Niektórzy ludzie nigdy się nie zmieniają. Wierz mi — powiedział pewnie i dominująco.

— Ale ja wierzę, że on się zmieni i przestanie mnie ranić — mówiła z nutką nadziei.

— Chcę dla ciebie jak najlepiej, dlatego daję ci takie rady i chcę, żebyś skończyła z tym człowiekiem — powtórzył.

— Rady? Zmuszasz mnie... Wiem, że chcesz dobrze dla mnie, bo jesteś moim ojcem. Jednak, odbierając mi wolność wyboru, nie pomagasz mi. — Czarodziejka miała pewien opór przez powiedzeniem tego, ale w końcu to zrobiła. Ojciec zamilknął na parę chwil.

— Jesteś moim ojcem cały czas, ale ja nie jestem już małą dziewczynką. Jestem dorosła i za moje decyzje będę odpowiadać ja, a nie ty — dodała, przerywając tym samym ciszę.

— Niezupełnie — odezwał się ojciec.

— Co to znaczy? — spytała zdziwiona córka.

— Jeśli Riven pojawi się w naszej rodzinie, to będzie to też moja wina, ponieważ nie zrobiłem wszystkiego, żeby do tego nie dopuścić — wyjaśnił.

— Jeśli on nie będzie tego wart, w naszej rodzinie się nie pojawi. Zapewniam cię — przysięgła.

— Chyba zrobiłem już wszystko co w mojej mocy. Masz rację. Zrobisz, jak uważasz. Wierzę, że podejmiesz dobrą decyzję i nie pozwolisz mu tak łatwo wejść do naszej rodziny. Powinien się dobrze postarać po tym, co zrobił — mówił ojciec Musy.

— Oczywiście. Nie będzie mu ze mną tak lekko, jak dawniej. Stanę się dla niego dużo bardziej wymagająca, jeśli wrócę do niego — powiedziała tonem pełnym powagi.

Około południa, Winx i specjaliści znaleźli się już w Czerwonej Fontannie. Chcieli jak najszybciej znaleźć wolny statek i polecieć do Musy. Nasi bohaterowie ustalili dosyć niedawno, że miało to odbyć się w tajemnicy przed Riven'em, aby Musa nie musiała mieć z nim kontaktu. Tylko, czy rzeczywiście trzymanie tego w tajemnicy jest konieczne? Jeśli Riven'owi nie zależy już na tej czarodziejce, to raczej nie będzie miał ochoty lecieć na jej rodzinną planetę. Mimo to, wszyscy woleli ubezpieczyć się na wypadek mniej optymistycznej opcji.

Los najwidoczniej chciał inaczej, ponieważ na kilka minut przed odlotem, Riven przechadzał się akurat z puszką coli w pobliżu statku wybranego przez naszych bohaterów. Mężczyzna zauważył, że coś się dzieje i od razu zaczął zbliżać się do Timmy'ego. Ten głośno przełknął ślinę. Znalazł się w niewłaściwym miejscu i to na nim będzie spoczywać utrzymanie tajemnicy. Jego stres z każdą chwilą przybierał na sile.

— Hej, mózgowcu! — krzyknął i pomachał do niego z oddali. Kłopoty zbliżały się wielkimi krokami.

— Cz—cześć, Riven — powitał go magik. Wkrótce poczuł, jak wilgotne robią się jego dłonie.

— Co tam kombinujecie? — spytał z zaciekawieniem. Następnie napił się coli.

— Nic nie kombinujemy — odparł niewinnie, ale i mało przekonująco. Nie mógł znaleźć żadnej, wiarygodnej wymówki na szybko.

— Jak to? Przecież widzę, że ładujecie coś na statek — stwierdził.

— Nic wielkiego — zapewniał Timmy. — Mamy naszą wstępną misję... od... od Ellen i Alxira — mówił lekko drżącym głosem.

— Już? Tak szybko? — spytał lekko zaskoczony Riven.

— Czemu nie? Musimy być przygotowani na wypadek zagrożenia... — mówił ciut spokojniej.

— Ale skoro to misja od Ellen i Alxira, to mnie to nie dotyczy, prawda?

— Prawda, masz wolne. — Uśmiechnął się.

— Ta... — zastanowił się. — Nie dotyczy też Musy, no nie? Przecież ona również "nie zdała". Wiecie, co u niej?

— N—nie... — zawahał się.

— Co się stało? — spytał poważnym tonem i zmierzył go wzrokiem.

— Nie, nic — udawał.

— Przecież jesteś zakłopotany, mózgowcu. Zaczynasz się rumienić. Co jest? — ciągnął temat.

— Bo... Wiesz, mieliśmy do niej zadzwonić... Jak my mogliśmy o niej zapomnieć? No, jak? — grał rolę zawstydzonego.

— Nie wiem, mózgowcu. Niezbyt ładnie z waszej strony...

— To jest okropne!

— Ja tego nie zrobię. Raczej nie mam ochoty z nią rozmawiać, ona ze mną pewnie też nie...

— Obawiam się, że to bardzo prawdopodobne — powiedział dość szczerze.

— Dlaczego jesteś taki niemiły? Zwykle powiedziałbyś, że "wszystko będzie dobrze" albo "ułoży się wam". — Riven zauważył nietypowe zachowanie Timmy'ego.

— Po prostu wnioskuję tak po tym, jak skrzywdziłeś Musę. To wszystko.

— Tak, tak. Już to gdzieś słyszałem. Jestem odpowiedzialny za całe zło tego świata, ponieważ zerwałem z czarodziejką, do której nic nie czułem. Bla, bla, bla — szydził sobie i gestykulował przy tym rękoma.

— Chętnie bym jeszcze tak porozmawiał, ale musimy się sprężać z przygotowaniami do misji. Mamy już ustaloną godzinę na którą musimy się zjawić. — Timmy pragnął już tylko skończyć tę niepotrzebną rozmowę.

— A dokąd lecicie?

— Tajna informacja — odparł w sposób podobny do Ellen. Timmy uznał, że dobrze wybrnął z tego pytania. Tymczasem, Riven przypomniał sobie o elfce do której coś poczuł i zawadził mu jej brak. W wyniku tego, jakoś podświadomie stracił chęć do rozmowy.

Riven parsknął śmiechem — mającym zapewne zakamuflować skrywane uczucia — i wykonał ostatniego łyka coli, a potem odszedł. Po drodze zgniótł puszkę i wyrzucił ją niczym z automatu do kosza na śmieci, który akurat minął. Timmy wrócił od reszty grupy.

— Jak udało ci się go pozbyć? — spytał zdumiony Brandon.

— Wcisnąłem mu bajeczkę o tym, że lecimy na misję zleconą przez Ellen i Alxir'a. To wszystko — odparł magik.

— Jak na ciebie, to poradziłeś sobie świetnie — pochwalił go Sky.

— Tak, ale strasznie się spociłem podczas tej rozmowy... Skoczę do pokoju po jakąś koszulkę, albo i dwie. — Jego słowa rozbawiły towarzyszów.

Wyglądało więc na to, że Riven niczego nie podejrzewał po świetnie przeprowadzonej akcji dezinformacji i dalsze przygotowania do odlotu powinny pójść bez większysz komplikacji. Faktycznie, tak też było. Za kwadrans, bohaterowie ruszyli w kierunku Melodii.

Podróż trwała krótko i bez żadnych niespodzianek. Rodzinna planeta Musy zrobiła wrażenie na bohaterach swoimi oryginalnymi barwami i klimatem. Jednak to nie zwiedzanie było najważniejszym celem tej wyprawy, lecz odwiedzenie Musy, a nikt nie znał drogi do jej domu. Czarodziejki i specjaliści udali się do pierwszej, lepszej wioski i popytali przechodniów o miejsce zamieszkania ich przyjaciółki. Nie dowiedzieli się jednak niczego, co mogłoby im pomóc. Wobec tego, pozostawało zrezygnować z elementu zaskoczenia — czy też niespodzianki — i zadzwonić do Musy z prośbą o to, aby poinstruowała swoje przyjaciółki. Bloom to zrobiła. Rozmowa skończyła się dość szybko, nawet zbyt szybko.

— I jak? Wiemy już dokąd iść? — spytała Stella zaraz po tym, jak rudowłosa schowała komórkę do kieszeni.

— Tak... — odpowiedziała cicho, zbita z tropu, czarodziejka.

— Coś się stało? — odezwała się Layla.

— Nie jestem pewna. Coś mi tu nie gra. Musa nie brzmiała, jakby cieszyła się na wieść o tym, że jesteśmy na jej rodzinnej planecie — odpowiedziała lekko zaniepokojona.

— Myślę, że tak naprawdę to bardzo cieszy się z naszej obecności — stwierdził Nabu.

— Właśnie. Musa ma skłonności do ukrywania swoich emocji, więc pewnie tylko o to chodzi — łagodziła obawy Layla.

— A zamiast się martwić bez powodu, chodźmy do niej — zachęcał Sky.

— Za mną — powiedziała Bloom.

Bohaterowie bez kłopotu trafili do właściwej wioski. Szli w kierunku domu czarodziejki muzyki i zwracali na siebie uwagę innych ludzi. W powietrzu panowała jednak dziwna atmosfera. Helia pierwszy zwrócił na to uwagę i podzielił się tym.

— Floro, chyba coś jest nie tak — powiedział.

— Też to zauważyłeś? Mam złe przeczucia — wyznała czarodziejka natury.

— Co dokładnie czujesz? — spytał ją.

— Mam wrażenie, że... smutek — odparła po chwili namysłu. — Wiem, mało to może mówić, ale faktycznie takie mam odczucia — dodała.

Winx i specjaliści szli dalej przed siebie. W pewnej chwili usłyszeli muzykę. Melodia potwierdzała przeczucia Flory. Pieśń miała charakter żałobny i przybierała na sile co kilka kroków. Coś musiało się stać tego dnia. Nasi bohaterowie od razu przyśpieszyli krok.

Im bliżej źródła tej muzyki się znaleźli, tym gęstszy robił się tłum naokoło nich. Wkrótce, czarodziejki i magicy ujrzeli dom Musy, otoczony przez większą ilość ludzi. Niektórzy byli ubrani bardzo oficjalnie i w ciemnych barwach.

— Przesuńcie się! — krzyknął nagle jeden mężczyzna z tłumu. Przepychał się przez ludzi i wkrótce minął naszych bohaterów. Za wszelką cenę chciał wedrzeć się do domu czarodziejki.

— Powiedzcie mi, że mam zwidy! Czy to jest... Riven? — zapytał zszokowany Brandon.

— Szybko, chodźmy za nim! Jeszcze zrobi komuś krzywdę albo zostanie zatrzymany! — nalegał Sky. Jako pierwszy pobiegł za magikiem, a reszta ruszyła za nim. Riven przedarł się bez trudu do wnętrza domu. Najwidoczniej nikt nie pełnij roli straży, bo i pewnie nikt nie spodziewał się takiego wariata.

Mężczyzna narobił rzeczywiście sporo hałasu swoim działaniem. Musa pierwsza go zauważyła, nawet pomimo faktu, że przez swoje zapłakane oczy nie widziała zbyt wiele. Krople jej łez padały na klatkę piersiową dorosłego mężczyzny, który leżał nieruchomo na ziemi. To był jej ojciec. Czarodziejka klęczała przy nim i zatraciła się we własnym smutku. Riven zupełnie nie wiedział co powiedzieć i jak ustosunkować się do tej sytuacji. Z jednej strony czuł wstyd, że po tym wszystkim co zrobił, wtargnął do jej domu w takich okolicznościach. Jednakże, jego współczucie do Musy okazało się silniejsze i magik zaczał się do niej ostrożnie i powoli zbliżać. Przykucnął naprzeciw niej i nad jej ojcem. Twarz Riven'a wyrażała szczery smutek. Musa jednak nie zamierzała się do niego wtulić, żeby sobie ulżyć. Nie po tym, co zrobił. Nie, nad najważniejszą osobą w jej życiu, która go nienawidziła.

— Zejdź mi z oczu! — krzyknęła tonem wyrażającym smutek i złość w parze. Mężczyzna milczał.

Nagle, czarodziejki i magicy znaleźli się w domu Musy. To, co zobaczyli, bardzo ich poruszyło. Czarodziejki zaczęły płakać, a magicy postanowili natychmiast zainterweniować w sprawie Riven'a. Sky stanął za nim.

— Proszę, odejdź od niej — nalegał, pozbawionym emocji tonem.

— Nie będziesz wydawał mi poleceń — odparł mrocznie.

— Zrób to! Chociaż raz! Chociaż raz zrób to, o co ktoś cię prosi! — krzyczała zrozpaczona czarodziejka, pełna nienawiści do tego mężczyzny.

Riven, również wypełniony destruktywnymi emocjami, wstał gwałtownie z miejsca. Poczuł się upokorzony i odniósł wrażenie, że cała wrogość świata została skierowana przeciwko niemu. Zdenerwował się. Ruszył szybko w kierunku wyjścia. Patrzył w ziemię, bo bał się spojrzeć na kogokolwiek ze zgromadzonych. W pewnej chwili, na jego drodze znalazły się czarodziejki. Przedarł się między nimi, jakby nie były ludźmi, tylko lalkami. Prawie wszystkie jednak zareagowały i odsunęły się w porę. Czarodziejkę natury bardziej pochłonęły emocje towarzyszące temu wydarzeniu i czas jej reakcji był opóźniony. Riven wpadł na nią, a ta straciła równowagę. Czas zwolnił. Flora upadła na ziemię i jęknęła z bólu. Czarodziejki oraz pozostali świadkowie przestraszyli się mocno. Helia bardzo się zdenerwował i zareagował impulsywnie. Podbiegł do Riven'a, chwycił go mocno za ramię, a ten błyskawicznie się obrócił i spojrzał na niego groźnie.

— Draniu! — powiedział przez zaciśnięte zęby Helia.

— Uważaj na słowa. Kiedyś możesz ich żałować — usłyszał w odpowiedzi. W magiku gotowało się po tym, co zrobił jego ukochanej. Miał ochotę zrobić mu krzywdę. W porę zareagowali Brandon i Sky, którzy stanęli obok niego.

— Niech idzie, zostaw go — mówił Sky.

Riven ruszył z miejsca w kierunku drzwi. Flora widziała jego twarz, gdy leżała na ziemi. Mężczyzna spojrzał na nią przez ułamek sekundy. Wbrew temu, co mogli sądzić pozostali, czarodziejka natury zdążyła wychwycić żal po jego mimice, trwający bardzo krótko. Musiał naprawdę bardzo się starać, by ukrywać swoje emocje i zgrywać twardziela.

Na szczęście szybko wyszedł. Helia od razu pomógł wstać Florze i przytulił ją do siebie czule. Tak bardzo się o nią martwił. Ta nie doznała żadnych obrażeń, jak zapewniała, ale była bardzo roztrzęsiona po tym, co się stało. Helia wyraźnie czuł jak drży, podobnie jak on. Uspokajał ją i gładził jej włosy.

Czarodziejki przez jakiś czas nie zbliżały się do Musy. Uznały, że to nie jest właściwy moment na pocieszanie jej i zbiorowy uścisk. Dopiero kilka minut potem, Musa sama do nich podeszła. Wtedy czarodziejki w pełni połączyły się w bólu. Flora odeszła od Helii i dołączyła do nich. Specjaliści stali w milczeniu i nie wyrażali swoich emocji do tego stopnia co czarodziejki.

Przyjaciele Musy wzięli również udział w pogrzebie jej ojca, który dobiegł końca prawie dwie godziny później. Nie trzeba wspominać, że było to bardzo smutne i pełne żałoby wydarzenie. Specjaliści i czarodziejki, oraz osoby będące przyjaciółmi dla ojca Musy, stali przez większość czasu w zadumie.

Kilkanaście minut później, Musa wróciła do domu razem z magikami i wróżkami. Zaplanowała, że później wróci na cmentarz, ponieważ chciałaby powiedzieć jeszcze parę słów swojemu, zmarłemu ojcu.

— Byłaś bardzo dzielna, Muso — przyznała Layla.

— Nie, wcale nie. Czuję się dzisiaj okropnie. Mój ojciec odszedł, najważniejsza osoba w moim życiu — odpowiedziała czarodziejka.

— Jesteśmy twoimi przyjaciółkami i pomożemy ci pozbierać się po tej stracie — mówiła Bloom.

— Z nami wyjdziesz na prostą — dodała Stella.

— Dziękuję wam, macie rację. Teraz zwyczajnie potrzebuję czasu, żeby się oswoić z nową dla mnie sytuacją. Za kilka miesięcy, życie będzie biegło normalnym torem, a o moim ojcu będę mogła już tylko wspominać... — Musa posmutniała.

— Płacz, jeśli masz taką potrzebę. Przed przyjaciółkami nie musisz kryć łez — powiedziała czule Flora.

— Nie, nic mi nie jest... — Czarodziejka przetarła szybko oczy. — Chciałam was o coś jeszcze spytać.

— Słuchamy — powiedział rudowłosa.

— Chodzi o osobę, którą liczyłam nie prędko ujrzeć... — zaczęła.

— Nie mieliśmy go w planach. Staraliśmy się nie doprowadzić do tego, żeby dotarł tutaj — zapewniał Timmy.

— To prawda. Nie przyleciał naszym statkiem — potwierdził Sky.

— Widocznie nas śledził. Wyczuł, że coś kombinujemy i postanowił nas obserwować. Mógł trzymać się za naszym statkiem — mówił Brandon.

— To mi wystarczy, tylko o to pytałam. Chcieliście dla mnie dobrze, nie przejmujcie się nim — powiedziała Musa.

— Zachował się tak koszmarnie... — wtrąciła Stella.

— Po tym co zrobił, tak po prostu tu wszedł — dodała Bloom.

— Racja. I jeszcze omal nie zrobił krzywdy naszej Florze — powiedziała Musa.

— Straciłem panowanie nad sobą, gdy to zobaczyłem. Gdyby jeszcze chociaż ją przeprosił, podał... — zaczął Helia.

— Nie osądzajmy go już. Dla niego życie też musi być teraz trudne. Wcale nie zachowujemy się w porządku wobec niego — oznajmiła czarodziejka natury.

— Słucham? Nawet teraz go bronisz? Po tym, jak cię potraktował? — spytała z niedowierzaniem Stella. Pozostałe czarodziejki również były zaskoczone słowami kwiatowej wróżki.

— Wyczułam, że on bardzo tego żałuje. I to nie jest tak, że go bronię. Myślę, że powinniśmy czasem spojrzeć na świat z jego perspektywy, żeby lepiej go poznać i zrozumieć, choć trochę — mówiła Flora.

— Czasem cię podziwiam. Nawet w takiej sytuacji... — zaczęła mówić Bloom, ale jej przerwano.

— Dlaczego mnie nie słuchacie? — spytała zniechęcona Flora. Chciała pokazać przyjaciołom inny sposób patrzenia na ludzi, bez ich oceniania, ale objęły ją wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście ma to sens.

Musa chciała wrócić z przyjaciółkami do Alfei. Uznała, że dom na Melodii zbytnio przypominałby jej o ojcu. Przed odlotem do Magix, udała się jeszcze na cmentarz. Przy grobie jej ojca stało kilka osób, ale odeszły, gdy Musa znalazła się w pobliżu. Ludzie musieli wyczuć, że chciałaby zostać sama.

Mijały dni, tygodnie, miesiące i lata... Mieliśmy razem lepsze i gorsze dni. Bywały chwile, gdy miałam cię dość i takie, w których byłeś najwspanialszym tatusiem na świecie. Nie potrafię zliczyć, ile razy się pokłóciliśmy i jak wiele razy dochodziliśmy do porozumienia. W naszym życiu tyle się wydarzyło, lecz odnoszę wrażenie, jakby minęło to bardzo szybko, za szybko. Zauważyłam, że wszystko to, co jest dla nas ważne, przemija tak prędko. Nawet nie zauważamy, kiedy to się dzieje. Tato, doceniam każdą spędzoną razem chwilę, nawet te bardziej burzliwe, bo byłeś w nich ty. Gdybym mogła cofnąć czas, nie zmieniłabym już nic. Zaakceptowałem cię takim, jakim byłeś i nigdy o tobie nie zapomnę. Moje wspomnienia pozostaną wiecznie żywe. Wierzę, że dalej będziesz przy mnie, nawet, jeśli nie będzie dane mi tego zobaczyć. Ty i mama, pozostańcie ze mną na zawsze. Wy, najważniejsze osoby w moim życiu. Bądźcie przy mnie. Kocham was.

---

I to jest koniec trzeciej serii. Mam nowe pomysły i myślę, że wypełniły by więcej niż sześć rozdziałów, dlatego doszedłem do wniosku, że lepiej skończyć niestandardowo tę serię. Czwarta prawdopodobnie się pojawi, jeśli wszystko ładnie ułoży się w mojej głowie i znajdę czas na pisanie.

Chciałbym też Wam bardzo podziękować za zainteresowanie trzecią serią i blogiem.

Do zobaczenia w przyszłości!

Rozdział 71 - Wracamy do domu

Podróż drzewem życia nie dla każdego z bohaterów zakończyła się w oczekiwanym miejscu. Pewien buntowniczy magik trafił do jaskini położonej, na szczęście, w okolicach Czerwonej Fontanny, więc nie miał długiej drogi powrotnej. Można powiedzieć, że los się do niego uśmiechnął pod tym względem.

Riven znalazł się wkrótce w swojej szkole. Spotkał tam Saladina i Kodatortę. Powiedział im krótko, jak skończyła się jego przygoda z tajemniczym światem i udał się do swojego pokoju. Tam znalazł chwilę ukojenia, relaksując się na łóżku i ciesząc się ostatnimi promieniami słońca tego dnia. Pomimo faktu, że przez swój buntowniczy charakter nie zaliczył misji, czuł pewne zadowolenie.

Tak było przynajmniej przez jakąś godzinę. Później, jego samopoczucie pogorszyło się trochę. Zaczął mieć wrażenie, że życie zrobi się bardzo nudne. Jego przyjaciele, a w szczególności Ellen, byli gdzieś daleko. Musa przebywała ze swoim ojcem na rodzinnej planecie. Riven tymczasem spędzał czas w pustym pokoju. Z początku wydawało mu się to takie kojące, lecz później, z każdą chwilą, miewał tego coraz bardziej dosyć.

Mężczyzna poszedł z własnej i nieprzymuszonej woli na trening. Bardzo mu tego brakowało, ponieważ o wiele bardziej przepadał za fizyczną formą aktywności niż tym, z czym miał do czynienia przez ostatnie dni, czyli medytacją, dla przykładu. Gdy tylko mężczyzna pojawił się na arenie, wojownicy zaczęli bardziej skupiać się na walce. Riven domyślił się, że chcieli pokazać mu się z jak najlepszej strony, albo i nawet zaimponować. Grupa specjalistów "stworzona do trudnych zadań", od dłuższego czasu, ma już bardzo dobrą reputację w tym miejscu, a nawet i o wiele dalej, dlatego nie ma w tym nic dziwnego. Mężczyzna udał się po jakąś niezbyt groźną broń. W międzyczasie spoglądał na popisy innych, którym wiele brakowało do ideału. Co ciekawe, jak na tą porę dnia, na arenie panował spory hałas. Prawie bezustannie rozbrzmiewały dźwięki uderzających o siebie ostrzy mieczy. Riven wkrótce dobył broni i zaczął rozglądać się za możliwie najlepszym przeciwnikiem. Wybrał jednego magika, ciut młodszego niż pozostali na arenie, ale nie ustępującego od nich poziomem umiejętności walki mieczem. Ten od razu spoważniał i zaczął się trochę denerwować. Riven zaśmiał się przez chwilę pod nosem, a następnie go przywitał i poprosił, żeby trochę się wyluzował. Cóż, łatwo powiedzieć... Zapewne nie jest dla niego codziennością trenować z kimś o tyle wyższym poziomie. Jednakże, po kilku minutach przyjacielskiego pojedynku, atmosfera ustatkowała się. Riven nie narzekał na poziom umiejętności młodszego kolegi. Poza tym, jego samopoczucie uległo poprawie i przestał myśleć aż tyle o Ellen.

---

Wszyscy pozostali trafili do świata, z którym jeszcze nie mieli styczności w żadnym kontekście. Świata, który przez tyle lat znajdował się wiele metrów pod ich stopami. To dosyć zaskakujące, że jedna planeta może być miejscem dla dwóch, zupełnie odmiennych, światów. Dlaczego żadnej z bohaterów wcześniej o Eternum nie słyszał? Czy oby na pewno wszyscy mentorzy, z którymi mieli do czynienia, niczego nie ukrywali? Pomimo faktu, że Ellen tłumaczyła im już powód, dla którego trzyma się istnienie tego miejsca w tajemnicy, nikt nie brał go zbyt poważnie. Przedostanie się zła do miejsca, które jest źródłem nieskończonego dobra? Co to znaczy "nieskończone dobro"? Przecież pojęcia dobra i zła są pojęciami względnymi. Kto się poczuwa do tego, by określać to, co jest czystym dobrem i złem? To musi być naprawdę mądra osoba lub zbytnio przekonana o swojej nieomylności.

Pomijając jednak te rozważania, to wszyscy znaleźli się w lokalizacji położonej około kilometr od stolicy Eternum. Potężny i dający silne światło kryształ wisiał sobie wysoko nad nią. Z tej odległości, warunki oświetleniowe przypominały słońce o poranku. Nasi bohaterowie szli za Ellen i Alxirem po kamiennym podłożu. Po drodze mijali różne plantacje, a czasem jakieś małe, kamienne lub drewniane, domy. Niektóre krajobrazy przypominały trochę wieś, chociaż brakowało tego błękitnego nieba. W tym przypadku pozostawał tylko wielki kryształ, imitujący słońce.

— Nareszcie w domu, prawda? — zagadał Alxir idącą obok niego Ellen.

— Marzyłam o tym już od kilku dni. Ciągle nie rozumiem, dlaczego to właśnie mnie zlecono to zadanie — odpowiedziała.

— Może to było twoje przeznaczenie?

— Proszę, zlituj się nade mną. Ostatnimi czasy, ten wyraz obija się nieprzyjemnym echem w mojej głowie. Chociaż... Nieprzyjemnym to trochę za dużo powiedziane. Zwyczajnie, za dużo myślałam ostatnio na ten temat i mam już tego dość — oznajmiła.

— W porządku, rozumiem cię. A jak Riven zniósł rozstanie, jeśli mogę wiedzieć? Trwało podejrzanie krótko... — zaśmiał się cicho.

— Tak uważasz? W moim odczuciu trwało to trochę dłużej. Wiesz, nie było tak źle. Myślę, że podszedł do wszystkiego bardzo dojrzale — odpowiedziała.

— Cieszę się. Dobrze, że zaakceptował swój los.

— Tak... — powiedziała pod nosem i zamyśliła się na krótką chwilę. — Alxirze, chciałabym ci jeszcze podziękować za to, że się pojawiłeś, gdy sytuacja stała się bardziej kryzysowa. Pamiętam, jak bardzo chciałam, żebyś sobie poszedł. Dzisiaj widzę to inaczej. Chciałam pokazać, że potrafię sprostać powierzonemu mi zadaniu, ale w rzeczywistości czułam się bezradna — wyznała.

— Przypuszczałem, że tak właśnie jest, dlatego zostałem — dodał.

— I właśnie za to chciałam ci podziękować. Dziękuję.

— Proszę bardzo. Nie ma sprawy.

— Riven się nie dostał... — Flora poruszyła niespodziewanie temat magika.

— Bo jest rudy? — spytał dowcipnie Brandon.

— Przecież on wcale nie ma rudych włosów — wtrąciła Layla.

— Pewnie, że nie. Brandon tak tylko gada — wyjaśniła Stella.

— Floro, czy tobie jest przykro z jego powodu? — spytała wprost Bloom.

— Właśnie. Co się stało, że o nim wspomniałaś? — dodała Stella.

— Chodzi mi bardziej o to, że nie jesteśmy w komplecie. Wiecie, najpierw Musa, teraz on. Bez względu na nasze konflikty, w ostateczności byliśmy razem — mówiła czarodziejka natury z ledwo wyczuwalnym smutkiem w jej głosie.

— Zgadza się. Tym razem Riven posunął się jednak za daleko. Przekroczył wszelkie granice — oznajmił Nabu.

— Poza tym, będziemy normalnie widywać Riven'a i Musę, więc to nie jest taka katastrofa — stwierdził Sky.

— To skoro już tu jesteśmy, skorzystajmy z okazji i wyślijmy Riven'owi jakąś ładną pocztówkę. Co wy na to? — zaproponował, odrobinę żartobliwie, Brandon.

— Bardzo zabawne. — Czarodziejka natury zmierzyła go na krótko wzrokiem.

Dosłownie, po chwili, wszyscy usłyszeli dźwięk migawki. Powtórzył się on jeszcze kilka razy. Wszyscy spojrzeli błyskawicznie na Tecnę i Timmy'ego, którzy zaczęli właśnie dokumentować.

— Ok, ustawcie się w dwóch rzędach, wszyscy! — powiedział głośno Timmy.

— Co się dzieje? — spytała Stella.

— Jak to, co? Zrobimy sobie razem zdjęcie. Przygotujcie się — nakazała Tecna.

— Myślę, że to świetny pomysł — skomentował ucieszony Sky.

— Pewnie! Już dawno nie robiliśmy sobie wspólnego zdjęcia — podzielała jego entuzjazm Bloom.

— Myślisz, że powinniśmy ich powstrzymać? — spytała Ellen Alxira.

— Właśnie się zastanawiam — odpowiedział szybko.

Chwilę potem podszedł do fotografa, czyli na tę okazję, Timmy'ego.

— Chciałbym przypomnieć, że ten świat jest sekretem, dlatego nie powinniście go fotografować — poinformował poważnym tonem.

— Ach... — westchnął magik. — Tak, masz rację. Już kasujemy wszystkie zdjęcia. Przepraszamy — mówił, trochę zawstydzony swoim postępowaniem.

— Czyli nici z fotografii dla wnuków? — spytał zniesmaczony Brandon. Cała grupa zaczęła się śmiać.

— A może jednak zrobimy wyjątek? — spytała Ellen, gdy i ona przestała się śmiać.

— Hmm... Nie uważam tego za dobry pomysł, ale... Pozwólcie, że się zastanowię... — Alxir posmyrał się po brodzie, a potem odwrócił się do całej grupy i spojrzał na każdego.

Maślane oczy czarodziejek i magików, w mniejszym lub większym stopniu, przyczyniły się do podjętej przez mężczyznę decyzji. Znalazł miejsce, na którym nie widać żadnych, specyficznych dla tego świata, elementów krajobrazu. Wszyscy ustawili się wkrótce przed gigantyczną skałą. Nie dało się, co prawda, nazwać takiego tła wymarzonym, ale przecież Timmy i Tecna mieli szeroki wachlarz umiejętności obsługi programów graficznych. Kilkoma tapnięciami palców mogliby, na przykład, zrobić plażę w tle i ewentualnie dodać jeszcze kilka dziewczyn w bikini gdzieś na przodzie, żeby nie dało się narzekać na brak ciekawych atrakcji przy wspomnieniach z wnukami.

W każdym razie, tak daleko idące plany, nie skrystalizowały się jeszcze w niczyjej głowie. Wobec tego, Timmy po prostu zgromadził w swoim telefonie parę zdjęć, na których widać przykładowo: neutralne miny, sztuczne i przesadne uśmiechy, wystawione języki, dziwne i niejednoznaczne pozycje. Do zabawy dołączyli oczywiście Alxir i Ellen. Ten pierwszy, na każdym zdjęciu stał w takiej samej pozycji — wyprostowany, z prawie zamkniętymi oczami i zbyt promiennym uśmiechem, jak na normalnego człowieka. Elfka okazała się bardziej spontaniczna. Na jednym ze zdjęć udawała kocią minę.

Za jakiś niezbyt długi czas, wszyscy znaleźli się w samej stolicy. W oczy rzucały się wszystkim głównie różnokolorowe kryształy. Architektura budynków nie wydawała się nikomu zbyt imponująca — nasi bohaterowie zwyczajnie sporo już widzieli i kamienne budowle, nawet jeśli niektóre wydawały się rzeczywiście złożone, nie budziły takiego zachwytu, jak Ellen mogłaby się spodziewać. Większe wrażenie robił na czarodziejkach i magikach ogrom tego miejsca. To podziemne miasto okazało się największym, jakie do tej pory mieli okazję zobaczyć. Królestwo Amentii to przy nim trochę większa wioska.

Brandon wspomniał przy okazji ponownie o swoim pomyśle z wysłaniem pocztówki. Co prawda, wcześniej miał on raczej żartobliwy charakter, ale teraz każdy stwierdził, że warto to zrobić. Alxir zaprowadził wszystkich na pocztę. Tam, Timmy wyciągnął telefon i pokazał, jakie zdjęcie chciałby wydrukować na pocztówce.

— Hej, a może wkleimy gdzieś zdjęcie Riven'a? — wyskoczyła z pomysłem Tecna.

— Dobra myśl — powiedział Sky.

Wszyscy uznali to jako miły gest i zaczęli wpatrywać się w ekran telefonu Timmy'ego, który właśnie przewijał długą galerię zdjęć. Wkrótce natrafił na interesujące zdjęcie — zadowolony i ze skrzyżowanymi rękoma, Riven.

— Jest. Gdzie go dodamy? — spytał Timmy.

— Trochę mało miejsca na tej, naszej fotografii — powiedziała melodyjnym tonem Flora.

— Rzeczywiście, Floro — uśmiechnęła się do niej przyjaźnie Layla.

— Wkleimy go na Brandona i po kłopocie — zażartowała Bloom.

— Czemu akurat mnie? Obok stoi przecież, sztucznie wesoła, czarodziejka — odparł.

— Nie jesteś zabawny — powiedziała Stella.

— Wcale nie próbuję — zaśmiał się Brandon.

— To może dodajmy po prostu zdjęcie jego twarzy? Może w lewym, dolnym rogu? — zaproponowała Flora.

— To chyba najlepszy pomysł. Nie musimy robić fotomontażu i zakłamywać faktów. Nie było go z nami, ale o nim pamiętamy, więc dodajemy go na wspólnym zdjęciu — mówiła Bloom.

— Zgadzam się z Bloom i Florą — powiedział Sky.

— Timmy, to jak już jesteś przy obróbce zdjęć, to dodaj jeszcze jakieś dziewczyny — poprosił Brandon.

— Czarodziejki i jedna elfka ci nie wystarczą? — spytał zdziwiony Sky.

— Im więcej, tym weselej — odparł.

— Nie ma mowy — odparł stanowczo Timmy.

— Przepraszam... — powiedział Brandon z udawaną skruchą.

— Właśnie coś sobie uświadomiłam... — odezwała się Layla.

— Co takiego? — spytały jednocześnie Bloom i Stella.

— Chcemy wysłać pocztówkę do Riven'a, tak?

— Zgadza się. Coś w tym złego? — odpowiedziała zdziwiona rudowłosa.

— Nie, ale zapomnieliśmy o naszej przyjaciółce, która jest teraz na swojej rodzinnej planecie. Poza tym, nie wiemy dokładnie, kiedy wróci. Nie sądzicie, że byłoby jej miło, gdyby dostała coś od nas?

— Faktycznie! Jak mogłyśmy o niej zapomnieć... — uprzytomniła sobie Stella. Reszta bohaterów podzieliła jej reakcję.

Nie trzeba było długo czekać na Timmy'ego, który od razu wziął się do pracy. Musę umieścił w prawym, dolnym rogu fotografii. Reszta pozostała identyczna, jak w przypadku pocztówki dla Riven'a. Obsługa wydrukowała oba zdjęcia w oka mgnieniu — oba, ponieważ nasi bohaterowie nie chcieli umieszczać Musy i Riven'a na jednym zdjęciu. Efekt był bardzo zadowalający. Timmy uzupełnił jeszcze tylko pocztówki o niezbędne dane i te były już gotowe do wysyłki. Miały dotrzeć do adresatów w przeciągu kilku najbliższych dni.

— Ile mam zapłacić za usługę? — spytał magik. Pracownik spojrzał na niego z lekkim niedowierzaniem. Ellen położyła swoją dłoń na barku Timmy'ego.

— Nic a nic — powiedziała z uśmiechem na twarzy.

Wszyscy byli tym oczywiście bardzo zaskoczeni. Jednakże, może to wyjaśniać odrobinę zachowanie Ellen z przeszłości, gdy "kupiła za nic" kawałek słodkości z cukierni. Najwidoczniej była przyzwyczajona do tego, że nie trzeba za niemal wszystko zapłacić i — po prostu — się poczęstowała. W Magix, coś takiego można nazwać kradzieżą, ale mieszkańcom Eternum to się zwyczajnie należy. Każdy uczciwie pracuje na korzyść tego świata i bezpłatnie ma dostęp do większości dóbr materialnych i usług. Jednak, wbrew pozorom, nie wszystko jest darmowe, ale sporo rzeczy, owszem. Można się na przykład najeść do syta, nie wydając przy tym ani grosza (choć jest możliwość pozostawienia dowolnej kwoty, jeśli ktoś sobie życzy). I to właśnie z tego udogodnienia skorzystali nasi bohaterowie w następnej kolejności.

— Chyba odkryłem dzisiaj wielką tajemnicę — powiedział Brandon przy bogato zastawionym stole.

— Aż boję się spytać... — odezwała się Stella. — Jaką?

— Już wiem, skąd dostaję masowo te oferty odkurzaczy — odpowiedział.

— Tak? Z jakiego adresu? — spytała.

— Ściśle tajnego, nie podają — odparł żartobliwie.

— Te oferty spędzały sen z moich powiek. Dziękuję, Brandonie. Mogę już spać jak za dawnych lat — śmiał się Sky.

Jak powszechnie wiadomo, wszystko, co dobre, szybko się kończy. Nie inaczej okazało się tym razem. Dwie godziny, spędzone przy posiłku w gronie najbliższych przyjaciół, minęły w zawrotnym tempie. Nasi bohaterowie wcale jednak nie narzekali. Bardzo docenili spędzony w Eternum czas i wybrali się w drogę powrotną w dobrych humorach. Byli, co prawda, lekko zdziwieni faktem, że to na razie wszystkie atrakcje, jakie przyszło im zobaczyć w tym świecie, ale wedle obietnic Ellen i Alxira, dostaną jeszcze szansę, żeby poznać lepiej różne miejsca.

Punktem końcowym w Eternum okazał się gruby, wiekowy korzeń, sięgający aż do samego szczytu tego świata. Czarodziejki i magicy szybko skojarzyli, że musi on należeć do drzewa życia. Zastanawiali się jeszcze, jak mogą wykorzystać ten środek transportu. W każdym razie, zanim wszyscy podeszli do korzenia, zostali pouczeni przez Ellen, że nie powinni wracać do Eternum, gdy tylko przyjdzie im na to ochota. Mogą, rzecz jasna, przyjść w odwiedziny, ale powinno to być rzadkością. Jak zawsze, powodem była skrytość tego miejsca. Najlepiej, żeby wszelkie wizyty miały jakiś ważniejszy powód niż tylko chęć bezpłatnego napełnienia żołądka. Brandon lekko zasmucił się tym faktem, ale coś czuł wcześniej, że nie może być zbyt pięknie, dlatego nie dotknęły go zbytnio słowa elfki. Oczywiście, atmosfera, towarzysząca pożegnaniu z Alxirem i Ellen, była wypełniona przyjazną energią. Zgodnie z ich obietnicą, nasi bohaterowie mieli się jeszcze z nimi kiedyś zobaczyć.

Niedługo potem, zaraz po kontakcie korzeniem, wszyscy znaleźli się przed drzewem życia. Niezwłocznie, wyruszyli szybkim krokiem w kierunku szkoły czarodziejek — nieuchronnie zbliżała się noc, a w Eternum trudno było zorientować się w porze dnia. Drzewo życia mogłoby zapewne przeteleportować ich do Alfei, jednakże nikt nie miał ochoty ryzykować natrafienia na nocne atrakcje.

Specjaliści planowali rozstać się z czarodziejkami tuż przed budynkiem Alfei. Podjęli jednak spontaniczną decyzję o tym, że przenocują i wrócą rano. Dyrektorka bardzo ciepło ich przyjęła. Poza tym, cieszyła się z faktu, że misja zakończyła się powodzeniem, dla większości bohaterów.

Bloom jednak dręczyła pewna myśl, a chodziło o skrywane tajemnice. Czy rzeczywiście nikt z Alfei nie wiedział o Eternum? To raczej mało prawdopodobne. Faragonda nie wyglądała na szczególnie zaskoczoną przybyciem Ellen. Dlaczego, w takim razie, skrywała ten podziemny świat w tajemnicy. Nie ufała Winx? Po tym wszystkim, co zrobiły? Bloom jeszcze długo nad tym rozmyślała, leżąc sobie w wygodnym łóżku. Nawet wróciły do niej wspomnienia z początków jej magicznej przygody, gdy w jej głowie kłębiły się niezliczone pytania, na które nie znała odpowiedzi, a wszystko wokół wydawało się takie obce i tajemnicze.

O opowiadaniach i ich twórcy słów kilka...

Ostatnimi czasy, publikuję tutaj same opowiadania. Tak się złożyło, że akurat nie miałem pomysłu (ani szczególnej ochoty) na posty tematyczne, więc kontynuowałem historię o naszych czarodziejkach. W ten sposób sprawiłem, że dominują u mnie opowiadania. Czy to źle? Ani trochę. Powtórzę się, ponieważ kiedyś już o tym pisałem, że pierwotnie ten blog miał służyć do umieszczania na nim moich opowiadań o Winx. Poza tym, jest już naprawdę sporo rozdziałów, całe 70.

Jeszcze wspomnę, że od lipca 2012 roku, zebrałem 100 tysięcy odwiedzin i zostało opublikowanych prawie 700 komentarzy (ale to dotyczy tylko serwisu blogspot, oczywiście). Nie pamiętam już, jakie statystyki miał blog na Onecie.

Dziękuję Wam, czytelnikom, za takie zainteresowanie moim blogiem. Domyślam się też, że sporo osób regularnie go czyta. Mam nadzieję, że moje prace z czasem są coraz lepsze i lepiej się je czyta.

Dzisiaj zajmę się tematem opowiadań. Pomyśłem, że przez te kilka lat zebrało mi się trochę przemyśleń na temat pisania, opowiadania historii. Nie jeden raz dostałem też pytanie, skąd biorę pomysły na rozdziały i różne podobne pytania, odnośnie tego, co robię. W tym poście dowiecie się trochę więcej na temat tej części, twórczej, mojego życia. Wcale nie uważam się za jakiegoś eksperta w tej dziedzinie. Myślę, że jest mnóstwo ludzi, którzy lepiej sobie radzą na tym polu. Chciałbym jednak napisać sobie posta na ten temat.

Zacznijmy od tego, że pisanie opowiadań, a także tworzenie tego bloga, nie są rzeczami, którymi chwalę się wśród ludzi widywanych przeze mnie na co dzień. Ten blog, podobnie jak mój sentyment do Winx'a, zaliczają się do moich największych tajemnic. Jeśli ktoś, kto mnie zna z widzenia, czyta te słowa (w chwili obecnej zakładam, że tak nie jest), to znaczy, że obdarzyłem go dużym zaufaniem (albo wszedł w posiadanie informacji o tym blogu poza moją wiedzą). To znaczy, że naprawdę zaufałem takiej osobie. Naprawdę sporo trzeba się u mnie starać, żeby zasłużyć sobie na coś takiego z mojej strony. Brzmi to może jak nie wiadomo co, jednak ja naprawdę dobrze chowam tę tajemnicę. Nie twierdzę, że ludzie powinni się u mnie starać, żebym odbarzył ich zaufaniem. Chodzi tylko o to, z kim byłbym skłonny podzielić się tą częścią życia. To wszystko.

Przejdźmy jednak dalej. Skoro chciałem utrzymać prowadzenie bloga w tajemnicy, to musiałem go tworzyć w chwili, gdy nikt nie zobaczy, co się dzieje na monitorze komputera. Z tego powodu, długo się wstrzymywałem z założeniem bloga. Myślałem, że to będzie bardzo trudne tak sobie radzić z prowadzeniem strony. Jak mam prowadzić jakąś stronę o Winx i robić to tak, żeby nikt o tym nie wiedział? Niemożliwe! Jednakże, udało mi się to zrobić. Początków mojego bloga nie opisuję tutaj, ponieważ był już post w tym temacie.

Oczywiście, zacząłem od opowiadań. Pierwsza seria była dla mnie takim zupełnym wstępem do pisania. Nie wiedziałem tak naprawdę, o czym ma być i co ma się, mniej więcej, dziać w niej. Pisałem, co ciekawsze przyszło mi na myśl, rozdział za rozdziałem. Zdarzały mi się nie tak rzadko pomysły na kilka rozdziałów w przód, lecz ogółem, opowiadanie nie było zbyt dobrze zorganizowane. W pierwszej serii jest dużo różnych pomysłów, choć może niezbyt poukładanych. Możliwe, że także sam styl, jakim wtedy pisałem, mógł zrazić niektórych czytelników. Jeśli ktoś po pierwszych rozdziałach stwierdził, że to opowiadanie jest do niczego, to polecam spróbować zacząć od drugiej serii. Piszę o tym, ponieważ pierwszy rozdział zyskał najwięcej wyświetleń ze wszystkich. Może to świadczyć o tym, że wstęp nie przypadł do gustu. Nie chcę kasować tej serii z bloga, ponieważ mam do niej dużo sentymentu i to jest także część tego opowiadania ogółem.

Druga seria, jak kiedyś już wspomniałem, jest inna. W niej chciałem naprawdę zadbać o styl pisania (zrobić porządnie) i myślę, że nawet mi się to udało. Miałem dużo weny, jeśli chodzi o pisanie rozdziałów z Florą, Helią i Tellanem. Sprawiało mi to wielką przyjemność. Inny bohaterowie zeszli na bok, ale nie tak zupełnie przecież. W trakcie pisania tej serii, zacząłem także zauważać, jak bardzo liczy się budowanie emocji. Tak, nawet to pogrubiłem właśnie - chyba najważniejsza lekcja.

Trzecia seria jest tworzona obecnie. W założeniach, miałem ograniczyć problem, który trochę trapił poprzedniczkę, czyli bardzo dużo Flory i Helii na pierwszym planie. Teraz jest ich dużo mniej. Chciałem zadbać o to, żeby każdy bohater miał trochę czasu dla siebie. To dlatego niektóre (zwłaszcza pierwsze) rozdziały nie tworzą jakiegoś jednego wątku, tylko są raczej niezależne od siebie. Plan ten rozmywa się trochę obecnie, choć może jeszcze do niego wrócę. Obecnie mam różne pomysły naprzód, które mnie... przejmują. Tak, to chyba dobre słowo. Przejmują, ponieważ wydają mi się na tyle dobre, że czasem bardzo lubię do nich wracać, jak do jakiejś piosenki, która wpadła mi w ucho.

I to jest, myślę, jedna z najlepszych cech tego zajęcia. Pojawia się w głowie świetny pomysł, coś naprawdę interesującego i przejmującego. Jeśli coś Cię przejmuje (w kontekście twórczości), to naprawdę dobry znak. Z początku nie ma się planu, jak wpleść tę nowość w to, co ma się obecnie napisane. Dopiero z czasem pojawiają się drogi, które łączą wszystkie te odłamki (np. sceny, dialogi, wymyślone miejsca, emocje, opisy) w niemal jedną całość. Wynika z tego, że czasem można naprawdę długo zwlekać z zapisaniem wszystkiego. Umysł wciąż pracuje nad historią, nawet, gdy się o niej nie myśli świadomie. Dzieje się to w dużej mierze w nieświadomej części umysłu. Te nagłe przebłyski, olśnienia (podobnie zresztą, jak inne nasze myśli w ciągu dnia) - wynikają z tego, że ta nieświadoma (i dominująca) część umysłu skupia naszą świadomą część na czymś, co uznała za ważne. Nasze olśnienia są owocem pracy nas samych, choć zwykle możemy nie zdawać sobie z tego sprawy.

Wenę trudno zdefiniować. Mógłbym tutaj napisać, że poziom weny zależy od ilości pomysłów wypracowanych przez nieświadomość i przekazanych do świadomości, jednakże, to nie jest wszystko. Uważam, że na poziom weny wpływają także inne czynniki. Weźmy pod uwagę, że każdy z nas ma różne życie, zajmowane przez różne myśli. Żyjemy w innych środowiskach oraz mamy inną osobowość i doświadczenia. Poza samymi pomysłami, potrzebujemy także zadbać o nasze nastawienie do pisania. Po co chcemy pisać? Co chcemy dać innym? Jeżeli o mnie chodzi, to jest to taki sposób, żeby dawać ujście swojej twórczości. Myślę, że szkoda, by takie pomysły, nad którymi pracuję (mniej świadomie), przepadały. Oprócz tego, lubię dodawać kolejne, ładne rozdziały. Lubię tworzyć kompletne serie. Podoba mi się zresztą już sam schludny wygląd tekstu na stronie, który nie kłuje mojego poczucia estetyki. I miło mi, gdy komuś sprawia przyjemność czytanie tego, co tworzę. Czuję się także bardziej doceniony dzięki komentarzom, które dostaję. Nie jestem od nich uzależniony, ale poprawia mi się samopoczucie, gdy piszecie mi miłe słowa. Myślę, że nie tylko ja to znam. Poza nastawieniem, przydałoby się zorganizować także czas na pisanie. I tutaj raczej nie mogę świecić żadnym przykładem, ponieważ mam z tym spory problem. Pamiętam, że przez około tydzień, pisałem regularnie to opowiadanie (tak się złożyło) - codziennie po trochu. I to dawało ciekawe rezultaty, bo szło mi gładko, na spokojnie. Duże odstępy między pisaniem są zarówno utrapieniem dla twórcy, jak i odbiorcy. Z czasem przestajemy pamiętać detale czegoś i mamy bardziej zarys ogółu. Przez to trudniej skojarzyć fakty, które miały miejsce w opowiadaniu. Twórca i czytelnik muszą zerkać wstecz, a to wymaga czasu i nie zawsze chciałoby się ten czas tak spędzać - a jak się tego nie zrobi, to oczywiście są luki. I to właśnie stąd mogą brać się błędy w kolejnych rozdziałach, choćby z tego powodu, że pisarz zapomniał, że wcześniej miało miejsce jakieś zdarzenie. Ogółem, zmierzam do tego, że warto trzymać jakąś, mniejszą lub większą, regularność w pisaniu i publikowaniu opowiadań.

Wspomniałem jeszcze o osobowości. Myślę, że to także ma znaczenie. W tym przypadku (pisanie, tworzenie), osoby postrzegane bardziej jako skryte, mają według mnie zwyczajnie prościej. Wspomnijmy tutaj może, że większą część mojej osobowości stanowi introwertyzm i jestem tego świadomy. Oznacza to tyle, że mam lepszy kontakt z samym sobą niż z innymi ludźmi. Jestem bardziej skoncentrowany na swoich myślach i odczuciach niż świecie zewnętrznym. Z tego względu, prościej mi też o tym pisać. W samotności, czuję się także naprawdę sobą. Jestem wtedy dużo bardziej wyluzowany niż w szkole czy innych miejscach publicznych. Czasem nachodzą mnie takie myśli, że 99.9% ludzi nie pozna mnie takim, jakim jestem naprawdę, ponieważ tam, gdzie ci ludzie są, nie czuję pełnej swobody. Będę tam sprawiał wrażenie takiego cichego, wycofanego typa. Nie przeszkadza mi to zbytnio, ponieważ taki jestem i coraz bardziej to akceptuję. Chciałbym jednak, aby ludzie mieli zwyczajnie większą świadomość na temat tego, czym introwertyzm jest.

I nie twierdzę, że mógłbym żyć bez ludzi. Ja zwyczajnie nie potrzebuję ich w takiej ilości, a szczególnie bezpośrednich kontaktów. Za to w samotności, mogę fajnie się wyrażać. Miewam różne pomysły i część z nich wcielam w życie. Niektóre z nich dotyczą właśnie tego opowiadania. Mogę siedzieć mnóstwo czasu w domu i zajmować się rzeczami, które mnie kręcą, zamiast spotykać się ze znajomymi. Ci moi znajomi też zresztą nie są nastawieni na spotkania, więc nie wywierają na mnie żadnej presji, co mi się podoba. Przechodząc jednak do sedna, to introwertyzm oczywiście pomaga mi w pisaniu. Mam dużo przemyśleń na różne tematy, ponieważ ogółem sporo myślę, więc to mi pomaga. Jak to introwertycy, jestem także bardziej wyczulony na różne bodźce, czyli obrazy, dźwięki itp. Nazywa się to także wrażliwością. W porównaniu do ekstrawertyków, introwertycy są nadwrażliwi, ale na upartego, można pokusić się o stwierdzenie, że to ekstrawertycy są zbyt mało wrażliwi. Najlepiej jednak się nie porównywać do nikogo i pójść w stwierdzenie, że jesteśmy różni od siebie i to jest w porządku. Wracając do tematu, to jeśli zobaczę na przykład coś, co mi się bardziej (lub wyjątkowo mało) spodoba, to utyka to w mojej pamięci i wywołuje jeszcze na długo potem wiele przemyśleń - mogę łatwo inspirować się otaczającym mnie światem, a także wydarzeniami, które mają w nim miejsce. To potem daje materiał do pisania. Niekoniecznie dokładnie o tym samym, ale można to wykorzystać jako jakiś model (schemat), który pojawi się w opowiadaniu.

Nie powiedziałbym, że tylko introwertycy mogą pisać opowiadania, ale sądzę, że mają cechy, które im to zwyczajnie ułatwiają. Przede wszystkim, wolą się wyrażać w tym, co robią, a nie w tym, co mówią. To jest ważna ich cecha. Raczej nie chwalą się swoimi osiągnięciami. Więcej przyjemności sprawia im po prostu robienie czegoś, niż mówienie o tym. Mogą przez to sprawiać wrażenie osób, które mniej robią w porównaniu do bardziej ekstrawertycznych osobowości.

Rozpisałem się tutaj trochę na temat mojej osobowości, ale uważam, że na potrzeby tego posta, było to przydatne.

Zastanawiam się jeszcze, o czym mógłbym napisać...

Wspomnę o problemach w pisaniu. Są to rzeczy raczej oczywiste, ale dobrze by było, żeby dla kontrastu dodać coś takiego. Przede wszystkim, wena o której pisałem. Mi także zdarzyło się wiele razy, że miałem otwarty edytor tekstu, ale nie miałem pojęcia, o czym napisać. Czasem zdarzało się także, że nie wiedziałem, jak ubrać coś w słowa. Jeśli przez dłuższy czas przytrafiał mi się taki niefart, że odnosiłem wrażenie wypalenia, po prostu wtedy nie pisałem. Tak też bywa. Może się zdarzyć, że będzie konieczna przerwa. Przeciwieństwem tego jest moment, w którym wracamy do pisania po dłuższym okresie czasu, ale nie możemy ruszyć dalej. Cóż, trzeba wtedy trochę się zmusić, żeby coś napisać. Jednakże, jeśli w okresie przerwy zagościły w naszej głowie nowe pomysły, to na ogół powrót do pisania powinien być prosty.

Tak z innej beczki jeszcze. Jak wiadomo, piszę opowiadania o czarodziejkach i magikach. Klub Winx jest raczej skierowany do młodszych fanów, ale moje opowiadania mogą czytać także osoby dorosłe. Jak bym mógł im zresztą zabronić? Stali czytelnicy zapewne zauważyli, że już przestałem skupiać się w takim stopniu na transformacjach. Mało tego, dość często można odnieść wrażenie, że bohaterowie nie mają (lub nie potrzebują) swoich magicznych zdolności. Faktycznie, magia stała się tutaj pewnym dodatkiem. Ktoś mi zwrócił na to uwagę przy okazji pierwszej serii i coś zrobiłem wtedy w tej kwestii, lecz nie była to trwała zmiana. Z powodu dużo mniejszej dawki magii, te opowiadania odbiegają od tego, co widzimy w "starym Winxie". Ja sam nawet nie byłem świadom, że odchodzę od tego, co Winx nam dawał, czyli magię. To jednak nie świadczy o tym, że moje prace są jakieś gorsze czy coś w tym stylu. Może, dzięki temu, znajdują więcej zwolenników wśród starszych czytelników? W każdym razie, piszę jak lubię, a nie po to, żeby na siłę trzymać wszystko to, co ma serial. Jest to więc opowiadanie bardzo swobodne. Może gdybym był młodszy, równie swobodnie pisałbym o transformacjach i tej magii? Zapewne. Chciałbym tutaj napisać, że poruszam bardziej dorosłe sprawy, choć nie mam pewności, czy byłoby to na miejscu - może miejscami. Trudno mi ocenić, jaki jest poziom dojrzałości tego, co piszę, więc powiem krótko, że chyba nie mnie to oceniać - z uśmiechem na twarzy.

Myślę, że to na razie wszystko, co chciałem przekazać. Znając życie, w mojej świadomości zagości jeszcze coś, co mógłbym tutaj dodać już po publikacji, ale nie mogę z nią zwlekać w nieskończoność. Mam cichą nadzieję, że odniesiecie w jakiś sposób do tego, co napisałem. Możecie choćby zacytować wybrane fragmenty z tego posta w komentarzu i zadawać do nich pytania. Chętnie odpowiem. Wierzę też, że post Was zainteresował choć odrobinę. ;)

Do następnego!